March, 2011


31
Mar 11

Kunstenaarsduo Les Deux Garçons “Veiligheid is voor ons niet het meest spannende”

Les Deux Garcons Michel Vanderheijden van Tinteren en Roel Moonen

De kunst van Les Deux Garçons maakt kortsluiting in je kop. Beelden waar voortdurend spanning in zit. Beelden die gaan wringen maar ook af en toe een glimlach op je loslaten. “Het is geen leunstoelkunst”, zegt Sandra Stevens tijdens mijn bezoek aan haar galerie in Maastricht. Ze bewondert het duo al jaren om het ambigue en confronterende in het werk. Momenteel exposeert ze Le Jour de Pardon, dat van de bezoeker flink wat incasseringsvermogen eist. Wie het statige galeriepand betreedt weet meteen waar hij aan toe is. Een kinderwagen als martelwerktuig, zitting en rugleuning bekleed met spijkers. Verderop in een grote ruimte een soort kinderkamer van de horror. Aan weerskanten hangen babyfoto’s van de kunstenaars, om hen heen ligt speelgoed voor kinderen dat op bizarre wijze is vermengd met speelgoed voor volwassenen. Onschuld tegenover schuld. Alles wat wenselijk was wordt onwenselijk. Een plastic penis als speelgoedwagentje. Opvallend is ook de confrontatie met jezelf in de installatie waarin een teddybeer met menselijk gelaat op de grond ligt, de deuren zo krap tegen elkaar gezet dat je je door spiegel en videoschermpje betrapt voelt. Om het benauwd van te krijgen.

Continue reading →


27
Mar 11

Professionele knalfuif van Triggerfinger in Heerlen

We hebben Triggerfinger leren kennen als de band waar je als muziekliefhebber niet meer omheen kunt. Het trio uit Antwerpen is in de loop der jaren niet alleen in populariteit gegroeid maar ook muzikaal. Triggerfinger klinkt serieuzer, hechter, explosiever. Wat de band verder onderscheidt van de doorsnee rockbands is een zekere mate van gekte die onder de muziek doorgaat. Om eens van nabij mee te maken hoe Triggerfinger en het recente album All This Dancin’ Around op het podium klinken is echter een heel ander verhaal. De gekte ondergaan, niet alleen willen horen maar vooral willen voelen. Hoofdrolspeler worden in een road movie waarin een gammele Chevy onder de oneindig lijkende horizon van Arizona plankgas geeft, even bijtankt en het decolletéknoopje van de blonde stoot naast je op verleiding springt. On The Road, maar dan verfilmd door Quentin Tarantino.

Maar Triggerfinger live is pulp, fictie en spel; een houding. Het podium zou toneel moeten zijn voor het zweet des aanschijns bij de heren in strak pak. Na afloop zou je ze niets liever dan uit het klamme kostuum willen wringen. Maar de band stapt na anderhalf uur spelen doodgemoedereerd en goedlachs van het podium. Zo dat zit er weer op, de zoveelste thuiswedstrijd. Afgaande op de veelgehoorde Vlaamse tongval leek inderdaad half België te zijn afgereisd naar het Parkstad Limburg Theater in Heerlen. Vlaamse fans overigens die tijdens het optreden net zo luidruchtig waren als Nederlanders in Antwerpen. Dat viel temeer op omdat de band vaak net iets te lange rustmomenten inlaste voordat weer een volgend klusje werd opgeknapt. En zanger Ruben Block maar lullen over liedjes.

Voorspelbaar en vervelend werd het nemen van een aanloop tíjdens een nummer. Om daarna net zo voorspelbaar los te gaan. Eentje duurde zelfs drie minuten. Wat op zich wel weer maf en uitdagend was, al leek het meer op een performance art voor tijdrekken. Klinkt Triggerfinger op plaat als een muziekverleden dat zich richt op heden en toekomst, met zijn pakkende mix van rock, gekte en swingende stonergrunge, tijdens het optreden in Heerlen was het heden niet veel meer dan een professioneel uitgevoerde knalfuif. Om over de toekomst maar te zwijgen.

