Eind oktober 2011 stond hier reeds een preview. Nu is hij af. Videokunstenaar en grafisch ontwerper Marijn Vanderheijden volgde een halfjaar lang Thijs Reinders, oftewel Burpk. Het materiaal dat hij gedurende deze tijd opnam gebruikte hij voor een minidocumentaire over de veelzijdige kunstenaar-rapper uit Kerkrade. “It’s all about…forget about it”!
Video: Marijn Vanderheijden
De mensen op de schilderijen van Helen Verhoeven doen er het zwijgen toe. Een zwijgen dat veelzeggend is, oorverdovend, tot op het dreigende af. Ze staan bij elkaar maar ook weer niet, alsof ze niks met elkaar te maken willen hebben. Van wat Verhoeven ons laat zien weet je niet zeker weet of het wel klopt wat je ziet. Een gelaat zonder uitdrukking, handelingen die vaag blijven, een ceremonie waar gebeurtenissen zich aankondigen of net hebben plaatsgevonden.
Bijna een jaar geleden werd hij onder grote belangstelling en plein publique geïnterviewd in het Centre Ceramique. Komende zondag geeft de schrijver en spraakwaterval uit Amsterdam een lezing over Andy Warhol en Gerhard Richter, twee kunstenaars die hij rekent tot zijn persoonlijke favorieten.
Sommige mensen praten zo enthousiast over hun werk dat je zelf meteen aan de slag wilt gaan. Het maakt niet uit waarmee. Hans Keuls (1956) is zo iemand. Met een waterval aan woorden vertelt hij over zijn leven, zijn werk als schilder en muzikant bij onder andere de Rolling Beatles, de verbanden tussen zijn schilderijen en het drummen. “Als ik me op mijn gemak voel, praat ik aan een stuk door”, lacht hij verontschuldigend. Maar hij maakt geen aanstalten om te stoppen met vertellen. Waarom ook? Niet alleen maakte Keuls als mens en schilder een ontwikkeling door. Ook zijn schilderijen veranderden in de loop der tijd.
affiche Salon Parkstad
“De kunst moet radicaler zijn dan de realiteit” – Jonathan Meese (kunstenaar en cultuuroptimist)
Best lastig om als kunstenaar tegenwoordig idee en beeld te laten samenvloeien, gevoel en verstand bijeen te brengen dan wel op hol doen slaan en, in het geval van Salon Parkstad, ook nog eens te voldoen aan de selectie-eisen van een jury: kwaliteit, eigenheid en persoonlijke ontwikkeling. Toch maakt een groot aantal van de gekozen werken een bezoek aan Schunck* meer dan waard.
'Jezus'
Maandag 21 november 17.00 uur
Het duurt even voordat iemand de deur opendoet. Maar eenmaal binnen, ben je er niet zo maar weer weg. Welkom in de Schinkelstraat 13 in Heerlen, waar ‘Jezus’ de bezoekers met open armen welkom heet en waar bij binnenkomst de grote biljarttafel en de rij bioscoopstoelen meteen de aandacht trekken. Creatieve ondernemers, muzikanten, designers, rappers, grafische vormgevers, webdesigners, kunstenaars, dansers, designmaker; ze vonden allemaal een plek in het leegstaande pand. “Het begon met twee ondernemers. Beeldend kunstenaar James Jetlag en het projectbureau Cuttin’ Class”, vertelt Bart Temme, een van de initiatiefnemers, “en ondertussen zijn er zestien creatieve ondernemers in het pand gevestigd. De laatste vrije ruimte is sinds kort bezet.”
Langs het voorportaal hoor je hem duidelijk fluiten. Een oorverdovend hoog piepgeluid. Vrolijke en trieste uithalen wisselen elkaar af en vormen hun eigen melodie. De koude, voorbij snellende lucht is zelfs voelbaar. Hij heeft alles meegenomen. De wind. Er zijn geen bewoners meer. Een flat zonder meubels. Kale muren en koude kamers. Hier en daar galmt een verdwaalde stem. Maar waar alles verdwijnt, is plek voor nieuwe dingen. Kunst. En kleur. Beelden die de ziel van het voorheen saaie flatgebouw blootleggen. Creatievelingen die het bouwwerk aanvoelen en tegelijkertijd hun eigen verbeelding vrije hand geven.
Burgemeester Paul Depla opende zaterdag 17 december Salon Parkstad, het bal voor beeldende kunstenaars in onze regio. Natuurlijk maakte hij van de gelegenheid gebruik een dankwoord te richten aan de vertrekkende Schunck*-directeur Stijn Huijts “naar die andere stad”. Binnenkort volgt een uitgebreid artikel over de kunstwerken die te zien zijn in de tentoonstellingsruimte van Schunck* in Heerlen. Onze fotograaf Ziggy Beckers was bij de opening.
Hatstand Table Chair 1969 (Allen Jones)
In een documentaire uit 1969 vertelt Gerhard Richter dat hij “alles eruit wil laten zien alsof het niet geschilderd is”. Intussen zien we de beroemde Duitse schilder ijverig aan de slag met kwast en verf op canvas. Het is een fragment uit een film die te bekijken is tijdens Nie Wieder Störungsfrei! Ondertitel: Aachen Avantgarde seit 1964. Richters uitspraak staat haaks op de werken van zijn collega’s die enkele jaren daarvoor demonstratief de kunstwereld wakker maakten. Je zou het misschien niet verwachten met een kunststad als Keulen in de buurt, maar het was Aken dat in het Duitsland van de jaren zestig onbekende kunstenaars ruim baan gaf. Van de door Akense galerieën en musea aangekochte werken is nu een groot deel te zien in het Ludwig Forum, dat zich dankzij het echtpaar Ludwig ook niet onbetuigd liet met kunstaankopen.
“Venice Biennale is a choking-on-money mercantilist fossil”. Het staat geschreven op de muur van het Roemeens paviljoen, bij de 20% van de redenen waarom je niet naar de Biënnale van Venetië hoeft te gaan. Ik ga er eens goed voor zitten.
Een apart fenomeen, de kunstbiënnale. Op het moment dat ‘de moeder aller biënnales’ haar deuren opent voor het grote publiek, is het voor de kunstwereld al voorbij. Journalisten en professionals denken de preview te hebben op artistieke nieuwigheden en aanverwante zaken, maar een internationale jetset van oligarchen, modekeizers, celebrities, toonaangevende curatoren en kapitaalkrachtige galeriehouders hebben al meer dan alleen een blik in de etalage mogen werpen.
