Lucky Fonz is altijd vrolijk
Daar, op het podium van de Nieuwe Nor, staat een verlegen meisje. Eefje de Visser is de naam, zij is vanavond het voorprogramma van Lucky Fonz & De Felle Kleuren. Otto Wichers, aka Lucky Fonz, kondigt haar aan (‘Ik ben allang blij dat ik een voorprogramma heb, jullie zijn vast allemaal voor haar gekomen!’). Met de gitaar die ze van Lucky Fonz leent, speelt zij haar liedjes. Liedjes over treinreizen, hartslagen en rode krullen. Gezongen door een prachtige stem die koel en warm tegelijkertijd is. Kwetsbaar, en ontzettend mooi. Dat lijkt het publiek ook te vinden, een groot deel van de albums die ze had meegebracht belandt namelijk in de tassen van toeschouwers. Lucky Fonz mag zich gelukkig prijzen met een voorprogramma als Eefje.
Lucky Fonz en Eefje
Een kwartiertje later staat dan de beste man zelf, of moet ik zeggen jongen, klaar om zijn kunstje te vertonen. Vergezeld door De Felle Kleuren (bestaande uit bassist Mark de Jonge en drummer Ro Halfhide) en gewapend met gitaar en mondharmonica betreedt hij het podium. Ze beginnen niet zomaar met spelen. Nee, eerst wat instructies met die altijd aanwezige grijns op zijn gezicht (‘Jullie mogen straks pas dansen als je dit deuntje hoort. Maar nu moeten jullie stil blijven staan’). Dat zet de toon voor een avond met een amicale sfeer, fijne liedjes en vooral veel humor. Liedjes als Jongens en Wat Ook Een Ander Zegt worden sterk neergezet. En vooral met plezier, veel plezier. Verhalen die ik heb gehoord over zijn onzuivere stem en een dommige presentatie verdwijnen als sneeuw voor de zon. Uiteraard wordt ook hitje Ik Heb Een Meisje ten gehore gebracht, mét behulp van publiek. Dat is ook de grote kracht van Lucky Fonz. Hij betrekt het publiek bij al zijn liedjes, en hij neemt de tijd om vragen te beantwoorden (‘Voor vragen met praktische aard moet je bij Ro zijn, spirituele vragen worden beantwoord door Mark en ik beantwoord de vragen over liefde en kunst’). Hij maakt dingen waar normaal overheen gekeken wordt, opeens belangrijk. Hij windt het publiek om zijn vinger bij Hou Je Nog Van Mij? en krijgt de zaal muisstil bij Hel. Hoe dat komt? Lucky Fonz is oprecht. Je kijkt naar hem en ziet dat hij het meent.
Lucky Fonz en de Felle Kleuren
Als hij in Wat Ik Zou Zeggen Als Het Kon al zingend een verhaal aan zijn oma vertelt, hangt iedereen aan zijn lippen. Ook muzikaal gezien weet hij te boeien. Gitaar, mondharmonica en piano, hij kan het allemaal. Als één van zijn snaren springt, gaat hij vrolijk door alsof er niks aan de hand is. Dat zijn stem af en toe een beetje uit de bocht vliegt, is hem ook vergeven. Dat hoort bij hem. Struikelt hij? (‘Hoort bij de show, jullie moesten eens weten hoe lang ik hierop oefen’) Geen punt. Hij lacht, de mensen lachen. Wanneer hij het publiek inkomt en iedereen om hem heen staat te mee te fluiten met het vrolijke All My Days, is het helemaal een feestje. Alsof we een grote vriendengroep zijn. Hij haalt Eefje er ook nog even bij, om samen met haar Poor Carolina te spelen. Met grote ogen kijkt iedereen toe, zo mooi passen hun stemmen bij elkaar. Bij het voorlaatste nummer Eigenlijk Wil Ik Dat Je Gaat (hoe ironisch) krijgt Lucky iedereen aan het dansen. Iedereen lacht, iedereen geniet. Hij sluit de avond af met Deur Op Slot, en verlaat het podium onder een verdiend, luid applaus. Lucky Fonz heeft met dit optreden bewezen dat hij een goede muzikant en een ras-entertainer is. Volgende keer weer, dan gaan we verder met dansen.
Gezien en gehoord: Lucky Fonz, De Felle Kleuren en Eefje, donderdag 3 februari 2011, Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen.
Tekst: Simone van Hugten
Foto’s: Anita Hondong
