Voor kunstenaar Leon Golub was museum Het Domein te klein om plek te bieden aan zijn doeken van wel drie meter hoog: levensgrote pamfletten tegen machtsmisbruik en discriminatie in de ‘politiestaat’ Amerika. In plaats daarvan was in februari van dit jaar zijn latere werk te zien in de vorm van prachtige, kleine tekeningen. Met het andere formaat koos Golub ook andere onderwerpen maar evengoed bleef ongemakkelijkheid zijn signatuur, barstend van de viriliteit en agressie.
affiche Bonnefantenmuseum
“Meneer, weet u wat de betekenis van kleur is in dit schilderij?” Een klas middelbare scholieren loopt met een lijst vragen over de kunstwerken rond door het museum. Een meisje uit de klas stelt me deze vraag en wijst daarbij naar een schilderij van Robert Mangold. In de kunst is er geen weten en geen objectieve betekenis, dus die vraag kan ik niet voor haar beantwoorden. Maar dit soort vragen roepen de werken in de tentoonstelling Extended Drawing in het Bonnefantenmuseum wel op.
Hij draait een sjekkie, drinkt genietend van zijn biertje en kijkt met een enigszins verbaasde blik de wereld in. Begroet de mensen op zijn route met een schor “hey, hallo”. Stadsdichter Harrie Sevriens (1957) is net begonnen aan zijn portie binnenstad Heerlen. Op het terras van brasserie De Passie vertelt hij zijn verhaal. Want zo bedaard als hij tegenwoordig overkomt, zo kalm heeft hij zich niet altijd gevoeld. En nog zijn er momenten dat hij de ontmoeting met mensen als een bedreiging voelt. “Ik ben het slachtoffer van kindermishandeling. Dat verleden brak me op tijdens mijn studie natuurkunde en biologie aan de lerarenopleiding. Ik kreeg last van angsten en moest met mijn studie stoppen.”
Bop This!
‘Bop is Scrabble spelen waarin de klinkers ontbreken’, zei Duke Ellington. Bop This! uit Amsterdam laat horen hoe dat ook weer klonk, de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw. Muziek van dode donkere mannen nieuw leven inblazen. Bop, voor intimi: bebop. In het verlengde ervan uitgerekt met andere muziek- en maatsoorten ofwel hardbop.
Uitvoeringen anno 2011 klinken soms een beetje sleets, maar destijds werd deze jazzvariant gemaakt door niet de minsten, door onder meer Charlie Parker, Fats Navarro en Dizzy Gillespie. Lees hun namen hardop en je weet dat ze swingen. Net als Miles Davis. Ook hij bopte er flink op los, terwijl hij in het Parijs van 1949 aan het oorlelletje van zangeres Juliette Gréco sabbelde. Hij was 23, zij werd zijn birth of the cool.
Bop This! bestaat uit Gidon Nunes Vaz (trompet), Eelco van der Wel (altsax), Jelle van der Meulen (piano), Ties Laarakker (bas) en Stefan Franssen (drums).
Bop This! (Schunck*, 27 september 2011, Heerlen)
Meer info: Schunck Young-jazz-bop-this
Harry Prenger
De Heerlense stadsdichter Harrie Sevriens leest voor uit eigen werk in de Kloosterbibliotheek van Wittem, september 2011. Binnenkort een uitgebreid interview met hem op ZwartGoud.
Gladwell Interceptor Surf Sequence, 2009 (foto: Josh Raymond)
In het werk van de Australische kunstenaar Shaun Gladwell gaat het om beweging. Wie nu denkt aan snelheid en actie, heeft het mis. In het echt misschien, maar in de schemer van de museummuren bestaat alleen de slow motion. Bij Gladwell overheersen de verstilling en de poëtische beeldtaal, als tegenreactie op onze MTV-manier van leven en de tendens dat tegenwoordig alles inwisselbaar lijkt te zijn. “Als het lastig wordt, haken we af en gaan we iets anders doen”.
Afscheid nemen. Het is de eerste gedachte die opkomt als het licht dooft en de klanken van Wagner’s Tristan en Isolde door de Rode zaal van Lumière Cinema Maastricht schallen. De aanzwellende muziek begeleidt de eerste fotografische beelden van de film Melancholia van regisseur Lars von Trier. Trage beelden van rampspoed, een voorbode wat de toeschouwer aan het eind van de film te wachten staat: de planeet Melancholia komt in botsing met de aarde. In de omschrijving van de film wordt niet helemaal duidelijk wat men van Melancholia mag verwachten. Een rampenfilm? Een zwart, komisch, psychologisch drama?
Amber Helena Reisig en Stefan Franssen (links)
De gemiddelde leeftijd van de bezoekers ligt hoog en het aantal te laag, veel te laag. De literaire avond tijdens de Kunstdagen Wittem biedt poëzie, proza en muziek op hoog niveau. De ongeveer twintig aanwezigen weten het gebodene op waarde te schatten, maar laten zich in hun enthousiasme intimideren door de serene en imponerende sfeer van de kloosterbibliotheek van Wittem. Terwijl schrijfster Emma Curvers haar voor te dragen werk enigszins aan de omgeving heeft aangepast, kiest de Heerlense stadsdichter en aforist Harrie Sevriens zijn schrijfsels willekeurig. Onderdrukt gegrinnik is zijn applaus.
'Twentsche bank' restaurant Oppidom
Koffiedrinken in de Twentsche Bank, tegenwoordig Oppidom genoemd. Wonen in een echte molen. Een school ombouwen tot kantorencomplex, zoals de oude ambachtsschool. Het vestigen van een gezondheidscentrum in een oude villa langs de autoweg. Of een kerk die nu dient als gezondheidscentrum aan de Burgemeester Waszinkstraat. Onze stad kent er vele, monumenten die door hun nieuwe functie herleven. Oude gebouwen die gered worden van afbraak door hun nieuwe bestemming. Renovatie, restauratie en nieuw gebouwde elementen creëren functionele bouwwerken die aangepast zijn aan de huidige tijd.
Terry Riley in 1970
Zaterdagochtend 17 september wordt in Maastricht een bijzonder werk uit de muziekgeschiedenis uitgevoerd. Meer dan honderd muzikanten spelen In C van Terry Riley. Pete Townshend van The Who schreef ooit een nummer over de componist die bekendstaat als een van de grondleggers van de zogenaamde minimal music.
