15
Jan 17

Sem Shayne’s Calaisfornia: Sluipen in het grimmige sprookjesbos van kamp Calais

door Judith Boessen

Sem Shayne is een lefgozer, zoveel is duidelijk. De piepjonge fotograaf (22) studeerde vorig jaar af (aan de Academie Beeldende Kunsten Maastricht), met een webdocumentaire en fotoreportage over de jungle van Calais. De titel van zijn fotoreeks Calaisfornia refereert aan de vervlogen dromen van Amerikaanse kolonisten. In plaats van schuldbewuste plaatjes die ‘de vluchteling’ vooral typeren als slachtoffer van een verre en wrede oorlog of een failliet Europees immigratiesysteem, gebruikt Shayne schaamteloos de trucendoos die je aantreft bij de meest gelikte fashion fotografie.

Start en finish
Neem nu de foto van de jonge Pakistani met het kraakheldere gebedshoedje. Vermoeid rust zijn hoofd op de omgevouwen rechterhand. Zijn peinzende blik is naar de modderige grond gericht, alsof daar het focuspunt van zijn toekomst te vinden is. De vlezige benen lijken ontspannen uit elkaar te vallen, een beetje zoals de gemiddelde man wijdbeens in metro of tram hangt, maar de gebalde linkervuist en de spierspanning in zijn dijbenen verraden het Pakistaanse model.

Ondanks de klassieke pose, die losjes refereert aan Rodins Denker, zien we hier een jongeman die zich opmaakt voor actie. De vluchteling als een kat in het nauw die zich een laatste keer uitrekt voordat hij de sprong over de schutting zal wagen. Aan zijn schoeisel, glimmend witte Nikes met de iconische blauwe vleugels van de zegevierende godin Nikè, zal het niet liggen. Die zijn gemaakt om te springen, sprinten en te overwinnen. Die schutting wordt figuurlijk weergegeven door het houten staketsel dat achter de knaap te zien is. Getimmerd als een primitieve goal die je op ieder achteraf-veldje vindt waar jongens tegen ballen trappen, torent hij boven het personage uit. De houten poort is zowel de start als finish voor de vele Pakistaanse, Syrische en Eritreese spelers. De vluchtweg naar Engeland eindigt immers meestal waar hij begon: In de modderpoel van het kamp.

James Dean als refugee
Op een andere foto zien we, gehuld in rookgordijnen, de volgende protagonist. Zijn dikke zwarte haar valt als een bles naar voren en vloeit over in de pluim rook die uit zijn mondhoeken waaiert. Als een geoefende roker houdt hij zijn sjekkie vast tussen wijsvinger en duim. Zijn krappe ruitjesblouse spant om zijn pezige schouders en armen, de kraag is nonchalant omhoog geplooid: de perfecte alkoof voor zijn knappe gezicht. De foto doet denken aan de iconische zwart-wit portretten die Dennis Stock een halve eeuw geleden maakte van filmsterren als James Dean.

Shayne maakt een hedendaagse versie van de gekwelde meisjesheld die zijn sterrenstatus het liefste verstopt achter opstaande revers en een walmende peuk. De klassieke driekwart pose, de terloops diepzinnige blik, de gebeitelde neus en kaaklijn, en dat rauwe randje zelfdestructie dat hoort bij echte idolen. Het moge duidelijk zijn: Deze verschoppeling heeft sterrenpotentie. Daar doet die stapel met klamme dekens op de achtergrond niets aan af.

Filmsterren in het kamp
Sem Shayne behandelt de jongemannen in de jungle van Calas in eerste instantie als modellen, en niet als de zielige hoopjes menselijk overschot die in de mainstream media zowel angst als medelijden oproepen. Behendig plaatst hij de jongens voor zijn camera en kient vervolgens een uiterst gelikte compositie uit. Shayne is niet blind voor de uiterlijke schoonheid van deze mannen, en voert deze terloops het beeld binnen. Door het inflitsen van zijn modellen, een standaard truc binnen de modefotografie, weet Shayne de jonge kampbewoners geraffineerd naar zijn hand te zetten. Het vluchtelingenkamp lijkt plotseling een decor, en de exotische jongemannen worden voor het voetlicht gebracht als heldhaftige en mysterieuze filmsterren.

