
Langs het voorportaal hoor je hem duidelijk fluiten. Een oorverdovend hoog piepgeluid. Vrolijke en trieste uithalen wisselen elkaar af en vormen hun eigen melodie. De koude, voorbij snellende lucht is zelfs voelbaar. Hij heeft alles meegenomen. De wind. Er zijn geen bewoners meer. Een flat zonder meubels. Kale muren en koude kamers. Hier en daar galmt een verdwaalde stem. Maar waar alles verdwijnt, is plek voor nieuwe dingen. Kunst. En kleur. Beelden die de ziel van het voorheen saaie flatgebouw blootleggen. Creatievelingen die het bouwwerk aanvoelen en tegelijkertijd hun eigen verbeelding vrije hand geven.











