Ana Popovic
Blues staat voor melancholische teksten vol hartzeer en weemoed, gepaard met slepende gitaarsolo’s vanuit de getormenteerde ziel van de Mississippi. In de volksmond ook doorgaans getypeerd als een gezapig en pessimistisch klankbord voor vunzige, oude rockers met bierbuiken, en cowboyhoeden. Niet echt iets voor een matinee op de heidense koopzondag, zou je denken. Toch is de belangstelling voor bluesdiva Ana Popovic en de uit de provinciale scene afkomstige Chivy and The Bluezicians en Generation Guy niet te versmaden.
Chivy and The Bluezicians bestaat uit Chivy Kuhles (gitaar), Thomas Kuijpers (bass), en Bob Kessels (drums). Ze breken dan ook meteen maar even met het stigma van de bluesrock, en vallen onverhoeds met de deur in huis. Eén ram op de gitaar gevolgd door een razendsnelle solo zijn afdoende om alle publieke belangstelling te bemachtigen.
‘Bluesrock met de snelheid van een op hol geslagen locomotief die tussentijds afkoelt met Pink Floyd’ is wellicht de meest treffende definitie van het repertoire. Een eruptie van energie die ruim veertig dolle minuten klokt, en zowel covers (o.a. Mustang Sally van Wilson Pickett) als eigen scheppingen behelst.
De focus ligt volkomen bij de gitaarfratsen van Chivy Kuhles, die zich als voornaamste doelstelling heeft voorgenomen om twintigduizend noten per minuut te spelen. Wellicht een beetje pretentieus, maar als je begiftigd bent met het talent van een gitaargod kan (en wil) je niet anders. Met gesloten ogen waant zich elk aanwezige in de nabijheid van wondergitaristen Steve Vai, Joey Satriani of Ritchie Blackmore. Elk facet van hun talenten zal ergens door zijn genen stromen.
Eveneens een veelbelovend talent op het besnaarde hout is Guy Smeets uit Herten. Spil van het bluesrock-collectief Generation Guy dat zich bekwaamt in coverwerk van Jimi Hendrix, Joe Bonamassa, Buddy Guy, en Ian Siegel. Met pas veertien lentes tellend, heeft hij al met gelauwerde namen zoals Guy Forsyth, Ricky de Vito, en Jesus Jansen het podium gedeeld.
In gewijzigde samenstelling bestormt Generation Guy het podium. Drummer Arno Guveau en bassist Coen van Dam zijn vervangen door respectievelijk Roy Vogels en Nick McGrath. Of dat van noemenswaardig invloed is op de podiumprestaties blijf giswerk, want het speeltempo ligt ook aanzienlijk lager dan bij Chivy and The Bluezicians. De lijvige frontvrouw Lucie Kruijsse waggelt, swingt over het podium en tracht met wulps gedoe de show op te luisteren. Dit alles neigt naar een krampachtige vertoning van koketteren, want echt boeiend is het allemaal niet. Na verloop van tijd werkt haar geveinsde sloerie-act zelfs op de zenuwen. Menig bluesaanbidder vertrekt richting bar voor een glas natte gerst, en bewondert de magische kunsten van Guy Smeets wel van veilige afstand. Proost!
Guy Smeets
Na het klokje van 17.00 uur is het dringen geblazen in de Nieuwe Nor, want Ana Popovic maakt haar opwachting. Consumerend Heerlen heeft schijnbaar toch nog behoefte aan een stukje cultuur op zondag. De blonde vamp uit Belgrado is flagrant uitgedost in een krappe, strapless, outfit op kniehoogte. Dat Popovic haar charmante voorkomen op allerlei mogelijke manier uitbuit is geen geheim. Op het nieuwe album Unconditional verhult ze haar blote lichaam met niets meer of minder dan een gitaar. Alles draait natuurlijk om de muziek, nietwaar?!
Hoe gracieus en aanlokkelijk haar voorkomen ook mag zijn, de presentatie is timide en van bekoelde berekendheid. Traag verplaatst Ana zich stap voor stap op haar naaldhakken. De blues is het medium, haar klankbord. De weelderige haardos hangt over haar tronie wanneer ze met volste bezieling haar gitaar laat vuurspuwen. Ana laat niet in haar ziel loeren, en vertrekt zelfs geen spier bij de zoveelste, vocale uithaal waarvan de resonantie tot in Schunck* zal reiken.