Triggerfinger (Parkstad Limburg Theaters, 26 maart 2011)

Tekst: Harry Prenger
Foto’s: Anita Hondong


25
Mar 11

De tomeloze ambities van Rick Takvorian

Aken lonkt naar Heerlen. De afgelopen jaren ontworstelde de Duitse stad zich van het imago van kleine, ingeslapen provinciestad. Er wordt niet langer gekeken naar Berlijn. De Euregio is het nieuwe ümfeld. Cultuurmanager Rick Takvorian is stellig: “deze regio heeft veel potentieel. Het is zoeken naar die ene bindende factor.”
Continue reading →


23
Mar 11

Tefaf 2011 Op zoek naar kunst die je overkomt

Galeriehouders verplaatsen een doek van Sam Francis

De bedragen die voor kunst worden neergelegd hebben zulke proporties aangenomen dat je de neiging hebt de artistieke kwaliteit eraan af te meten. En wie het over geld heeft, heeft het over Damien Hirst. Wanneer ik bijna een uur door de gangpaden dwaal betrap ik me op de gedachte nog geen enkel werk van de best verkopende levende kunstenaar te hebben gezien. De afgelopen jaren was de excentrieke Brit alomtegenwoordig. Dan gebeurt er iets wonderlijks. Terwijl ik nietsvermoedend in de richting wandel van een glasplaat waaronder honderden vlindertjes van stof glinsteren, slechts luttele seconden na mijn spontane gedachte, kijk ik op het naambordje en zie opeens de naam van Damien Hirst!

Continue reading →


21
Mar 11

Toegewijde fascinatie voor kunst bij duizendpoot Joost Zwagerman

Een casual combinatie van jeans, donkerblauw hemd en beige jasje. Joost Zwagerman oogt zowel chique als relaxt. Het lijkt paradoxaal maar is het niet. Het typeert in kledingstijl wat terug te horen is in zijn spraak: een aanstekelijke veelzijdigheid. Zwagerman is van veel markten thuis. Kunst. Politiek. Economie. Literatuur. (Pop)cultuur. Hij staat centraal tijdens de openingsavond van Boekenweek Maastricht.

Continue reading →


19
Mar 11

Dazzled Kid? Oh, die van Voicst!

“Tjeerd Bomhof? Dazzled Kid? Oh, die van Voicst!”, is wat ik uit vele monden hoorde komen. Vergelijkingen waren snel gemaakt toen het soloalbum van Tjeerd Bomhof – Dazzled Kid dus – uitkwam. Menigeen was verrast door deze sterke plaat met zowel aanstekelijke popnummers als kleine liedjes. Dit is niet Voicst, dit is Dazzled Kid. Vanavond aan hem de eer om ‘t ook live waar te maken.
Continue reading →


17
Mar 11

Gummbah redder in nood bij lichtgewichten tijdens Wordfest

Gummbah

De Heerlense stadsdichter Harrie Sevriens werd meteen na binnenkomst onverwacht het podium opgeroepen om de tweede editie van Wordfest te openen. Leuke geste van de presentator. Alleen jammer dat deze even later afbreuk deed aan de spontane uitnodiging door enkele grappig bedoelde maar denigrerende opmerkingen te moeten maken over het vermeende dronkemansimago van de stadsdichter. Wordfest en poppodium De Nieuwe Nor boden ter gelegenheid van de boekenweek decor aan een avond literatuur en muziek tijdens de Heerlense variant op het boekenbal.

