About To Boogie (olieverf en acryl op polyester) (2011)
door Harry Prenger
De zusters van het voormalige klooster aan de Leyenbroekerweg in Sittard hadden vast nooit gedacht dat er nog eens kunst met schaars geklede vrouwen zou komen te hangen. About To Boogie heet het. Ook dat nog. Op de vijfde verdieping in wat tegenwoordig cultureel centrum Stadslab is, toont kunstenaar Jeroen Elsen dit en ander werk van hem.
(foto: Sjoerd de Wit)
Vorig jaar verscheen het debuutalbum van King Jack, een Amsterdamse band die al een paar jaar aan de weg timmert. Na een optreden bij De Wereld Draait Door in 2008 was een platencontract binnen, eerste single Sunrise deed het heel aardig en de band mocht spelen op Noorderslag. Geen wolkje aan de lucht.
Rats On Rafts (foto: Shalita Dietrich)
ZwartGoud vroeg kunstenaar Rob Benders een stukje te schrijven over dé Nederlandse band van dit moment: Rats On Rafts uit Rotterdam. Rob schrijft een open brief aan wijlen John Peel, de legendarische BBC-radio dj en beschermheer van eigenzinnige bandjes. Rats On Rafts spelen vrijdag 24 februari in popzaal Fenix te Sittard.
“Hey Mr. Peel. Of mag ik John zeggen van hieruit? Menigeen zal je al hebben getipt. Niet op de laatste plaats Jay Reatard zal je er over aan je mouw getrokken hebben. Immers, Rats On Rafts verzorgde nog zijn voorprogramma in een niet-eens-zo-heel-ver verleden. Je zult zijn getipt over die on-Nederlands opwindende band. Met dat on-Nederlands opwindende album. Dat album, The Moon Is Big, verscheen vorig jaar op een label waar ik nog niet eens van gehoord had: Subroutine Records.
Voor kunstenaar Leon Golub was museum Het Domein te klein om plek te bieden aan zijn doeken van wel drie meter hoog: levensgrote pamfletten tegen machtsmisbruik en discriminatie in de ‘politiestaat’ Amerika. In plaats daarvan was in februari van dit jaar zijn latere werk te zien in de vorm van prachtige, kleine tekeningen. Met het andere formaat koos Golub ook andere onderwerpen maar evengoed bleef ongemakkelijkheid zijn signatuur, barstend van de viriliteit en agressie.
Net als ik op het etageknopje van de lift wil drukken, stapt de man in. Zijn zwarte haar is strak achterover gekamd. Op zijn wang zoekt een rood litteken zijn weg van oor naar lip. Even trekt er een siddering door mijn lichaam. Dan schud ik mijn hoofd. Mijn gedachten slaan op hol, als een paard na een klap op de flank. Ik ben op weg naar de workshop thriller schrijven, die plaats vindt op de eerste etage van het gebouw waarin ook de bibliotheek huist. En wat er zich verder in mijn ogenschijnlijk gezapige leventje afspeelt, kan niemand vermoeden. Ook de man voor mij niet. De deuren sluiten zich langzaam. Als ik mijn hand weer naar het paneel met knoppen beweeg, grijpt de man mijn pols. Zijn ogen priemen zich in de mijne en zonder mijn blik los te laten, drukt hij op de onderste knop. De lift komt in beweging en zakt al krakend en kreunend omlaag. Mijn hart slaat een slag over. Wat gebeurt er? Wat wil deze man van me? Het kan niet waar zijn. Kent hij mijn geheim?