Het betoverde bos
Diezelfde filmische benadering voert Shayne door in de omgevingsfoto’s van kamp Calais. We zien hutjes, tenten en barakken oplichten in de invallende duisternis, en door Shayne’s lens verandert de Noord Franse modderpoel in een suggestieve filmset. De rondslingerende papiertjes, verdwaalde plastic zakken en het sinistere silhouet van stakerige takken die hun vingers in het nachtelijk blauw priemen geven het juiste cachet aan dit grimmige sprookjeswoud. De hutten en tenten tonen zich als peperkoeken huisjes in het laatste licht van de avondschemering. Als de archetypische helden en dwazen uit sagen en fabels sluipen Shayne’s refugees door dit betoverde bos.

Het vluchtelingenkamp van Calais is ondertussen verworden tot recente geschiedenis. Europa eindigt sinds de Brexit aan de Noordzee, en als gevolg van terroristische aanslagen maken Frankrijk, België, Duitsland en Nederland zich op voor de herinvoering van grenscontroles. Vrij verkeer van personen, een van de kernwaarden van de Europese unie, eindigt ook voor ons binnenkort aan een slagboom of schutting.

Meer weten?
semshayne.com

(artikel gepubliceerd in samenwerking met Mister Motley)


26
Dec 16

Column: fusie Heerlen Landgraaf toont arrogantie van de macht

mural van Millo (detail)

Harry Prenger

Door te verlangen naar een fusie geven zowel Heerlen als Landgraaf toe dat ze de huidige problemen niet kunnen oplossen. Dus hebben beide steden onderzoek laten doen naar (bestuurlijke en ambtelijke) samenwerking. Als je iets dolgraag wil bereiken moet je zoiets laten uitvoeren door iemand die het bij voorbaat met je eens is. Een van de uitvoerders van het onderzoek is Jan Mans, sinds mensenheugenis pleitbezorger van gemeentelijke herindelingen. Zijn poging om als burgemeester van Enschede te komen tot Twentestad, een samenvoeging met Hengelo, werd op het laatste moment tegengehouden door de Eerste Kamer.

Het bepaald niet onafhankelijke onderzoeksrapport stelt o.a. dat door een fusie er meer financiële mogelijkheden (meer geld uit het Gemeentefonds) ontstaan om zo de problemen van Heerlen en Landgraaf beter te kunnen aanpakken. Best bijzonder dat een onderzoeksrapport conclusies trekt over zaken die zich in de toekomst afspelen. Alsof je een diploma uitreikt aan een student die nog moet afstuderen. Alsof je iemand die rijlessen neemt vast een rijbewijs overhandigt.

Toch wordt het rapport door de voorstanders gepresenteerd als zijnde de waarheid. Het is immers onderzocht, het staat zwart op wit. Sterker, in het rapport wordt aanbevolen zo snel mogelijk te beginnen met de voorbereidingen. Tegenstanders van de fusie krijgen amper de kans na te denken over een weerwoord, de tijd om een draagvlak te creëren voor een referendum.

Er wordt van alles in stelling gebracht en uit de kast gehaald om de fusie er hoe dan ook door te drukken: een website waarin allerlei maatregelen worden opgesomd, alsof alles al in kannen en kruiken is. Er is een “samenwerkingskrant Landgraaf-Heerlen”, waarin opvallend vaak bestuursbobo’s aan het woord komen. Wethouders en andere politici maken op social media flink gewag van hun sterke fusievoorkeur. De burgemeester van Heerlen plaatst zelfs een brief van fusiefans de Rabobank op zijn eigen facebookpagina. Het is een schaamteloze vertoning van de politieke macht. Blijkbaar is men vergeten dat men ook volksvertegenwoordiger is, óók van de tegenstanders van de fusie.

