Statig verrijst het gebouw uit haar eiland. Op de grens tussen het station en het centrum van de stad ligt een brok Heerlense geschiedenis. De vale kleur van het gebouw heeft weer plaatsgemaakt voor het oorspronkelijke roomwit uit 1938. Zelfs de entree is in die stijl hersteld. Met rechthoekig glas en blauwe kozijnen. Het lichte hout van de deurknop lijkt haast goud. De bioscoop is herboren. Getransformeerd van iets dat naar de achtergrond verdween tot een pronkstuk in onze stad.
De kenmerkende hoed, parelketting en stem lijken als twee druppels water. Een sublieme gelijkenis, zowel qua karakter als uiterlijk. Meryl Streep vertolkt Margaret Thatcher op een briljante manier in de biografische film The Iron Lady. Een film over het politieke spel, vrouwelijkheid en de strijd tegen ouderdom van de eerste vrouwelijke premier van het Verenigd Koninkrijk.
'Jezus'
Maandag 21 november 17.00 uur
Het duurt even voordat iemand de deur opendoet. Maar eenmaal binnen, ben je er niet zo maar weer weg. Welkom in de Schinkelstraat 13 in Heerlen, waar ‘Jezus’ de bezoekers met open armen welkom heet en waar bij binnenkomst de grote biljarttafel en de rij bioscoopstoelen meteen de aandacht trekken. Creatieve ondernemers, muzikanten, designers, rappers, grafische vormgevers, webdesigners, kunstenaars, dansers, designmaker; ze vonden allemaal een plek in het leegstaande pand. “Het begon met twee ondernemers. Beeldend kunstenaar James Jetlag en het projectbureau Cuttin’ Class”, vertelt Bart Temme, een van de initiatiefnemers, “en ondertussen zijn er zestien creatieve ondernemers in het pand gevestigd. De laatste vrije ruimte is sinds kort bezet.”
beeld uit de film DeWolff
Natuurlijk hoopt elke documentairemaker dat de gefilmde personen de cameraploeg ‘vergeten’ en gewoon zichzelf blijven. Don’t Look Back is het bekendste voorbeeld waarin een filmcrew als ‘fly on the wall’ Bob Dylan en diens bonte entourage volgde tijdens een tournee in de jaren zestig. Niet dat DeWolff doet denken aan de grofkorrelige zwartwitfilm van D.A. Pennebaker, maar de documentaire die Carin Goeijers over de Limburgse band maakte, is wel degelijk een aaneenschakeling van momenten die oprecht en onbevangen overkomen.
Kinky laklaarzen die al ruim twintig jaar gedragen worden. Het uitzoeken van de nieuwste dildo’s, met extravagante opties zoals een afstandsbediening en een heuse dolfijnstimulator. Een family pack condooms met 144 exemplaren. Wat hebben deze dingen met elkaar gemeen? Ze passeren stuk voor stuk de revue in de nieuwe documentaire Ouwehoeren. Over twee Amsterdamse prostituees met maar liefst vijftig jaar werkervaring op de Wallen. Met verrassend veel kijkplezier en ontluisterende momenten. Genieten met een lach, een traan en een kleine shock.
Mauro Pawlowski (dEUS), Parkstad Limburg Theaters, Heerlen (foto: Marc Herpers)
ZwartGoud ontmoette tijdens het concert van dEUS, onlangs in Heerlen, fotograaf Marc Herpers. Hij komt uit Nederland maar woont in Zürich. En hij stuurde ons deze twee foto’s van het optreden.
Tom Barman (dEUS) Parkstad Limburg Theaters, Heerlen (foto: Marc Herpers)
Een ouderwets stomme film in krakend zwart-wit. Gaan we daar nog voor naar de bioscoop? Behalve bij salonfähige filmfestivals waar het ineens kunst heet. Romantisch op de koop toe. Het merendeel dat tegenwoordig in dit genre gemaakt wordt, is zelfs te inhoudsloos en slaapverwekkend voor thuis op de bank. The Artist van Michel Hazanavicius heeft alle clichés van een romantische film in zich en veegt tegelijkertijd de bijbehorende kritiek van tafel.
Afscheid nemen. Het is de eerste gedachte die opkomt als het licht dooft en de klanken van Wagner’s Tristan en Isolde door de Rode zaal van Lumière Cinema Maastricht schallen. De aanzwellende muziek begeleidt de eerste fotografische beelden van de film Melancholia van regisseur Lars von Trier. Trage beelden van rampspoed, een voorbode wat de toeschouwer aan het eind van de film te wachten staat: de planeet Melancholia komt in botsing met de aarde. In de omschrijving van de film wordt niet helemaal duidelijk wat men van Melancholia mag verwachten. Een rampenfilm? Een zwart, komisch, psychologisch drama?
Ook in Luik schijnt soms de zon. Met Le gamin au vélo hebben de gebroeders Dardenne een hartverwarmende film afgeleverd. Waarin het kwaad op het juiste moment wordt afgewend, maar genoeg aanwezig is om geloofwaardig te blijven. Een publiekslieveling van het betere soort en winnaar van de Grand Prix du Jury in Cannes.
