Statig verrijst het gebouw uit haar eiland. Op de grens tussen het station en het centrum van de stad ligt een brok Heerlense geschiedenis. De vale kleur van het gebouw heeft weer plaatsgemaakt voor het oorspronkelijke roomwit uit 1938. Zelfs de entree is in die stijl hersteld. Met rechthoekig glas en blauwe kozijnen. Het lichte hout van de deurknop lijkt haast goud. De bioscoop is herboren. Getransformeerd van iets dat naar de achtergrond verdween tot een pronkstuk in onze stad.
"nee Harry, ik tel toch echt 48 schapen"
De laatste weken van 2011 stormt het binnen de Culturele Lente van Heerlen. Stijn Huijts verlaat Schunck*, een half winkelcentrum is van de aardbodem verdwenen en Theo Ploeg, volgens de media de enige bewoner van de Homerusflat boven datzelfde winkelcentrum, verlaat per 1 januari ZwartGoud. Theo was mede-oprichter van en naamgever aan de site die kritisch en onafhankelijk bericht over kunst en cultuur in de regio Parkstad en steeds vaker daarbuiten.
2012. Eindelijk tijd om in zijn felbegeerde Opel Manta over de Autobahn van Kraftwerk te scheuren, met Fortuna Sittard als tussenstop en de Hogeschool van Amsterdam als eindbestemming. Wij van ZwartGoud zwaaien hem uit, maar eigenlijk ook weer niet. Grote kans dat we hem gaan tegenkomen bij concerten en dat hij voor ZwartGoud in de pen zal klimmen wanneer de inhoud van een of ander Heerlens event hem tegen de borst stuit. Want als er iets nooit gaat liggen is het wel de onverzadigbare storm die Theo Ploeg heet.
Namens alle medewerkers: heel erg bedankt voor je inzet die leidde tot de totstandkoming en verwezenlijking van ZwartGoud. (en wil je svp nooit meer een koffiepot omver stoten over de notulen tijdens de vergadering)
Harry Prenger
Langs het voorportaal hoor je hem duidelijk fluiten. Een oorverdovend hoog piepgeluid. Vrolijke en trieste uithalen wisselen elkaar af en vormen hun eigen melodie. De koude, voorbij snellende lucht is zelfs voelbaar. Hij heeft alles meegenomen. De wind. Er zijn geen bewoners meer. Een flat zonder meubels. Kale muren en koude kamers. Hier en daar galmt een verdwaalde stem. Maar waar alles verdwijnt, is plek voor nieuwe dingen. Kunst. En kleur. Beelden die de ziel van het voorheen saaie flatgebouw blootleggen. Creatievelingen die het bouwwerk aanvoelen en tegelijkertijd hun eigen verbeelding vrije hand geven.
Donker en doodstil is het er. Op de achtergrond raast de wind door de bomen. Bijna onheilspellend. Het water in de gracht is zwart en kil. Bruin, verdord riet aan de overkant. Een groot, kaal, stenen plateau vormt de aanloop naar een stapel stervende stenen. Met aan de zijkant nog een halve muur overeind voert de ruïne van kasteel Schaesberg een decenniadurend gevecht tegen het verval.
Mijn reis naar Maastricht op de elfde van de elfde in 2011 begint op het centraal station in Utrecht. Mijn eerste confrontatie met de start van het carnavalsseizoen ook. Tussen hordes mensen door – het is spitstijd – verschijnt uit het niets iemand in een geel kuikenpak. Velen kijken verbaasd naar de al ietwat aangeschoten vrouw. Maar ik begrijp waar ze heen gaat. En waarom.
RKVV Heksenberg voetbalmoment (foto uit 2010)
Ja, ook ik heb ooit gevoetbald. Een jaar of elf zal ik geweest zijn. De club heette Heksenberg, naar de Heerlense wijk waar ik opgroeide en achter de flats aan de Vinkenstraat mijn eerste meisje zoende. Veel van het voetbal ben ik vergeten, maar het meisje heette Jeannette en na die zoen verhuisde ze naar Zeeland.
De natte najaarswind raast voorbij en neemt het laatste groen mee uit de bomen. Een dikke herfstdeken verhult het gras naast het voetgangerspad van de Vroedvrouwenschool. Groepjes bladeren dansen over de stoep en maken muziek samen met de wind. Af en toe rijdt een auto voorbij op deze serene plek, waar alleen de natuur zijn lied zingt. Op het hoogste punt van Heerlen raakt de aarde een stukje hemel. De vroedvrouwenschool. Een plaats waar leven en dood elkaar raken, van eerste dagen tot laatste levensfase. Een punt waar vroeger ogen zich voor het eerst openden, kinderen geboren werden. Waar mensen nu heen reizen om oud te worden, voordat ze de aarde weer verlaten. Deze poort naar de hemel is indrukwekkend in haar grootsheid, maar zeker niet minder in haar uitstraling.
Wegens renovatiewerkzaamheden werden onlangs de klokken in de Heerlense Pancratiuskerk vervangen. ZwartGoud fotografe Anita Hondong was erbij toen de klokken uit de kerk werden gehaald.
In Parkstad is het mogelijk, vanuit een van Heerlens grootste wijken, Heerlerbaan, wandel je door het groen helemaal tot in het centrum van de stad. Toegegeven, je moet enkele straatjes oversteken en raakt af en toe een woonwijk, maar verder heersen hier rust en ruimte. Tussen de Caumerbron en het moerassige bosgebied richting centrum is de beek als vanouds weer blootgelegd als onderdeel van een wandelpark. Langs een smal straatje dat het park begrenst, pronkt de monumentale hoeve Corisberg.
'Twentsche bank' restaurant Oppidom
Koffiedrinken in de Twentsche Bank, tegenwoordig Oppidom genoemd. Wonen in een echte molen. Een school ombouwen tot kantorencomplex, zoals de oude ambachtsschool. Het vestigen van een gezondheidscentrum in een oude villa langs de autoweg. Of een kerk die nu dient als gezondheidscentrum aan de Burgemeester Waszinkstraat. Onze stad kent er vele, monumenten die door hun nieuwe functie herleven. Oude gebouwen die gered worden van afbraak door hun nieuwe bestemming. Renovatie, restauratie en nieuw gebouwde elementen creëren functionele bouwwerken die aangepast zijn aan de huidige tijd.
