door Janneke Prins
De toren van de Pancratiuskerk is niet het hoogste punt van Heerlen. Nee, die eer komt toe aan het prachtige Imstenraderbos. Vlak achter industrieterrein De Beitel ligt dit hellingbos op 197 meter boven zeeniveau. Een bezoek in deze periode is prachtig, de ontluikende lente ontvouwt zich voor je ogen.
door Erik Slangen / foto’s: René Bradwolff
Opvallend veel trainingspakken en kale koppen lopen voor een avond hiphop door de zaal. Wie niet beter weet denkt op Thunderdome te zijn aanbeland. Niettemin vierde het New Yorkse Onyx eveneens hun eerste successen medio jaren negentig, dezelfde periode dat gabberfeesten ‘hot topic’ waren. Uitpuilende ogen of malende bekkies zijn er deze avond niet. Behalve de beveiliger die strak uit de ogen kijkt en op zijn prooi jaagt. Want traditiegetrouw wordt het publiek meermalen aangespoord dat ding aan te steken, ‘and pass it ova here’.
door Sandra Israel / foto’s: Anita Hondong
Op 31 januari werd ze geïnstalleerd als stadsdichter van Heerlen. “Er is sindsdien niet veel veranderd,” vindt Amber-Helena Reisig, “Ik had me zoveel dingen voorgenomen, maar het is er nog niet van gekomen.”
door Harry Prenger / foto’s: Joep Deumes
Blijkbaar was het de band Eels goed bevallen in Heerlen. Bijna twee jaar geleden verzorgden de Amerikanen een opvallend en onvergetelijk optreden in het Parkstad Theater. Mede aanleiding voor de terugkeer: het onlangs verschenen tiende album Wonderful, Glorious. Een voor Eelsbegrippen degelijk en weinig excentriek album. Een groot deel ervan werd gespeeld in de niettemin stijf uitverkochte Limburgzaal.
door Erik Slangen / foto’s van Dimitrie van Dijk: Anita Hondong
Vader Van Dijk legt niet alleen straten aan, ook rijdt hij zijn zoons naar elk optreden ver weg of dichtbij. Dimitrie van Dijk (1991), de ene helft van de tweeling, is ‘founding father’ van en gitarist ín de Heerlense metalband Unchained Breathing. Of beter gezegd: Young Ambiant Deathcore band.
door Janneke Prins
Parkstad schijnt toch een verbazend aantal aficionados te hebben. Eric Vaarzon Morel houdt zijn hand tegen het licht van de podiumlampen en tuurt de zaal in. De ING-zaal mag dan Parkstadtheater’s kleinste zaal zijn, kennelijk is de Amsterdamse flamencogitarist aangenaam verrast. Want met zijn atonale ritmes en ondoordringbare cante jondo, is flamenco voor de Noord-Europese luisteraar nogal ontoegankelijk.
Barry Braeken
door Tessa Krings / foto’s: Jeff Jaspar
Gewapend met zijn iPad, een glas Coca Cola light en een brede glimlach op zijn gezicht ontmoet ik Barry Braeken, wethouder van Ruimte, Wonen en Cultuur in Heerlen. Een van de eerste dingen die hij zegt is: “Je mag gerust je zeggen”. En dat lijkt symbool te staan voor het imago en de uitstraling van deze jonge wethouder. Door zijn informele en spontane omgang met mensen schudt hij het vaak stoffige beeld van een politicus van zich af.
Mark van Zon
door Erik Slangen / foto’s Anita Hondong
Het lijkt erop alsof Mark van Zon (1990) weinig rust in z’n lijf heeft. Op een koude, mistige donderdagavond aan de Rotterdamse oevers van de Maas, draait hij in de foyer van filmhuis Lantaren Venster heen en weer op zijn zitvlak. De omgeving laat ruimte hiertoe. Rood beklede bankstellen en eikenhouten tafels staan in open ademruimte opgesteld. Gek genoeg koos hij zelf voor deze benauwde plek aan het raam. Op een vierkante meter en niet lekker zittende té hoge barkrukken, werpen verslaggever en geïnterviewde zo af en toe tijdens het gesprek een blik op het zicht van de Rotterdamse skyline.
Gregor Wintgens
door Harry Prenger
Doe maar ruig. In het digitale gemak van nu terugkeren naar het ambachtelijke knip- en plakwerk van toen. Het métier van het zelfdoen laten herleven en in ere houden. Punk, maar dan op canvas. Of liever gezegd op karton. Ook al haalt hij plaatjes uit tijdschriften en andere bronnen, Gregor Wintgens wil dat kunst zíjn kunst wordt. Niet het resultaat telt maar de zoektocht ernaar, waarbij hij ons de ontwikkelingen van zijn werk, de uitdagingen en invloeden wil laten zien. Van bestaande beelden een nieuwe beeldtaal creëren op zoek naar kunst die bij hem past. “Mijn werk is een doorlopend experiment”.
door Irene van Wesel / foto’s: Anita Hondong
Een plein met keurig afgewerkte geometrische grasvelden en recht afgeknipt struikgewas. Opgesierd door enkele dwangmatig in een rijtje neergezette houten banken die verlaten hun tijd uitzitten in het koude winterseizoen. De plek is omring door kale bomen, die ondanks de afgemeten positie ruimte voor creativiteit weten te vinden in de grilligheid van hun takken. Het grauwe plein wordt overstemd door het achtergelegen gebouw, de oude ambachtsschool. De gele mergelblokken maken een lichte en haast opgewekte indruk in deze koude en grijze omgeving.
