Het licht bij de KRAKKS expo op de Brusselsestraat in Maastricht brandt niet op deze stormachtige zondagmiddag. Gelukkig weet een van mijn medebezoekers dat de kunstenaars van collectief LOSKOSMOS, dat deze week exposeert in de niet commerciële galerie, in het huis ervoor wonen. Eenmaal binnen nemen de kunstenaars Charlotte Koenen en Thomas Hütten me mee door hun expositie. De wolkjes adem verlaten onze monden als we praten. Er is werk te zien van alle kunstenaars die het collectief rijk is.
De overheid heeft het niet gemakkelijk. Ze schuttert met nieuwe media, laat ICT-projecten uit de klauwen lopen en hinkelt achter het bedrijfsleven aan. Tenminste, dát zijn de vooroordelen. Kloppen wel een beetje, lijkt het Open Innovatie Festival, ondertitel: deel de overheid, te bevestigen. Deze week worden voor de vierde maal in 21 gemeenten ambtenaren, bestuurders en raadsleden bijgepraat over de stand van zaken in de genetwerkte samenleving. Door het bedrijfsleven en burgers. Ook in Heerlen. Continue reading →
Bassist Alan Gevaert houdt ondanks dat zijn hoofd drijfnat is van het zweet zijn leren jasje bijna het hele concert om de schouders. Muzikale klusjesman Klaas Janzoons ziet eruit of hij vlak voor het concert nog even onder de auto heeft liggen sleutelen. Gewone mannen die op vrijdagavond naar de kroeg gaan om een pintje te pakken, en muziek maken die hoort bij zulke mannen. Maar de mannen van dEUS weten onderhand ook wel van de hoed en de rand. Dat ze niet veel méér hoeven doen dan de songs van album naar podium transformeren.
Veel was er na afloop niet over van de zorgvuldig geënsceneerde entourage op het podium. l’Orchestre d’Hommes-Orchestres maakte werk van de songs van Tom Waits, in versies die nadrukkelijk overeen kwamen met de originele uitvoeringen. Dankzij goed getimede verrichtingen met humor werd het optreden met name visueel een spektakel. Zo’n concert dus dat je gezien moest hebben.
De scheiding van haar ouders, daarop volgende depressies en zelfs de eetstoornissen boulimia en anorexia nervosa werden haar niet bespaard. Maria Mena, 25-jarige popzangeres uit Noorwegen, heeft in haar jonge leventje al veel tegenslagen gekend. Dat hoor je dan ook terug in haar rustige, melancholische nummers die vaak gaan over verbroken relaties en andere minder leuke dingen in het leven. Na vijf albums, die vooral over dit verdriet handelen, kwam in september haar nieuwste cd Viktoria uit. Niet alleen een verwijzing naar haar tweede voornaam, maar ook naar de overwinning op zichzelf. Zoals ze het zelf zegt: een nieuwe start.
Een ouderwets stomme film in krakend zwart-wit. Gaan we daar nog voor naar de bioscoop? Behalve bij salonfähige filmfestivals waar het ineens kunst heet. Romantisch op de koop toe. Het merendeel dat tegenwoordig in dit genre gemaakt wordt, is zelfs te inhoudsloos en slaapverwekkend voor thuis op de bank. The Artist van Michel Hazanavicius heeft alle clichés van een romantische film in zich en veegt tegelijkertijd de bijbehorende kritiek van tafel.
Mijn reis naar Maastricht op de elfde van de elfde in 2011 begint op het centraal station in Utrecht. Mijn eerste confrontatie met de start van het carnavalsseizoen ook. Tussen hordes mensen door – het is spitstijd – verschijnt uit het niets iemand in een geel kuikenpak. Velen kijken verbaasd naar de al ietwat aangeschoten vrouw. Maar ik begrijp waar ze heen gaat. En waarom.
Ja, ook ik heb ooit gevoetbald. Een jaar of elf zal ik geweest zijn. De club heette Heksenberg, naar de Heerlense wijk waar ik opgroeide en achter de flats aan de Vinkenstraat mijn eerste meisje zoende. Veel van het voetbal ben ik vergeten, maar het meisje heette Jeannette en na die zoen verhuisde ze naar Zeeland.
Helaas, Tom Waits is niet op tournee en als hij dat wel zou zijn is hij onbetaalbaar voor de popzalen in Heerlen. Dat je voor zijn concerten rond de honderd euro entree betaalt betekent dat aan zijn gage eveneens een fiks prijskaartje hangt. Maar… niet getreurd, in tijden van crisis is er altijd wel een oplossing. Tom Waits komt dus niet, maar wel zijn muziek, uitgevoerd door een stel losgeslagen Canadezen van het l’Orchestre d’Hommes-Orchestres. Beetje omslachtige naam misschien. Met zelfgemaakte instrumenten en tot muziekinstrumenten gemaakte voorwerpen voeren ze de songs van Waits net zo weerbarstig uit als Waits zelf. Die geven immers de beperkte houdbaarheid van de menselijke conditie weer in schots en scheve (wan)klanken.
Maar eens afwachten of het orkest met de rare naam ook songs van Waits’ pas verschenen album Bad As Me vertolken. Wat de mannen en vrouwen uit Quebec doen moeten we zien als eerbetoon aan de Amerikaan, niet als parodie. Kurt Weill was eerder aan de beurt. Ook bij diens werk bleef het l’Orchestre d’Hommes-Orchestre dicht op de huid van de originele versies zitten. Reken maar dat ze muzikaal overweg kunnen met dat spul van de antiek- en rommelmarkt. Het hele zooitje tussen cabaret en carnaval op naar Heerlen om de liefhebber van Tom Waits een hart onder de riem te steken.
Ook Tom Waits dook onlangs in het verleden, samen met de Preservation Hall Jazz Band uit New Orleans, per zeldzaam 78-toerenplaatje:
l’Orchestre d’Hommes-Orchestres (Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 22 november 2011)
Bericht onafhankelijk over kunst, cultuur en samenleving in de regio Heerlen-Parkstad, maar schroomt niet om geografische grenzen te overschrijden. Betrokken én kritisch. Opgericht 20 augustus 2010. De redactie is gevestigd in Heerlen.
