Renate Dorrestein
Het is mijn heilig voornemen; iedere keer als ik Renate Dorrestein in levende lijve tegenkom, ga ik proberen haar aan het lachen te maken. Dat is me twee keer eerder gelukt. Zonder zinnige woorden, maar met een domme oneliner, omdat in het bijzijn van m’n favoriete Nederlandse schrijfster, mijn tanden zich spontaan lijken te vermeerderen in mijn mond.
Dit filmpje is bedoeld als lokkertje voor een documentaire over Burpk: graffitikunstenaar, grafisch ontwerper en rapper. Echte naam: Thijs Reinders, afkomstig uit Kerkrade. Zijn werk is te zien op muren, billboards, petjes en gympies. De volledige film over Burpk gaat in première in februari 2012. (muziek: Flying Lotus – Computer Face / Pure Being)
Video: Marijn Vanderheijden
(meer werk van Marijn is te zien op zijn site mavah)
Lilian Hak (foto:Danijel Mihajlovic)
We spreken de zangeres vlak voor haar optreden in de Spiegeltent van het Cultura Novafestival in Heerlen. Ze is er zelf ook van onder de indruk. De Spiegeltent is een soort circustent met gezellige nisjes om te zitten, in het midden een houten dansvloer met aan de zijwanden art deco spiegelpanelen en glasinloodramen. Een replica van de spiegeltenten zoals ze rond 1900 werden gebruikt, met name in België.
White Hills (foto gemaakt tijdens ander concert)
Stonerrock en Maastricht? Gaan prima samen. Zelf hebben ze natuurlijk al Sungrazer, maar de Muziekgieterij geeft ook een podium aan internationaal vermaarde (underground) bands in het genre. Zaterdagavond speelde het Amerikaanse White Hills en mocht met het Nederlandse Radar Men From The Moon het voorprogramma doen. En dat deden die Nederlanders behoorlijk goed eigenlijk. Het instrumentale trio mag dan niet overlopen van attitude op het podium – een beetje minder bescheiden mag best – maar de lang uitgesponnen nummers waren doordacht, afwisselend en getuigden van veel creativiteit.
Madi Hermens
Na een pauze van een aantal jaren is de Gelaender Rocknach in 2011 terug van weggeweest. Met bekende namen als MADI en DeWolff lag een veelbelovende en vooral afwisselende avond in het verschiet.
Aan local heroes Complexx de eer de avond te openen en de Hanenhof op z’n kop te zetten. Omdat het handjevol publiek op dat moment tegen statafels aanleunt, heeft de zaal iets weg van een verjaardag of een reünie, maar dat deert de band allerminst. Hun dansbare poprock werkt aanstekelijk. Aangenaam verrast ben ik door het internationale geluid van Complexx. Dat de zanger de nummers aankondigt alsof hij een spreekbeurt houdt, zou je bijna door de vingers zien. De band bestaat uit jonge jongens, maar muzikaal zit het allemaal prima in elkaar. Nog even wachten tot de band een stuk is gegroeid, en dan heeft Complexx een heel aardige toekomst voor zich.
Pete Philly: "optreden is voor mij de liefde bedrijven"
Afgelopen zomer stond hij nog op het Booch!-festival, een halfjaar later in de Nieuwe Nor. Pete Philly, hiphopper van Arubaanse afkomst, is niet onbekend met Heerlen. In 2010 deed hij samen met voormalig partner Perquisite, nog het Parkstad Limburg Theaters aan op hun afscheidstournee. Nu moet hij het alleen waarmaken. Begeleid door een vijfkoppige band welteverstaan. Waaronder ook percussionist én oud-Heerlenaar Gino Bombrini, die dat laatste gegeven niet onder stoelen of banken steekt. Met een “jongens, laat eens wat horen ouwhoer!” weet je zeker dat hij zijn roots niet is vergeten.
Roger McGuinn, wij en de jaren zestig. Typisch zo’n concert dat je een feest der herkenning zou kunnen noemen, waar de zanger-gitarist van de legendarische band The Byrds gretig gebruik van maakte. Zou het daarbij blijven of zou McGuinn de herkenning en het feestje overstijgen? Dat jongeren die niet zijn opgegroeid met de platen van The Byrds ‘er ook iets mee kunnen’ zeg maar. Best een lastige vraag, temeer omdat er niet veel mensen onder de vijftig in de zaal zat.
Haar huis heeft ze net weer aan kant na een week Live Atelier in het Venlose museum Van Bommel van Dam, waar een meet & greet tussen kunstenaar en bezoekers plaatsvond. Een meet met Lilith vergeet je niet snel. Ze heeft iets van een opstandige jonge meid in zich en tegelijkertijd is ze een volwassen vrouw van 47. Spraakwaterval met een goedlachs karakter. Terwijl de jongste zoon aanstalten maakt om na de middagpauze weer naar school te gaan, zegt ze: “Af en toe probeer ik de tijd stop te zetten. Ik wil nog zoveel dingen doen, ik wil meer, ik wil sneller”. Lachend: “misschien ga ik wel door tot ik honderd ben”. Speciaal voor de verslaggever heeft ze een cake gebakken. Op een foto in haar woonkamer hangt de kunstenaar als een stuk wasgoed achterover aan het balkon. Op haar zwarte topje zit een klein paars strikje. “Je mag ook best een groter plakje nemen hoor”.
Israel Nash Gripka (De Nieuwe Nor, Heerlen)
Songs over de “american dream going bad” want ja, als er een iemand het huidige Amerika nauwgezet gadeslaat is het wel de 29-jarige Israel Nash Gripka. Hij groeide immers op in de staat Missouri waar nu de klappen vallen. Zijn geboortestreek bevindt zich op een half uurtje rijden van Joplin waar van de zomer meer dan honderd inwoners het lieven lieten bij de vele tornado’s die het stadje teisterden. Bijna heel Amerika een spookland en Gripka zingt er over. Over gewone burgers die de crisis het hardst voelen, ver weggestopt in de midwest. Teksten worden met overgave gezongen in songs die een arm om je schouder slaan. Muziek waarin niet alleen de gewone Amerikaan woont maar zo langzamerhand iedereen, schreef ik elders op deze site.
Wegens renovatiewerkzaamheden werden onlangs de klokken in de Heerlense Pancratiuskerk vervangen. ZwartGoud fotografe Anita Hondong was erbij toen de klokken uit de kerk werden gehaald.
