door Sandra Israel / foto’s: Anita Hondong
Op 31 januari werd ze geïnstalleerd als stadsdichter van Heerlen. “Er is sindsdien niet veel veranderd,” vindt Amber-Helena Reisig, “Ik had me zoveel dingen voorgenomen, maar het is er nog niet van gekomen.”
Heerlen
er huist een stad in mij
ik ben haar vesting
de stad is klein – draagbaar bijna
ze past in mijn binnenzak
en zo neem ik haar met mij mee
mensen hebben er hun eigen taal
en als in Babylon bouwt men
aan haar witte muren
en in haar pijlers
staan de woorden: ‘verlaat mij niet’
je ziet ze in de zandbakken
in het onontgonnene
er huist een mens in mij
een mens dat terugverlangt
naar haar geboortegrond
maar er niet kan vesten
voor wie er komt – let op de gevels
let op de straattegels
let ook op de mensen -
ga haar binnen en verlaat niet
want ze huist in ons
deze mooie stad
ze heeft mij tot mens gemaakt
al heeft ze een slechte naam
ze is mijn stad – onze stad
ze huist in ons en in ons alleen.
©Amber-Helena Reisig
Amber Helena Reisig en Stefan Franssen (links)
De gemiddelde leeftijd van de bezoekers ligt hoog en het aantal te laag, veel te laag. De literaire avond tijdens de Kunstdagen Wittem biedt poëzie, proza en muziek op hoog niveau. De ongeveer twintig aanwezigen weten het gebodene op waarde te schatten, maar laten zich in hun enthousiasme intimideren door de serene en imponerende sfeer van de kloosterbibliotheek van Wittem. Terwijl schrijfster Emma Curvers haar voor te dragen werk enigszins aan de omgeving heeft aangepast, kiest de Heerlense stadsdichter en aforist Harrie Sevriens zijn schrijfsels willekeurig. Onderdrukt gegrinnik is zijn applaus.
Een wat? Een Bitri! Apparaat uit lang vervlogen tijden. Eerst had je de Bitri scooter, daarna de Bitri sigarettenautomaat. Nederlandse makelij. Aan de muur naast de ingang van een kroeg, of staand in de entree van een theater. Muntjes in de gleuf, een trek aan het laatje om het gewenste pakje paffers eruit te peuteren. Toen roken in uitgaansgelegenheden net zo gewoon was als de pornobios om de hoek. Nu is er een Bitri die No Smoking Machine heet, op initiatief van Literair Station Venlo.
Na de première in het Venlose museum Van Bommel Van Dam, is het de bedoeling dat ook in de rest van Limburg de Bitri in ere wordt hersteld. Alleen bevatten de doosjes in het laatje geen sigaretten maar dichtbundeltjes. Klein van formaat, bijzonder van inhoud. De schrijvers zijn jonge Limburgse dichters met verse woorden. Onder hen Amber-Helena Reisig. Haar bijdrage aan het miniatuurboekhandeltje heet Het zwart dat overblijft: een bundeltje waarin elegante nuanceringen worden vermengd met onverbloemde observaties. Wanneer de Bitri in Heerlen staat (tip: in de hal van Schunck*?) komen we er op deze site uitvoerig op terug.
Harry Prenger
Meer info: No Smoking Machine (via facebook)
Interview met Amber-Helena Reisig: “Soms-vind-ik-het-jammer-om-mensen-beter-te-leren-kennen”
Haar naam alleen al is je reinste poëzie. Amber-Helena Reisig. In haar gedichten en korte verhalen is de woordenschat telkens rijk aan schakeringen die zomaar een onverwachte wending kunnen nemen, zonder aankondiging vooraf. “Waaien is niet oversteken”. Bij Reisig is de eenvoud verleidelijk, de melancholie soms rauw en realistisch. Spooklopen door een woud van woorden. Maar altijd is er de lust tot lezen en zoals dat gaat met de lust, tot herlezen.
Op het moment dat ze de deur opent, maakt kat Napoleon van de gelegenheid gebruik er tussenuit te knijpen. Dit tot toenemende zorg van de schrijfster die er niettemin op haar elegantst uitziet. Kort getailleerd jurkje in gebroken wit, zwarte kousen, naaldhakken. Parijs 1958. Haar woning is een knalfuif van spulletjes en speeltjes. Pas na het interview en de fotoshoot keert Napoleon veilig terug van zijn strooptocht door de buurt, dit tot grote opluchting van alle aanwezigen.
