Wanneer langzaam de zon tijdens de avonduren uitdooft en er een lichte gloed over de Maas neerdaalt weet je zeker dat Elsloo de allermooiste festivallocatie van Limburg bezit. Dat je hier zomaar kunt zijn, weg van de stadsdrukte langs de Westelijke Kanaalweg nabij Sittard-Geleen. Gratis nog wel. Want ook dat is Conincxpop. Een vrije entree met een programma dat zich richt op bandjes die niet klinken of ze per se willen doorbreken naar het grote geld.
Caro Emerald
Wat je ook van de programmering van ParkCity Live kunt beweren, het is beslist geen eenheidsworst als Pinkpop. Werd het Landgraafse festival in recensies een overdaad aan pop en rock verweten, ParkCity Live stelt de uitersten gewoon tegenover en achter elkaar. Niet alleen nieuw en opkomend talent tegenover gevestigde namen, maar ook muzikaal lijken de verschillen met opzet gekozen. Van veteranen als Paul Logister en Danny Lademacher (ooit gitarist bij Herman Brood) tegenover de jonge garde van Fallen One, Typhoon en The Black Box Revelation, zeg maar De Jeugd Van Tegenwoordig.
ZwartGoud besteedt ruim aandacht aan de openbare tentoonstelling met muurschilderingen Lak Aan Braak. Tot slot een serie niet eerder getoonde foto’s gemaakt in de binnenstad van Heerlen en in flat A langs de Voorterstraat in Bleijerheide. De bovenste foto toont een gevel van een pand aan de Huisbergstraat, een zijweg van de Schelsberg, Heerlen-Noord.
Aha, zo doe je dat dus. Je demonen en een op de loer liggende depressie de kop indrukken door gewoon met je eigen band een knalfuif te geven. Van Mark Everett is bekend dat hij niet is geboren onder een gelukkig gesternte. De dood sloeg meermaals ongenadig toe in het gezin waarin de zanger van de Eels opgroeide. Vader overleed aan hartfalen, moeder aan kanker en zijn aan schizofrenie lijdende zus pleegde zelfmoord. Everett bleef moederziel alleen achter. Als jongetje dacht hij dat voorwerpen levende wezens waren en smijten met de douchedeur de badkamer ontstellende pijnen bezorgde. Diezelfde Mark bleek gezegend met een vroeg onderkend talent voor het schrijven van songs die een lang leven zijn beschoren.
Ook in de Kerkraadse wijk Bleijerheide is het kunstproject Lak Aan Braak te zien. In het trappenhuis, galerieën en garagepoorten van flat A aan de Voorterstraat zijn muurschilderingen gemaakt door kunstenaars die deelnemen aan een project van kunstencentrum kUS in Heerlen. Tijdelijk! De flats worden binnen afzienbare tijd gesloopt. Hier volgt een beeldimpressie door ZwartGoud-fotografe Anita Hondong.
Je zult maar liefhebber van popmuziek per vinyl-lp zijn en in de Randstad wonen. Grote kans dat je zelden iets bijzonders tegenkomt. Uit ervaring weet ik dat je buiten de Randstad, laat ik het in godsnaam dan maar de provincie noemen, dat je daar dus de betere platenzaken in tweedehands vinyl vindt. Is trouwens al een tijdje zo. Natuurlijk, je kunt best aardig scoren bij Record Palace aan de Weteringschans, of in die muffe kelder bij Da Capo in Utrecht.
Voor wie het nog niet wist: met de Culturele Lente wordt de opleving bedoeld die sinds enkele jaren met name op cultureel gebied plaatsvindt in Heerlen. Met de benaming probeert de stad verdomhoekje, imagoprobleem én minderwaardigheidsgevoel in een klap van zich af te schudden. Het begint er op te lijken dat Heerlen inderdaad in snel tempo een fikse spiraal opwaarts maakt. Bekend is de bonus die de gemeente uittrekt bovenop de structurele subsidiebedragen voor culturele instellingen. Een dapper besluit dat dwars ingaat tegen landelijke cultuurbezuinigingen. In het Actieplan Culturele Lente staan onder meer vermeld de bedragen en argumenten van de gemeente over de financiële injecties over 2011. Interessant zijn ook de reguliere subsidieverdelingen over dit jaar (zie overzicht onderaan).
Eigenlijk kun je er best lekker zitten, op het binnenplein van het oude CBS. Deze parkachtige plek met betonnen waterspel lijkt verlaten, bijna spookachtig. Het water loopt niet meer, hier en daar tref je een plastic zakje of ander afval langs de betonranden. Lege metalen stoelen en tafels vormen een terras, en staan geparkeerd in allerlei posities. Net of men is opgesprongen en vertrokken. Op de achtergrond fluiten de vogels, zingend dat het gebied van hen is.
Net als ik op het etageknopje van de lift wil drukken, stapt de man in. Zijn zwarte haar is strak achterover gekamd. Op zijn wang zoekt een rood litteken zijn weg van oor naar lip. Even trekt er een siddering door mijn lichaam. Dan schud ik mijn hoofd. Mijn gedachten slaan op hol, als een paard na een klap op de flank. Ik ben op weg naar de workshop thriller schrijven, die plaats vindt op de eerste etage van het gebouw waarin ook de bibliotheek huist. En wat er zich verder in mijn ogenschijnlijk gezapige leventje afspeelt, kan niemand vermoeden. Ook de man voor mij niet. De deuren sluiten zich langzaam. Als ik mijn hand weer naar het paneel met knoppen beweeg, grijpt de man mijn pols. Zijn ogen priemen zich in de mijne en zonder mijn blik los te laten, drukt hij op de onderste knop. De lift komt in beweging en zakt al krakend en kreunend omlaag. Mijn hart slaat een slag over. Wat gebeurt er? Wat wil deze man van me? Het kan niet waar zijn. Kent hij mijn geheim?
