Hij staat er vanavond als schrijver. Maar zodra Herman Koch al lezend uit één van zijn verhalen het woord “lul” uitspreekt is er meteen die link met Jiskefet. Piet Piryns, de presentator van de literaire voorstelling Saint Amour en onder andere redacteur bij Knack, introduceert Koch niet voor niets met de woorden “zeg lullo, heb je nog geneukt”.
Nog nooit van de zwembadpas gehoord? Kees Bakels introduceert deze speciale snelle wandelpas in Kees de Jongen, dé Rockopera, met Frank Groothof en popband De Kift. “Met de armen los en rug mooi recht, haast iedereen die me ziet, die denkt: wat zou dat voor een jongen zijn, die tref je zo dikwijls niet”. Met grote passen, iets voorover gebogen en al zwaaiend met zijn armen banjert Kees over het podium. In de zwembadpas doet hij de ene na de andere boodschap voor zijn moeder. Vader ligt ernstig ziek in bed, de schoenenwinkel heeft zijn beste tijd gehad en over opa en opoe heeft Kees ook zo zijn eigen gedachtes.
Renate Dorrestein
Het is mijn heilig voornemen; iedere keer als ik Renate Dorrestein in levende lijve tegenkom, ga ik proberen haar aan het lachen te maken. Dat is me twee keer eerder gelukt. Zonder zinnige woorden, maar met een domme oneliner, omdat in het bijzijn van m’n favoriete Nederlandse schrijfster, mijn tanden zich spontaan lijken te vermeerderen in mijn mond.
Hij draait een sjekkie, drinkt genietend van zijn biertje en kijkt met een enigszins verbaasde blik de wereld in. Begroet de mensen op zijn route met een schor “hey, hallo”. Stadsdichter Harrie Sevriens (1957) is net begonnen aan zijn portie binnenstad Heerlen. Op het terras van brasserie De Passie vertelt hij zijn verhaal. Want zo bedaard als hij tegenwoordig overkomt, zo kalm heeft hij zich niet altijd gevoeld. En nog zijn er momenten dat hij de ontmoeting met mensen als een bedreiging voelt. “Ik ben het slachtoffer van kindermishandeling. Dat verleden brak me op tijdens mijn studie natuurkunde en biologie aan de lerarenopleiding. Ik kreeg last van angsten en moest met mijn studie stoppen.”
De Heerlense stadsdichter Harrie Sevriens leest voor uit eigen werk in de Kloosterbibliotheek van Wittem, september 2011. Binnenkort een uitgebreid interview met hem op ZwartGoud.
Amber Helena Reisig en Stefan Franssen (links)
De gemiddelde leeftijd van de bezoekers ligt hoog en het aantal te laag, veel te laag. De literaire avond tijdens de Kunstdagen Wittem biedt poëzie, proza en muziek op hoog niveau. De ongeveer twintig aanwezigen weten het gebodene op waarde te schatten, maar laten zich in hun enthousiasme intimideren door de serene en imponerende sfeer van de kloosterbibliotheek van Wittem. Terwijl schrijfster Emma Curvers haar voor te dragen werk enigszins aan de omgeving heeft aangepast, kiest de Heerlense stadsdichter en aforist Harrie Sevriens zijn schrijfsels willekeurig. Onderdrukt gegrinnik is zijn applaus.
Een wat? Een Bitri! Apparaat uit lang vervlogen tijden. Eerst had je de Bitri scooter, daarna de Bitri sigarettenautomaat. Nederlandse makelij. Aan de muur naast de ingang van een kroeg, of staand in de entree van een theater. Muntjes in de gleuf, een trek aan het laatje om het gewenste pakje paffers eruit te peuteren. Toen roken in uitgaansgelegenheden net zo gewoon was als de pornobios om de hoek. Nu is er een Bitri die No Smoking Machine heet, op initiatief van Literair Station Venlo.
Na de première in het Venlose museum Van Bommel Van Dam, is het de bedoeling dat ook in de rest van Limburg de Bitri in ere wordt hersteld. Alleen bevatten de doosjes in het laatje geen sigaretten maar dichtbundeltjes. Klein van formaat, bijzonder van inhoud. De schrijvers zijn jonge Limburgse dichters met verse woorden. Onder hen Amber-Helena Reisig. Haar bijdrage aan het miniatuurboekhandeltje heet Het zwart dat overblijft: een bundeltje waarin elegante nuanceringen worden vermengd met onverbloemde observaties. Wanneer de Bitri in Heerlen staat (tip: in de hal van Schunck*?) komen we er op deze site uitvoerig op terug.
Harry Prenger
Meer info: No Smoking Machine (via facebook)
Interview met Amber-Helena Reisig: “Soms-vind-ik-het-jammer-om-mensen-beter-te-leren-kennen”
“Wat is het geheim van Japin?” vroeg de Groene Amsterdammer zich ooit af. De diepmenselijke verhalen over de liefde en het leven? Niks nieuws zou je zeggen. Het groot aantal vrouwen van boven de vijftig dat op zijn voordrachten afkomt, deert het in ieder geval niet. Maar Japin brengt zijn verhalen in intelligente beschouwingen. À la Sandòr Marai. Vermengd met het empathisch realisme van Philip Roth en de bijna tastbare kleuren van Marquez. On-Nederlands.
Net als ik op het etageknopje van de lift wil drukken, stapt de man in. Zijn zwarte haar is strak achterover gekamd. Op zijn wang zoekt een rood litteken zijn weg van oor naar lip. Even trekt er een siddering door mijn lichaam. Dan schud ik mijn hoofd. Mijn gedachten slaan op hol, als een paard na een klap op de flank. Ik ben op weg naar de workshop thriller schrijven, die plaats vindt op de eerste etage van het gebouw waarin ook de bibliotheek huist. En wat er zich verder in mijn ogenschijnlijk gezapige leventje afspeelt, kan niemand vermoeden. Ook de man voor mij niet. De deuren sluiten zich langzaam. Als ik mijn hand weer naar het paneel met knoppen beweeg, grijpt de man mijn pols. Zijn ogen priemen zich in de mijne en zonder mijn blik los te laten, drukt hij op de onderste knop. De lift komt in beweging en zakt al krakend en kreunend omlaag. Mijn hart slaat een slag over. Wat gebeurt er? Wat wil deze man van me? Het kan niet waar zijn. Kent hij mijn geheim?
Hij ligt weer in de bus, de uitnodiging voor het Boekenfestijn in het MECC in Maastricht. Lange rijen tafels met meer dan een miljoen boeken tegen gereduceerde prijzen. Ik bestudeer de folder en ontdek zo al een paar titels die er te koop zullen zijn en die nog op mijn verlanglijstje staan. Maar er is een probleem. De boekenkast puilt uit. Zowel in de woonkamer als op mijn werkkamer. Pas nog heb ik een hele stapel boeken weggegeven. Onlangs bestelde ik er enkele dikke pillen bij, zodat de boeken zich al weer voor de kast opstapelen.
