detail Maankwartier (nieuw treinstation in aanbouw, Heerlen)
door Maarten van Wesel
In april 2012 verscheen er in het NRC Handelsblad een mooi artikel over een Renaissance die zich momenteel zou ontvouwen in Zuid Limburg, en dan met name Heerlen. Dat Parkstad een enorme culturele bloei doormaakt is onmiskenbaar. Zelfs het honkvast te noemen Koninklijk Concertgebouworkest kiest voor een jaarlijks terugkerend optreden in Parkstad Theater Heerlen.
In zijn sfeervol ingerichte werkkamer bevinden zich op een lage wandkast enkele boeken van Anton Corbijn. Erboven hangt een foto van U2. Aan een andere muur herkennen we van dezelfde fotograaf een print waarop Michael Stipe, de zanger van REM, over daken van auto’s wandelt. Paul Depla, burgemeester van Heerlen, heeft blijkbaar iets met popmuziek. Een tijdje geleden zagen we hem op het plaatselijke popfestival ParkCity Live. Terwijl duizenden bezoekers er in zomerse vrijetijdskleding rondliepen viel de burgemeester toch wel een beetje op in zijn donkergrijze pak, knabbelend aan een fruitcocktail.
Muziekschool (uiterst links), Pancratiuskerk en Schunck*, Heerlen
Een stadse avondwandeling. Dat tijdverdrijf valt onder mijn favorieten. Natuurlijk niet zo gek als je aan de rand van het centrum woont. Het Pancratiusplein baadt heerlijk in het zonlicht. Drie prachtige gebouwen sieren dit stukje Heerlen, elk met hun eigen verhaal. Hoewel ze op het eerste gezicht uiterlijk niets met elkaar gemeen lijken te hebben, staan ‘de drie groten’ bij elkaar als familie. De een verweven met de ander, uitdrukking gevend aan het verleden, heden en de toekomst van Heerlen.
Krimp neerzetten als probleem is zinloos, betoogde Bas Breman zaterdagavond in de uitzending van NCRV-programma Rondom 10 over het thema. Krimp is een verschijnsel, meent de coördinator van het onderzoeksprogramma demografische krimp van Alterra in Wageningen. Gelijk heeft ie. Krimp is niet goed of slecht. Het is een conditie. En daar kun je iets mee. Continue reading →
“Treurig dat er zo weinig aandacht is voor afwijkende muziek en dat er zo weinig goede podia voor zijn”, vat Joeri Adriaanse de situatie in ons land bondig samen. Sinds 2006 bast hij in Boutros Bubba, een van de parels in het ondergrondse popcircuit van Nederland. Ruw, ongepolijst en onontdekt. Of dat laatste gaat gebeuren? Adriaanse maakt zich een illusies. In het midden van het afgelopen decennium studeerde hij journalistiek in Zwolle, liep stage bij het het webzine voor marginale cultuur cut-up en maakte daar intrigerende radio. Te gek werk, vond Adriaanse, maar geen droog brood mee te verdienen. De commerciële journalistiek trok ‘m niet, dus verliet hij de Hogeschool voor Journalistiek, haalde z’n basgitaar uit de mottenballen en stapte de oefenruimte van Boutros Bubba binnen. Continue reading →
impressie van het Betahuis
Heerlen krijgt z’n eigen Betahuis. Dat maakten de gemeente en de initiatiefnemers van de creatieve werkplaats gisteren bekend. Volgende maand betrekt het i_beta/event, voor twee dagen en bij wijze van proef, de voormalige muziekschool aan het Wilhelminaplein. Einde van de zomer kan de benedenverdieping van het leegstaande gebouw officieel in gebruik worden genomen. Het college van bestuur is akkoord, volgende week dient het besluit in de gemeenteraad. Wethouder Riet de Wit verwacht daar geen problemen. Kan Heerlen zich opmaken voor een culturele zomer? Continue reading →
Yorick van Norden door Afra Klinkenberg
In de Grote Houtstraat in Haarlem gierde een ijzige wind, maar op twee hoog was het lente. “Het zijn maar demo-opnamen”, verontschuldigt Yorick van Norden zich. Ik zit op z’n bank. Koffie in de hand, notitieblok in de aanslag. We spreken over vinyl, dat andere zwarte goud. Van Norden, begin twintig, is verknocht aan platen. Hij verzamelt ze. “Mijn ouders kochten pas heel laat een cd-speler, in 1997. Ik ben dus opgegroeid met vinyl. Misschien ben ik gehecht geraakt aan de warmte in het geluid en het gevoel. Ik begrijp de aantrekkingskracht van het vinyl wel. De ziel van de opnamekwaliteit van vroeger, die analoge warmte, die hoes en plaat in je hand. Dat is uniek”, legt hij uit.
Continue reading →
“Ik ben Ygor”. Aldus kondigde in stijl de Belgische cabaretact Ygor zich aan. Gezien zijn klederdracht leek hij afgereisd met paard en wagen. “Ik ben dinsdag vertrokken”. Wat volgde bleken verhandelingen over de werking van straatverlichting, het optillen van een pinguin (“snak”) en de vergeefse zoektocht naar een vishandelaar in het publiek. Droogkomisch, doldwaas en absurdistisch. Om tot slot te eindigen met de onvergetelijke meezinger Het zaad van een kameraad kan geen kwaad. Ygor werd door de jury unaniem verkozen tot winnaar van het Parkstad Cabaret Festival 2011.
Filip Haeyaert alias Ygor, winnaar van het Parkstad Cabaret Festival 2011
Madi
Grote ogen, open mond. Ongeloof. Eerste is ze geworden. Madi Hermens speelt de vermoorde onschuld. Natuurlijk, ze wist het al. Met een overrompelend optreden liet ze de concurrentie gisteravond ver achter zich. Achttien, maar muzikaal volwassen. Madi – zoals de band van Hermens heet – is de terechte winnaar van Nu Of Nooit 2011.
Continue reading →
