Wat Atari Teenage Riot doet gebeurt nog maar zelden in de popmuziek. De Duitse groep laat zich voorstaan op maatschappelijke betrokkenheid en engagement. Opruiend en adrenalineverhogend is de muzikale begeleiding. Technopunk die pijn doet. 22 december treedt de band op in Heerlen.
Hardcorepunk op het scherpst van de snede. Akkoorden die elkaar in razend tempo opvolgen, begeleid door een passende portie brulzang. Iedere gitaarriff een statement. Om maar te zwijgen van de teksten. Het Heerlense Born From Pain laat luidruchtig van zich horen, omdat volgens de band “de huidige tijd meer dan ooit een staat is van chaos en wanorde”. The New Future. Tevens de titel van een spiksplinter nieuw album.
(foto: Mateus Mondini)
Na twintig jaar levert ManLiftingBanner een nieuwe plaat af: The Revolution Continues. De band die vroeger ‘Europa’s enige echte straight edge communistische hardcore band’ werd genoemd, maakte deze lente een comeback. Tijd voor een gesprek met frontman Michiel Bakker en gitarist Paul van der Berg om erachter te komen welke relatie de comeback heeft met de protestgolven van 2011.
Zo controversieel als eind jaren tachtig is Agnostic Front niet meer. Al steken ze live nog steeds de draak met vooroordelen over het vermeende rechtse karakter van de band. Nou ja, de draak steken? Het interesseert de New-Yorkers eenvoudig niet. Komende woensdag 27 juli speelt de band in Aken. Persoonlijk portret van de beste hardcore band ooit.
Continue reading →
The Ex, Fenix, Sittard 2010 (foto: René Bradwolff)
Of het een aangename verrassing was durf ik twee dagen na dato nog steeds niet te zeggen. The Ex had een voorprogramma meegenomen: De RaaskalBOMfukkerZ, een olijk uitgedost duo uit Noord-Holland dat weliswaar een verwante politieke achtergrond leek te hebben als de hoofdact, maar muzikaal behoorlijk ver verwijderd was. De hoogst theatrale mix van rap, collage-achtige stukken, industrial, samplepop en performance art was redelijk bizar en lachwekkend, maar ook wel amusant en zo nu en dan gewoon goed. Zeker als de rapper/stemkunstenaar zijn vocale kunnen de vrije loop liet gaan kon de man behoorlijk indrukwekkend uit de hoek komen met felle raps in het Nederlands in dik Noordhollands accent of met de nodige vocale acrobatiek. Helaas had de absurde theatraliteit vaak de overhand, waardoor na een minuut of twintig de koek wel op was bij het publiek.
Soms moet je het hebben van de oudjes in de popmuziek. Van Wire bijvoorbeeld. Vijftigplussers. Boegbeeld van eigenzinnige art-pop, invloedrijk tot op de dag van vandaag. Januari 2011 verschijnt Red Barked Tree, dat op grond van voorproefje Two Minutes (luister hieronder) wel eens een punkalbum zou kunnen gaan worden. Net als Send, hèt meesterwerk van Wire uit 2003. Maar dan wel de met Pro Tools bewerkte vinylvariant Send Redux, waarop de felste en meest claustrofobische noisepunk aller tijden. 1977 maar dan beter. Alsof er nog heel wat te bewijzen valt, alsof alles weer op het spel staat.
Net zo makkelijk put Wire uit een popachtige aanstekelijkheid. En pop bij Wire schuurt een beetje. Op het eerste gehoor staan zang en muziek haaks op elkaar, maar gaandeweg ontstaat er een omhelzing van melodie en muzikaal raffinement waardoor het lijkt alsof er twee songs tegelijk klinken. Popmuziek bij Wire is altijd weer een belevenis. Op het podium van Kunstencentrum Belgie in Hasselt, zal Wire vooral werk spelen van het nieuwe album. Punk dus.
Wire (Kunstencentrum Belgie, Hasselt (B), 6 november 2010)
Meer info: Kunstencentrumbelgie
pinkflag
Harry Prenger
Two Minutes by Wire