Het respons van de meute bluesliefhebbers is overweldigend en enthousiast. Popovic zet dan ook een meer dan modaal optreden neer dat (zoals goede blues betaamt) je raakt tot in de kiem van de ziel. Speeltechnisch is ze perfectionist tot in het kleinste detail, maar laat emotionele intensiteit de vrije loop als dikke tranen van hartsmart. Seks sells, maar Ana Popopivic blijft de integriteit van de blues meer dan trouw. Hij stond alleen nog nooit op zo’n verrukkelijk paar benen.
Ana Popovic, Generation Guy, Chivy and The Bluezicians, (De Nieuwe Nor, Heerlen, 9 december 2012)
Tekst: Michel Scheijen
Foto’s: Ziggy Beckers
Tags: Ana Popovic, blues, Chivy and the Bluezicians, De Nieuwe Nor, Generation Guy, Heerlen
tja, wat moet je met nummers als Sugar Rush, Foxy Lady en Sunshine of your love. Heb je wel eens naar die teksten geluisterd? Ik zal voortaan doen alsof ik niet weet waar die over gaan, misschien wordt het dan minder sloerieachtig?
Ziggy, super foto’s als altijd!!
love you Babe!
Meneer Scheijen,
Ik vind Uw commentaar over Lucie meer dan ongepast!
Dat de muziek niet Uw smaak is, is uw goed recht. Maar U heeft nooit en te nimmer het recht iemand af te bekken op uiterlijk.
Dit getuigd uw bekrompenheid een uw kleingeestigheid.
Naar ik begrepen heb, is dit Uw eerste artikel, laten we hopen dat dit ook het laatste was !!!
Nou ben afgelopen zondag ook in de nieuwe nor geweest.
Chivy klonk lekker en wat wordt gezegd over het optreden van Guy Smeets en band vind ik erg overtrokken.
Was een goed optreden en qua muziekstijl niet te vergelijken met de muziek die Chivy speelde.
Ben het dus ook meer dan oneens met deze recensie over Guy Smeets en band. Afgaande op het applaus na ieder nummer zit je dus helemaal mis meneer de recensent. Misschien toch maar eens meer bluesfestivals gaan bezoeken waar meerdere bluesstijlen de revue passeren, dan je waar je over praat. Nu niet !!
smaken en beleving verschillen, recensies schrijven is meer dan een kunst. Jammer Michel dat je het op de persoon speelt, je doet er niet alleen de zangeres van Generation Guy mee tekort, je geeft ook jouw visitekaartje af en dat is in dit geval geen beste.
Ok, mijn reactie is verwijderd. Zal ik het nog eens proberen.
Ik denk er net zo over als Henk al schrijft. Daarbij wil ik nog toevoegen dat het ook geen best visite kaartje is voor ZG.
Wie is die meneer Scheijen eigenlijk?
Denkt hij door goede recensies over de grotere goden te schrijven misschien een uitnodiging voor een festivalletje te krijgen of zo…
Een beetje meer nuances graag als je over mensen met een groter maatje schrijft.
Die gast moet recensies over kamerplanten gaan schrijven of zo.
Einde oeening voor mij die gast,
Ronnie
Jammer dat je dit goede optreden zo kapot schrijft. Ik was er ook bij en sluit me aan bij Bert als het gaat om het enthousiasme van het publiek. Zat je op de wc toen het publiek om een toegift vroeg?
Doe je voordeel met deze kritiek, al is het maar voor alle bands met vrouwen die er niet zo uitzien volgens jouw maatstaven. Niet erg professioneel.
Nathalie
Wie kaatst, kan de bal verwachten. Nogmaals: mijn respons op de kritiek:
het is niet mijn intentie geweest om Lucy op uiterlijke eigenschappen te beoordelen. Wellicht is mijn eufemisme met een kwinkslag verkeerd gevallen! Daarvoor mijn oprerecht excuus naar de frontvrouw.
Ik stond erbij en keek erna. Ja met beide ogen en oren goed open.
Deze meneer, die zich recensent noemt, zit er totaal naast met zijn commentaar.
De gig van Generation Guy was meer dan goed… En mensen die naar de bar gingen omdat ze het niet aan konden zien… Bullshit!!
Het ‘we want more’ heb ik alleen gehoord na de laatste tonen van deze fantastische band… Niet bij Chivy en zelfs niet bij Ana.
Ach ja, het schrijven is en blijft een kunst… wat deze man dus niet beheerst.
Recensies mogen best negatief zijn… Maar iemand tot de grond toe afkraken is ronduit walchelijk te noemen. Het gaat hier om de muziek en niet om het uiterlijk meneer de ‘recensent’! Lucie Kruijsse weet als geen ander hoe ze de muziek moet beleven, hoe ze de Blues moet beleven. Mag ik ff een spuugbakkie…