Posts Tagged: stadsdichter Heerlen


8
Nov 12

Heëlesje Mülkes: verzameld stadsdichterswerk Harrie Sevriens

Harrie Sevriens signeert zijn dichtbundel

Niet alleen schrijft de dichter over zijn stad Heerlen. Het merendeel van de gedichten gaat over relaties, of juist het stuklopen of geen kans hebben daarvan. En over mensen zoals jij en ik. Bladzijde na bladzijde rijgen de gedichten zich aaneen. Soms bestaand uit twee regels, een ander opgebouwd uit meerdere verzen; maar nooit zonder boodschap of missie. Want van meet af aan is het duidelijk, dat de dichter mensen aan het denken wil zetten en ze aan het lachen wil maken. En wie eerlijk is, moet tijdens het lezen toegeven, eigenlijk om zichzelf te lachen. Hoewel het boek te koop en te lezen is door eenieder die maar wil, draagt Sevriens de bundel speciaal op aan zijn dochter Nadine.

Continue reading →


7
Sep 12

Stemadvies ondanks chaos procedure nieuwe stadsdichter Heerlen

Wie wordt de nieuwe stadsdichter van Heerlen? Wie mag in de voetsporen treden van Harrie Sevriens, die zijn oeuvre en stadsdichterschap van tragikomische aforismen, bekroond zag met een koninklijke onderscheiding? Volgens de gemeente Heerlen moet de nieuwe stadspoëet worden gekozen door “de inwoners van Heerlen”. Toch mogen op facebook ook niet-Heerlenaren een stem uitbrengen. Het typeert de rommelige gang van zaken rond het stadsdichterschap. Een van de kandidaten heeft zich inmiddels teruggetrokken.

Continue reading →


2
Jan 11

Amber-Helena Reisig “Soms vind ik het jammer om mensen beter te leren kennen”

Haar naam alleen al is je reinste poëzie. Amber-Helena Reisig. In haar gedichten en korte verhalen is de woordenschat telkens rijk aan schakeringen die zomaar een onverwachte wending kunnen nemen, zonder aankondiging vooraf. “Waaien is niet oversteken”. Bij Reisig is de eenvoud verleidelijk, de melancholie soms rauw en realistisch. Spooklopen door een woud van woorden. Maar altijd is er de lust tot lezen en zoals dat gaat met de lust, tot herlezen.

Op het moment dat ze de deur opent, maakt kat Napoleon van de gelegenheid gebruik er tussenuit te knijpen. Dit tot toenemende zorg van de schrijfster die er niettemin op haar elegantst uitziet. Kort getailleerd jurkje in gebroken wit, zwarte kousen, naaldhakken. Parijs 1958. Haar woning is een knalfuif van spulletjes en speeltjes. Pas na het interview en de fotoshoot keert Napoleon veilig terug van zijn strooptocht door de buurt, dit tot grote opluchting van alle aanwezigen.

Continue reading →