Na het verschijnen van hun debuut-ep eind 2008 en een uitverkochte Nieuwe Nor begin 2009, zijn we inmiddels drie studioalbums en vele grote (internationale) festivals verder. Afgelopen vrijdag speelde DeWolff een ‘thuiswedstrijd’ in de Limburgzaal van Parkstad Limburg Theaters, Heerlen.
Een slechte weersvoorspelling, een gevarieerd programma en 5200 bezoekers, dat zijn de ingrediënten van de tweede dag van ParkCity Live 2012. Zowel het publiek als de acts laten zich niet tegenhouden door de regen, de kou en het tot een modderpoel getransformeerde festivalterrein. Ook tijdens de tweede dag van ParkCity Live staat Heerlen, met name de wijk Bekkerveld, volop in het teken van een grote diversiteit aan muziek.
beeld uit de film DeWolff
Natuurlijk hoopt elke documentairemaker dat de gefilmde personen de cameraploeg ‘vergeten’ en gewoon zichzelf blijven. Don’t Look Back is het bekendste voorbeeld waarin een filmcrew als ‘fly on the wall’ Bob Dylan en diens bonte entourage volgde tijdens een tournee in de jaren zestig. Niet dat DeWolff doet denken aan de grofkorrelige zwartwitfilm van D.A. Pennebaker, maar de documentaire die Carin Goeijers over de Limburgse band maakte, is wel degelijk een aaneenschakeling van momenten die oprecht en onbevangen overkomen.
Madi Hermens
Na een pauze van een aantal jaren is de Gelaender Rocknach in 2011 terug van weggeweest. Met bekende namen als MADI en DeWolff lag een veelbelovende en vooral afwisselende avond in het verschiet.
Aan local heroes Complexx de eer de avond te openen en de Hanenhof op z’n kop te zetten. Omdat het handjevol publiek op dat moment tegen statafels aanleunt, heeft de zaal iets weg van een verjaardag of een reünie, maar dat deert de band allerminst. Hun dansbare poprock werkt aanstekelijk. Aangenaam verrast ben ik door het internationale geluid van Complexx. Dat de zanger de nummers aankondigt alsof hij een spreekbeurt houdt, zou je bijna door de vingers zien. De band bestaat uit jonge jongens, maar muzikaal zit het allemaal prima in elkaar. Nog even wachten tot de band een stuk is gegroeid, en dan heeft Complexx een heel aardige toekomst voor zich.
VanVelzen (foto: Jeff Jaspar)
ParkCity Live 2011 eerste dag:
“Popfestival ParkCity Live in Heerlen in problemen”, aldus VPRO’s 3voor12. Het tweedaagse festival had de financiën niet op orde. De kaartverkoop liep minder goed dan verwacht, artiesten werden om korting gevraagd. Even ontstonden er zelfs twijfels of het festival wel door zou gaan. Maar alles loopt met een sisser af, en op 2 en 3 juli staat het Heerlense Bekkerveld in het teken van muziek. De eerste dag trok zo’n 8000 bezoekers.
Best raar wanneer overbekende songs van de Rolling Stones, Black Sabbath en Neil Young op één avond worden uitgevoerd door één en dezelfde band met één en dezelfde zanger. Die dus Mick Jagger, Ozzy Osbourne en Neil Young is. Patrick van de Poel uit Geleen. Zong reeds vaker met een eigen coverband repertoire afkomstig van zijn favoriete platen. Vrijdagavond de dertiende is hij frontman bij bassist René, toetsenist Robin Piso en zijn zonen Luka en Pablo. Eh…Van de Poel? Piso? Inderdaad. Power Flower is de hommage van DeWolff aan pa Van de Poel. Beide zonen groeiden immers op met de platencollectie van hun vader. Hooguit een keer of drie per jaar staan ze samen op het podium. Uniek om het eens te mogen meemaken, bijvoorbeeld in Woetsjtok aan de Rumpenerstraat in Brunssum.
Niet meer kunnen horen of zien. Spuugzat en om te kotsen zo langzamerhand. Het r-woord! Voor me zitten drie jongens zichzelf redelijk in toom te houden vlak voor een optreden dat dus hoe dan ook gaat knallen. Een cameraploeg volgt ze al maanden op de voet en blijft stug doorfilmen in de kleinknusse kleedkamer in De Nieuwe Nor in Heerlen. Aan de manier waarop ze naast elkaar op de bank zitten en aan de rustige, bijna gelaten houding merk je dat ze vaker interviews hebben gegeven. Hun hoef je niks meer wijs te maken. Maar wat blijft is de verwachting en het verlangen over wat komen gaat, straks daar beneden, de trap af, naar het podium waar het allemaal moet gebeuren. Stoom afblazen. De gitarist: “Je wilt echt iets goed neerzetten als de show is uitverkocht. In het begin speelde je in een kroeg voor tien mensen en dan kun je nog wat kletsen op het podium maar bij grote concerten zitten mensen daar niet op te wachten. Dan moet je gewoon laten zien wat je kunt. Op het moment dat je hoort dat een zaal is uitverkocht is echt te gek.”