Continue reading →


14
Mar 11

Madi imponeert op muzikaal prima Nu Of Nooit-finale

Madi

Grote ogen, open mond. Ongeloof. Eerste is ze geworden. Madi Hermens speelt de vermoorde onschuld. Natuurlijk, ze wist het al. Met een overrompelend optreden liet ze de concurrentie gisteravond ver achter zich. Achttien, maar muzikaal volwassen. Madi – zoals de band van Hermens heet – is de terechte winnaar van Nu Of Nooit 2011.
Continue reading →


11
Mar 11

Mijmeren en koffie slurpen met Spinvis

Spinvis

Troubadour van het kleine, de onthechting en de twijfel. Zo typeerde ik Spinvis een tijd geleden in muziektijdschrift OOR. Op een zonnige zomerdag van 2007 zocht ik hem op in zijn oude huis in Nieuwegein. Aan het einde van de middag slenterden we naar de nieuwe woning, een paar straten verder. Net zo vinex als zijn huidige. In de ochtend zette Erik de Jong – want zo heet ie echt – koffie in een half leeg thuis. Eerst maalt hij een handjevol bonen. Daarna giet hij water in het koffiezetapparaat. Vijftien minuten duurt het voor de koffie klaar is. Het genot begint nu al. Natuurlijk, het is te gemakkelijk om de gang van zake in huize Spinvis te vergelijken met zijn muziek. Toch liggen de parallellen voor het oprapen. Haast bestaat niet. Lawaai evenmin.
Continue reading →


8
Mar 11

Jong creatief talent komt tot bloei bij Kunstbende Limburg

Wie denkt dat de jeugd van tegenwoordig in hun vrije tijd vooral rondhangt, herrie schopt of lui achter de Xbox doorbrengt komt bedrogen uit bij Kunstbende. Jonge kids breakdancen voor een zaal van tienduizend man (Ahoy’ Rotterdam); dansers mogen hun eigen choreografie uitvoeren tijdens een workshop van Jan Kooijman (GTST). Groepen als The Floor Burnin’ Crew en Chillground zetten volle zalen op zijn kop. Je kunt het zo gek niet bedenken qua jong talent, alles is aanwezig: van dans tot fashion, van dj tot freestyle rap. Kortom: Kunstbende is HOT.

Paul Moerel, regiocoördinator van Kunstbende Limburg, praat over de werkwijze van Kunstbende, zijn persoonlijke drive en de hedendaagse jongerencultuur. “Van oudsher plukken we jongeren van de straat en zetten hen op een podium zodat ze hun beleving van cultuur kunnen laten zien. Daarnaast is het een goede gelegenheid om jongeren te laten optreden in een professionele omgeving voor een groot publiek. Zo kunnen ze laten zien wat ze in huis hebben.” Deze methode blijkt stimulerend en motiverend te zijn voor de jongeren. Het zorgt voor een positieve sfeer, zowel voor als achter het podium. “Er lopen honderden jongeren rond die allemaal dezelfde passie hebben. Ze kunnen backstage elkaar leren kennen en aan de andere kant krijgen ze op het podium te maken met een positief reagerend publiek.”

Aan de reacties op Twitter is de door Moerel genoemde passie onder jongeren terug te lezen. Dit en vele andere emoties passeren de revue. Voldoening: ‘Kunstbende keihard gerockt!’ Zenuwen: ‘It’s a big day for me. Spannend. Performance @ Kunstbende’. En zorgen: ‘Please stem, laat me nu niet in de steek! Zondag moet ik Kunstbende.tv presenteren. Damn.’ Alles wordt gedeeld. Wat duidelijk naar voren komt in de vele tweets en Youtube beelden is dat jongeren gedreven zijn in wat zij doen. Kunstbende maakt veel los. Talent. Enthousiasme. Passie. Dit geldt niet alleen voor de deelnemers. Tijdens het gesprek is een persoonlijke drive van Moerel voelbaar. Na zijn studie Cultureel Maatschappelijke Vorming was het zijn insteek om jongerenwerker te worden. Hij ziet graag dat jongeren een zinvolle tijdsbesteding en omgeving creëren voor het scheppen van betere kansen.