Een aanbeveling in het rapport luidt “blijf in verbinding met de samenleving”. Verderop: “Betrek vertegenwoordigers vanuit maatschappelijke organisaties en ondernemers door hen in een klankbordgroep te laten meedenken en meedoen tijdens het fusieproces (op de onderdelen die voor hen relevant zijn)”. Lees: informatieavonden in achterafzaaltjes waar de burger wordt verteld wat hij of zij kan verwachten na de fusie.

Hierna houdt Heerlen op te bestaan als zelfstandige stad. Er komt een nieuwe gemeente voor in de plaats. Woorden die elke Heerlenaar even op zich zou moeten laten inwerken. Heerlen, stad met een rijke historie (Romeinse nederzetting), voormalige energiehoofdstad (steenkoolwinning), thans pronkend met streetart. Heerlen is ondanks alle problemen van de laatste decennia langzaam maar zeker bezig overeind te krabbelen.

En ja, er zijn sociaalmaatschappelijke en (sociaal)economische problemen. Maar ligt de oplossing bij een annexatie van Landgraaf? Een non-descript stadje waar geen mens komt omdat er nooit iets te beleven valt. Ach ja natuurlijk, Pinkpop. Het popfestival speelt zich af op en een ver van het centrum gelegen en voor de rest van het jaar verlaten draf- en renbaan. Dan is er nog een nepskibaan en een attractiepark dat het nieuws haalt vanwege de verdrinkingsdood van een slingeraapje.

De fusievoorstanders gaan gebukt onder Calimerogedrag, tunnelvisie, losersmentaliteit en misplaatste arrogantie. Waar is de koempelmentaliteit gebleven, de schouders eronder?Het huidige Heerlen wordt als een straathoer te kijk gezet en verkocht aan de macht van het grote geld.

Door hevig te verlangen naar een fusie geven politici toe dat ze de huidige problemen van Heerlen niet de baas kunnen. Dezelfde politici die in aanloop naar de komende gemeenteraadsverkiezingen ongetwijfeld om het hardst zullen schreeuwen hoe goed het gaat met de stad.


22
Dec 16

Nieuwjaarsgedicht van Daan Doesborgh

Daan Doesborgh wordt toegevoegd aan het rijtje Limburgse dichters die al eens eerder een nieuwjaarsgedicht schreven in opdracht van het Letterkundig Centrum Limburg. De titel van Doesborghs gedicht, geschreven voor de jaarwisseling 2016-2017, is Ik Zit Op Het Dak Onder Sterren En Maan.

Hij ontleende het aan het lied We Vieren Het Toch van Spinvis. Het gedicht is gedrukt op A5-formaat, te gebruiken als ansichtkaart. Deze is in december en januari gratis verkrijgbaar bij diverse bibliotheken en boekhandels in Limburg en tevens gratis te bestellen via lcl@hklimburg.nl.

(foto: Tomm de Rooy)

Daan Doesborgh (Steyl, 1988) volgde het VWO aan College Den Hulster in Venlo. Daarna behaalde hij aan de Universiteit van Amsterdam de Bachelor Nederlandse Taal en Cultuur en de Master Boekwetenschap en Handschriftkunde. Van 2006 tot 2011 was hij stadsdichter van Venlo. In 2010 won hij het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Hij werkt onder andere voor Vrij Nederland en treedt regelmatig op als dichter en presentator. Zo presenteert hij ook ‘Poëzie aan de Maas’ op zondag 29 januari van 14.30-16.00 uur in Centre Céramique Maastricht met als hoofdgast Jules Deelder, schrijver van het Poëziegeschenk 2017.