De bespeler van het Hammondorgel staart naar iets in de nabije verte dat voor ons gewone stervelingen wel voor altijd onzichtbaar zal blijven. Misschien naar een plek waar zich nòg meer inspiratie aandient voor een album waarmee het r-woord voorgoed de mond wordt gesnoerd. Het is nu wel mooi geweest. “Ik snap het ook niet echt als mensen zeggen dat we een jarenzeventig band zijn”. Met een grijns herhaalt de gitarist een citaat uit een recensie: “’Poison is net Led Zeppelin’. Dat vind ik echt absurd”. Dan, zelfverzekerd: “Ik heb wel weer zin in een nieuwe plaat”. Dat we het weten. Eerst morgen lekker repeteren. Zelfs naar het spelen in de oefenruimte hunkert deze band hartstochtelijk. Verder schaven aan het talent dat zich nu al in niet te bevatten hoeveelheden aandient. De drummer maakt zich niet zo druk: “We maken muziek die we zelf vet vinden om te maken en dan hoor je van anderen dat dat ook wel te zien is op het podium.” Eerder op de middag schafte hij een plaat aan van Balthazar, net zo’n jong nog, onbevangen en talentvol, maar anders.
Platen kopen. Ook zoiets. Liever niet in de bakken met de r van je weet wel. De gitarist: “We speelden laatst een instore bij Sounds in Venlo en ik heb daar voor 150 euro aan platen gekocht. Meestal ga ik kijken bij de nieuwe platen. Ik heb die lp van The Low Anthem meegenomen. Ik heb niet altijd lp’s gekocht. Ik ben begonnen met luisteren naar bands als Smashing Pumpkins en Metallica. Op gegeven moment kreeg ik een cd van Jimi Hendrix, toen speelde ik zelf ook al gitaar. Tot drie jaar geleden heb ik alleen maar cd’s gekocht. Nu koop ik alleen nog lp’s en wat alles wat ik vet vond op cd heb ik ook op lp aangeschaft. Ik luister naar van alles, ook naar rustige muziek, verschillende dingen.”
Wat we hóren is het omvallen van de platenkast. Maar de platen op de grond gaan als vanzelf één geheel vormen, sterker dan de gemakzuchtige luisteraar het zou willen. Die dan dus bij gebrek aan beter het vermaledijde woord prevelt dat begint met de r en eindigt op de o. Niet willen of kunnen begrijpen dat DeWolff muziek uit het verleden speelt alsof het verleden nooit bestaan heeft. “We willen niet puur teruggrijpen naar vroeger maar gewoon goede muziek maken. Ik beschouw onze composities vooral op de laatste plaat niet echt als standaard. Het zijn altijd dezelfde vergelijkingen waar recensenten mee aankomen, met bands waar we al lang niet meer naar luisteren. We zijn gewoon op zoek naar een lekkere sound, dat het lekker klinkt en niet per se dat het oud is of zo. We houden nou eenmaal niet van drumcomputers en synthesizers.” Aldus de gitarist.
Dan gebeurt het. Ergens diep in het tweede deel van het optreden na het interview. De zaal is afgeladen, benauwd. Vlak voor het podium heupwiegen jonge meiden in trance. De alcoholbesprenkelde vloer plakt aan de schoenen van de toeschouwers. Ze zien hoe de zanger-gitarist akkoorden in mineur aanslaat en maar blijft herhalen en herhalen net zolang totdat vanuit de vintage versterkers het mengsel psychedelisch helemaal losgaat. Wat je noemt vet. Live hier ter plekke èn uitvergroot in Silver Lovemachine. De geladen trek op het gezicht van de gitarist, de geloken ogen van de man achter het Hammondorgel, de drummer die zijn blik even, heel even zijwaarts richt op zijn oudere broer waarna hij zijn op ooghoogte zwevende sticks laat neerdalen. Zo’n moment dus. Nu is nu. DeWolff kan niet anders. Drie jongens keren de tijdmachine ondersteboven om het r-woord per gestold en zich naar binnenzuigend vacuüm voorgoed op enkele reis te sturen. DeWolff pakt even uit. Geeft zichzelf een cadeautje. Ik zie het, ik voel het, ik duw een meisje naar voren.
