“Dit is de eerste dag van de rest van mijn leven.” “Die dag had ik vorige week.” “En wat deed je toen?” “Ik ging naar mijn werk.” De toon voor de dansvoorstelling SKIN door Danshuis Station Zuid, onderdeel van Cultura Nova, is gezet. Een sfeer van afwachting die al voelbaar is bij het betreden van het Kerkraadse theater. Want de toeschouwers weten dat ze onderdeel zullen uitmaken van de voorstelling.
Ook in de Kerkraadse wijk Bleijerheide is het kunstproject Lak Aan Braak te zien. In het trappenhuis, galerieën en garagepoorten van flat A aan de Voorterstraat zijn muurschilderingen gemaakt door kunstenaars die deelnemen aan een project van kunstencentrum kUS in Heerlen. Tijdelijk! De flats worden binnen afzienbare tijd gesloopt. Hier volgt een beeldimpressie door ZwartGoud-fotografe Anita Hondong.
Andy Warhol in 1984 (foto: Ebet Roberts)
“When you’re growing up in a small town. You say no one famous ever came from here”. Na een intro gedanst door Alessandro Schiattarella, schalt de melancholieke stem van Lou Reed door de zaal van Theater Kerkrade. Scapino Ballet danst Songs for Drella, geïnspireerd op het gelijknamige popalbum van Lou Reed en John Cale, geschreven als ode aan de Amerikaanse kunstenaar, cineast en publicist Andy Warhol. De choreografen Ed Wubbe en Marco Goecke, die in dit project voor het eerst samenwerken, zetten het leven van de drie grootheden Andy Warhol, Lou Reed en John Cale om in een spannende voorstelling. “Een ingewikkeld en boeiend proces”, noemen beide choreografen de totstandkoming van Songs for Drella. Geen biografie, maar een collage van dans en muziek, met het roerige leven van Warhol als leidraad.
“Dat is oneerlijk! Je zingt de teksten voor!”, schreeuwt Paul de Leeuw terwijl hij verongelijkt in de camera kijkt. Naast hem zit Dennie Christian. Mét triomfantelijke grijns op z’n gezicht. Het leek gisteravond een normale Paul de Leeuw-show te worden. Eerst de gast aan tafel paaien en dan genadeloos afmaken. Dat liep even anders. “Niemand kent jou”, sneerde De Leeuw. Prompt zette Christaan ‘We zijn twee vrienden’ in. Het publiek zong uit volle borst mee. “Een hitje, meer niet”, probeerde De Leeuw. En ja, daar zong de zaal ‘Rosamunde’ mee. En nog een liedje, en nog een, en…. Daarna vond De Leeuw het welletjes. Hij had verloren. Continue reading →