Kunstbende staat voor een duidelijk principe: het stimuleren van creatieve en persoonlijke ontwikkeling van jongeren. Opvallend detail, zeker in de huidige tijd van presteren, is dat het de jongeren vaak niet gaat om het wedstrijdelement. Terwijl we hierover praten, komt een leuke anekdote naar voren. “De jongeren vinden het zeker belangrijk wat de jury van hen vindt, maar velen gaat het echt om de ervaring en om het proeven van de sfeer. Zo kwam het voor dat we jongeren achteraf moesten bellen dat hun prijs, nota bene tickets voor Pinkpop, nog op hen lag te wachten.”

Overwegend veel optimisme en bevlogenheid, maar zijn er ook kritische kanttekeningen aan Kunstbende? Moerel denkt hard na. Het is in eerste instantie moeilijk een punt te bedenken. Uiteindelijk zegt hij: “Omdat het zo makkelijk is om je op te geven, komen deelnemers vaak niet opdagen. Dat is het punt als je met jongeren werkt. Het kan grillig zijn. Op het moment van de wedstrijd zijn ze hun aanmelding vergeten. Lastig bij het maken van draaiboeken en het opstellen van het programma. Het is een puur productioneel en technisch probleem.” Dit is zeker een punt van kritiek, maar als dit een van de weinige nadelen is, zegt het veel over de sfeer onder jongeren en medewerkers. Klaarblijkelijk ontbreken er desastreuze problemen en is er sprake van een soepele samenwerking.

Een interessant aspect aan Kunstbende is hoe zij omgaan met de hedendaagse jongerencultuur. Onder meer gestimuleerd door social media, maar ook door de veelheid aan mogelijkheden die ze bezitten, blijkt dat jongeren vooral gezien en gehoord willen worden. Zichtbaar willen zijn. Jongeren van deze tijd hebben behoefte aan een uitlaatklep. Er is onderling contact, maar er zijn ook veel eigen initiatieven. Dit alles wordt meegenomen in de werkwijze van Kunstbende. Moerel vindt het goed om mee te gaan met de actualiteit. Jongeren betrekken bij de organisatie van de activiteiten. Hun mening een stem te geven.

Daarnaast is het met programma’s als Popstars en X Factor belangrijk dat Kunstbende zich hiervan onderscheidt. Bij genoemde tv-uitzendingen gaat het vooral om uiterlijk en prestatie en is er een commerciële inslag. De prioriteiten van Kunstbende, zoals talentontwikkeling en zelfontplooiing, liggen niet zozeer op de voorgrond. De organisatie probeert het verschil te maken door aandacht te geven aan de belevingswereld van de jongeren. Wat leeft er onder hen? Wat willen zij? Tevens nemen ze jonge stagiaires en vrijwilligers aan. Ze staan dicht bij de doelgroep. Op deze manier blijft Kunstbende uptodate over de behoeftes van de jongeren. De hot topics van deze tijd zijn volgens de coördinator: streetdance, de hiphopcultuur in Heerlen en Venlo, drum ‘n’ bass, dubstep. Eveneens razend populair is DeWolff: psychedelische bluesrock uit Geleen (zie interview elders op deze site).

Zondag 13 maart 2011 vindt de landelijke jongerencultuurwedstrijd plaats. Meer dan 340 jongeren uit de hele provincie strijden om een plek in de landelijke finale. De optredens in de categorieën Dans, Muziek, DJ, Theater & Performance, Taal en Fashion vinden plaats in de Stadsschouwburg Sittard. Het werk van Film & Animatie en Expo is te bekijken in museum Het Domein in Sittard. De deuren gaan om 12.00 uur open voor publiek en de entree bedraagt vijf euro. Jongeren krijgen op vertoon van een CJP Cultuurkaart twee euro korting.

Kunstbende Regiofinale (13 maart 2011, Stadsschouwburg en Het Domein, Sittard)

Meer info: website Kunstbendelimburg

Marjolein Welling