Tekst: Harry Prenger
Foto’s: Jeff Jaspar
(met dank aan Cynthia Smeets)
Volle bak natuurlijk. Zondagmiddag 9 januari speelde DeWolff zijn tweede volwaardige album, Orchards/Lupine, vrijwel integraal in het Mexicaans eetcafé Ernesto’s aan de Markt in Sittard. Dat de geluidsbeperking van het kleine zaaltje de toenemende muzikale omvang van DeWolff inperkte, deed niets af aan de klasse van de nieuwe nummers.
Wat DeWolff zo goed en bijzonder maakt is dat ze dùrven. Verleden, heden en toekomst omhelzen, niet bang zijn om de concurrentie aan te gaan met bands die ook psychedelische rock maken. Een term waarmee je het nieuwe album van DeWolff enigszins tekort doet. Waar veel andere uit het muzikale verleden puttende bands maar beter snel kunnen doorlopen, omdat ze bijvoorbeeld nauwelijks iets eigens toevoegen, maakt DeWolff er juist een punt van zich nadrukkelijk te willen onderscheiden. Neem het Australische Wolfmother: wilsonbekwamen die hooguit de schoenveters mogen vastmaken van Robin Piso en Pablo en Luka van der Poel.
Want wat de dappere drie uit Geleen laten horen is dat er meer mogelijk is in de psychedelische rock. Binnenstebuiten keren die handel. Aftasten en verkennen. Ze zijn er de muzikanten niet naar om zich neer te leggen bij de eeuwige suprematie van het verleden, bij, hoe respectabel ook, rolmodellen als King Crimson, Cream en Quicksilver Messenger Service. Om maar eens wat te noemen.
Gedurfd is de keuze om Ochards/Lupine muzikaal in tweeën te splitsen. Kopers van de cd zullen het verschil minder sterk ervaren, maar ze missen dan ook de prachtige, door de Poolse kunstenaar Kiryk Drewinski vervaardigde klaphoes. Dat onderscheid tussen de plaatkanten pakt trouwens geweldig goed uit. Wat heet. Kant één is ronduit verpletterend. Het openingsnummer Diamond geeft aan waar DeWolff voor staat. Voor nòg meer durf. Dat de gitaar een schimmige bluesschets speelt tegenover het rondspokende geluid van de mellotron geeft de teneur aardig weer: introvert en getergd, van buiten af de blik naar binnen richten. Dat gaat zo een tijdje door over die hele kant.
Waarna je de plaat niet eens durft om te draaien. Met trillende handen waag je het er toch maar op. Dan volgt de ontlading. Om te onderstrepen dat het DeWolff menens is met het zich eigen maken van invloeden uit het verleden, laat de band gitaarrock samensmelten met lange psychedelische solo’s; toch al een andere kwaliteit van dit album. DeWolff neemt nog meer de tijd om nummers uit te diepen met solo’s voor gitaar en Hammondorgel, meer aandacht voor zang, waardoor de nummers spannender, meeslepender en doorwrochter klinken.
Het lijkt ze allemaal zo makkelijk af te gaan. Vanzelfsprekend bijna. Dat blijft toch altijd het ware kenmerk van uitzonderlijke klasse. Beseffen deze jongens zelf wel hoe goed ze zijn? Goed genoeg om beide plaatkanten zomaar te beëindigen met zulke majestueus gestileerde ballads, waarin het spook van de mellotron mag rondwaren. Goed genoeg voor een album dat wel eens zou kunnen uitgroeien tot een van de psychedelische meesterwerken in de popmuziek.
(Wie de vinylversie aanschaft krijgt behalve de mooie hoes nog iets extra’s. De uitloopgroef wordt onderbroken voor een instrumentaaltje. Maar je moet er wel wat voor doen om dit te kunnen beluisteren)
Op 4 februari 2011 speelt DeWolff in De Nieuwe Nor in Heerlen. Voor dit concert stelt ZwartGoud binnenkort enkele gratis kaarten beschikbaar. Hou de site dus in de gaten voor meer informatie.
DeWolff – Orchards/Lupine (lp, Remusic 2011)
Tekst: Harry Prenger
Foto’s: Jeff Jaspar
DeWolffmanager Ron Engelen overhandigt aan Robin Piso het eerste vinylexemplaar van Orchards/Lupine tijdens albumpresentatie bij Ernesto's in Sittard
