Zijn vrouw Cis opent de deur. Maar al snel staat ook Leo Herberghs zelf in de gang. Hij vraagt zijn bezoekers meteen het hemd van het lijf. Zoals het een echte journalist betaamt. “Maar ik was niet van het nieuws”, verduidelijkt de 87-jarige dichter en schrijver. “Ik schreef korte stukjes over de natuur en over alles wat ik zag.”
Heerlen
er huist een stad in mij
ik ben haar vesting
de stad is klein – draagbaar bijna
ze past in mijn binnenzak
en zo neem ik haar met mij mee
mensen hebben er hun eigen taal
en als in Babylon bouwt men
aan haar witte muren
en in haar pijlers
staan de woorden: ‘verlaat mij niet’
je ziet ze in de zandbakken
in het onontgonnene
er huist een mens in mij
een mens dat terugverlangt
naar haar geboortegrond
maar er niet kan vesten
voor wie er komt – let op de gevels
let op de straattegels
let ook op de mensen -
ga haar binnen en verlaat niet
want ze huist in ons
deze mooie stad
ze heeft mij tot mens gemaakt
al heeft ze een slechte naam
ze is mijn stad – onze stad
ze huist in ons en in ons alleen.
©Amber-Helena Reisig
In oktober verschijnt haar debuutroman bij uitgever Prometheus.
Een koninklijke onderscheiding op een spijkerjasje, dat is het resultaat van de afscheidsavond van Harrie Sevriens (55) als stadsdichter van Heerlen. Een avond vol poëzie en muziek, een lach en een traan, een hapje en een drankje en een verrassing als afsluiter.
Ellen Deckwitz
“Dat iedereen zijn linker buurman of buurvrouw een kus moet geven”. Met deze en nog meer woorden werd op woensdag 14 maart in Poppodium Nieuwe Nor de Boekenweek in Heerlen geopend. Verschillende schrijvers, maar ook muzikanten maakten hun opwachting; een cross-over van muziek en literatuur. Een avond van klanken met als boekenweekthema ‘vriendschap en andere ongemakken’.
(foto: Perry Schrijvers)
Vele jaren liet Emile Hollman (onder andere eindredacteur cultureel maandblad Zuiderlucht en columnist Limburgse Dagblad) het manuscript rijpen. In het najaar van 2011 zag zijn boek Zilver & Antraciet (Azulpress) het levenslicht. Een verhaal over een mijnwerkersgezin dat geschreven moest worden, omdat Hollman het als het ware in de schoot kreeg geworpen. “Oud mijnwerker Paul Arends vertelde me over zijn meedogenloze gave tegen wil en dank. Ik wist ik dat er een boek in zat, ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven.”
Hij staat er vanavond als schrijver. Maar zodra Herman Koch al lezend uit één van zijn verhalen het woord “lul” uitspreekt is er meteen die link met Jiskefet. Piet Piryns, de presentator van de literaire voorstelling Saint Amour en onder andere redacteur bij Knack, introduceert Koch niet voor niets met de woorden “zeg lullo, heb je nog geneukt”.
Nog nooit van de zwembadpas gehoord? Kees Bakels introduceert deze speciale snelle wandelpas in Kees de Jongen, dé Rockopera, met Frank Groothof en popband De Kift. “Met de armen los en rug mooi recht, haast iedereen die me ziet, die denkt: wat zou dat voor een jongen zijn, die tref je zo dikwijls niet”. Met grote passen, iets voorover gebogen en al zwaaiend met zijn armen banjert Kees over het podium. In de zwembadpas doet hij de ene na de andere boodschap voor zijn moeder. Vader ligt ernstig ziek in bed, de schoenenwinkel heeft zijn beste tijd gehad en over opa en opoe heeft Kees ook zo zijn eigen gedachtes.
Renate Dorrestein
Het is mijn heilig voornemen; iedere keer als ik Renate Dorrestein in levende lijve tegenkom, ga ik proberen haar aan het lachen te maken. Dat is me twee keer eerder gelukt. Zonder zinnige woorden, maar met een domme oneliner, omdat in het bijzijn van m’n favoriete Nederlandse schrijfster, mijn tanden zich spontaan lijken te vermeerderen in mijn mond.
Hij draait een sjekkie, drinkt genietend van zijn biertje en kijkt met een enigszins verbaasde blik de wereld in. Begroet de mensen op zijn route met een schor “hey, hallo”. Stadsdichter Harrie Sevriens (1957) is net begonnen aan zijn portie binnenstad Heerlen. Op het terras van brasserie De Passie vertelt hij zijn verhaal. Want zo bedaard als hij tegenwoordig overkomt, zo kalm heeft hij zich niet altijd gevoeld. En nog zijn er momenten dat hij de ontmoeting met mensen als een bedreiging voelt. “Ik ben het slachtoffer van kindermishandeling. Dat verleden brak me op tijdens mijn studie natuurkunde en biologie aan de lerarenopleiding. Ik kreeg last van angsten en moest met mijn studie stoppen.”
De Heerlense stadsdichter Harrie Sevriens leest voor uit eigen werk in de Kloosterbibliotheek van Wittem, september 2011. Binnenkort een uitgebreid interview met hem op ZwartGoud.
