Ik kan een beetje jaloers zijn op mensen met een uitgesproken muzieksmaak. Die van mij zwerft alle kanten op; van rock naar ballad en van klassiek tot de 3JS. Ja, je leest het goed, de 3JS. The Rolling Stones staan nog altijd op nummer één en Bruce Springsteen kan me gestolen worden. Een goede collega en twittervriend vond dat ik me om die opvatting moest schamen. Helemaal niet, ik weet niet wat de menigte in de in versleten spijkerbroek gestoken oude rocker ziet. Misschien zijn het zijn cowboylaarzen met sporen, alsof zijn paard drie blokken verderop op hem wacht.

Misschien is het zijn knappe kop, zijn teksten, of toch zijn muziek? Zie je, de jaloezie spreekt. Hopelijk heeft een ieder een geweldig topweekend tijdens Pinkpop in Landgraaf waar de oude rockheld zich zal laten gelden. Zelf sla ik dit keer over. De enige die mijn hart sneller zou kunnen laten slaan deze editie is Jonathan Jeremiah. Maar om alleen voor deze langharige baardmans tachtig euro neer te tellen gaat me te ver. En het is ook weer zo’n artiest waarvoor de mensen met een uitgesproken muzieksmaak meewarig hun hoofd schudden. Want over muziek valt te twisten en mijn smaak is divers.

Toch zijn in mijn leven de Stones door geen enkele andere band of zanger van hun troon verstoten. Nog altijd krijg ik kippenvel als ik de eerste tonen van Angie hoor. Of als Paint It Black of Sympathy For The Devil door de ruimte schalt. Mijn eerste lp was er een van de Stones en er volgden velen. Nog altijd zoek ik regelmatig hun muziek op, of bekijk een concert, plaats Youtubefilmpje op Facebook of Twitter om een ieder maar mee te laten genieten van dit illustere viertal.

Zat er vroeger een Stonestong op de achterzak van mijn spijkerbroek genaaid, tegenwoordig ligt er een Stones-shirt in mijn kast voor speciale gelegenheden. In 1995 stonden we tussen de menigte tijdens de Voodoo Lounge World Tour en nu nog steeds hoop ik dat ze weer eens langskomen in het Limburgse. Een klein beetje uitgesproken klinkt dit wel. Word je al jaloers?

Sandra Israel