02
Dec 16

De Dag Dat De Gieren Buigen: Anton Dautzenberg levert subtiel sluimerende kroniek van onze tijd

dedagdatdegierenbuigen

door Harry Prenger

Anton Dautzenberg (Heerlen, 1967) is een van de weinige schrijvers die buiten het veilige bastion van het literaire wereldje engagement toont. Onlangs verscheen op zijn initiatief een magazine over “stille armoede”. Inhoudelijk bleek deze Quiet500 veel meer dan een persiflage op miljonairsblad Quote500. De cover was gemaakt van schuurpapier.

Continue reading →


23
Nov 16

Sinner’s Day in Hasselt: Anger is an Energy

daf-6

door Hanneke van Dongen / foto’s: Peter Soudant

Een stormachtige zondagmiddag in november, net na de wekelijkse donderpreken van christelijke pastoors en dominees. In de Ethias Arena in Hasselt waait een andere wind: een die zijn oorsprong heeft in de jaren ’80. Sinner’s Day is na vier jaar stilte terug en pakt uit met een indrukwekkende line-up uit de new wave en punkscene.
Met acht bands op het programma is de speeltijd per band beperkt, variërend van drie kwartier voor de eerste bands tot vijf kwartier voor hekkensluiter Sisters of Mercy.

Continue reading →


09
Nov 16

Burnout als linkse directe tijdens voorstelling Intro In Situ

img_5829

door Hanneke van Dongen

Intro In Situ staat zoals vele kleinere podia op het punt wegbezuinigd te worden. Als de gesprekken met de gemeente niets opleveren, valt per 1 januari het doek. Daarmee zou Maastricht een unieke kans vergooien om jong talent op hoog niveau een platform te geven waarop vrij geëxperimenteerd kan worden voor publiek. Hieronder een verslag van een voorstelling, afgelopen week.

Continue reading →


07
Nov 16

Crazy Cult Roadshow vlamt met nieuwe single Road Warrior

pb210700-1024x683

Luister hier naar Road Warrior van Crazy Cult Roadshow. Volgens de band uit Maastricht gaat het nummer “met een knipoog over het apocalyptische strijdtoneel van cultheld Mad Max en de drang naar deze redder in de huidige maatschappij.”

Lees meer over de Maastrichtse stonerrockband


30
Oct 16

Finalisten Nu Of Nooit popwedstrijd 2016

finale-nu-of-nooit-2016

Afgelopen maand streden dertig muzikale acts, verspreid over zes voorrondes in de Limburgse poppodia, om een plek in de finale van de provinciale popwedstrijd Nu of Nooit. Tijdens de laatste voorronde in poppodium Volt op zaterdagavond 29 oktober 2016, maakte de jury bekend welke zes acts gaan strijden om de ultieme hoofdprijs: optreden tijdens het Pinkpopfestival in 2017.

De finalisten zijn:

LUCA MADU
alternatieve pop
uit Berg en Terblijt

THROAT OF AUTUMN
alternatieve rock
uit Sittard

LAPSCHWANZ
rock
uit Heerlen

SHIVERBURN
(hard) rock
uit Heythuysen

MOEDERS MOOISTE
funkpop
uit Geleen

THE TEN BELLS
garage/blues-rock
uit Geleen

De felgebeerde podiumplek gaat naar de winnaar van de finale die op zaterdag 10 december plaatsvindt in popzaal Grenswerk, Venlo.

Bovendien winnen de zes finalisten allen een fotoshoot door popfotograaf Bart Notermans. Tot slot zullen de artiesten in de vier weken voorafgaand aan de finale, twee dagen bij elkaar komen in The Rock Station (Reuver) en het conservatorium Maastricht, om onder begeleiding van professionele coaches goed voorbereid de finale (en hopelijk Pinkpop) in te

Tickets voor de finaleavond op zaterdag 10 december zijn te koop via: www.grenswerk.nl