door Anne Cobben
Inmiddels wordt het schrit_tmacherfestival voor de achttiende keer georganiseerd. Een dans- en balletfestival dat opgericht werd in Aken en slechts drie jaar geleden internationaal ging. Heerlen mag meegenieten van dit bijzondere feestje. Met optredens, films en workshops kun je het festival actief beleven. Met wat vooronderzoek verdwaal je bijna in de essentie van het schrit_tmacherfestival.
door Irene van Wesel / foto’s: Maarten van Wesel
Vanachter het raam kijkt hij naar buiten. Glimlachend naar de mensen die langslopen in de donkere straten van Aken. Kinderkopjes glinsteren van de kou, onder het wolkendek boven de stad. Daar waar het nat en koud is, zo fris dat de warme adem van mensen in kleine rookwolkjes hun mond verlaat, weet hij warmte te brengen vanuit zijn weerspiegelende etalage.
Door je moeder vlak voor het eten naar binnen worden geroepen terwijl je buiten aan het spelen bent is een ding. Vervelender is dat ze je naam zo hard roept dat je vriendjes geschrokken opkijken, behalve jij. Jij kent die naam als geen ander. Het is je voornaam maar eraan wennen zul je nooit. “Sumach!”
Hatstand Table Chair 1969 (Allen Jones)
In een documentaire uit 1969 vertelt Gerhard Richter dat hij “alles eruit wil laten zien alsof het niet geschilderd is”. Intussen zien we de beroemde Duitse schilder ijverig aan de slag met kwast en verf op canvas. Het is een fragment uit een film die te bekijken is tijdens Nie Wieder Störungsfrei! Ondertitel: Aachen Avantgarde seit 1964. Richters uitspraak staat haaks op de werken van zijn collega’s die enkele jaren daarvoor demonstratief de kunstwereld wakker maakten. Je zou het misschien niet verwachten met een kunststad als Keulen in de buurt, maar het was Aken dat in het Duitsland van de jaren zestig onbekende kunstenaars ruim baan gaf. Van de door Akense galerieën en musea aangekochte werken is nu een groot deel te zien in het Ludwig Forum, dat zich dankzij het echtpaar Ludwig niet onbetuigd liet met kunstaankopen.
Onvermoeibaar zet Anton Corbijn handtekeningen onder zijn eigen werk. Alhoewel, handtekening? Een streep met sierlijk boogje waarin we een neus met oogjes herkennen. Zijn fans zijn opvallend jong. Ze dragen platen onder de arm van Depeche Mode en U2. Anderen sjouwen met posters en fotoboeken. Wie goed oplet ziet het complete oeuvre van Nederlands beroemdste fotograaf in alle vormen en kleuren aan zich voorbij trekken. Na het vriendelijk vragen van de naam helpt Corbijn keurig mee met het uitpakken van de albumhoezen, waarna hij behendig zijn signatuur achterlaat. Een praatje maken? Op de foto? “No problem”.
Star Trak: Clint Eastwood door Anton Corbijn
Anton Corbijn had tussen 1980 en 2002 genoeg aan twee Hasselbladcamera’s, drie lenzen en zijn persoonlijke filosofie: geen statief, geen studio, alleen het beschikbare licht en een handcamera. Foto’s van popmuzikanten, filmsterren en andere beroemdheden die hij in die tijd maakte zijn tot oktober te bewonderen in Monschau. Het Kunst- und Kulturzentrum windt er geen doekjes om: “Corbijn sucht die Brüchigkeit des Showgeschäfts, sucht die Narben in den Gesichtern, er sucht die Anti-Pose. Niemandem wird geschmeichelt.”
Zo controversieel als eind jaren tachtig is Agnostic Front niet meer. Al steken ze live nog steeds de draak met vooroordelen over het vermeende rechtse karakter van de band. Nou ja, de draak steken? Het interesseert de New-Yorkers eenvoudig niet. Komende woensdag 27 juli speelt de band in Aken. Persoonlijk portret van de beste hardcore band ooit.
Continue reading →
Kreidler en Nederland hebben iets met elkaar. Sinds de Duitse motorfabriek – in 1904 opgericht – in de jaren vijftig voor het eerst de lichte Florett-motorfiets op de markt bracht, is het merk ongekend populair in ons land. In de jaren tachtig verplaatste de fabricage zich naar Nederland. Na een onvermijdelijk faillissement van de originele fabriek in Stuttgart, startte de Nederlander John Bos – een liefhebber van het eerste uur – met de verkoop van reserveonderdelen. Sinds 2009 bestiert hij een eigen fabriek in Portugal waar complete Kreidlers van de band rollen. Het officiële Kreidlermuseum ligt in Jubbega. Precies ja, in Nederland.
Jeff And Ilona (Made In Heaven) (1990) - Jeff Koons
De stadsbeelden van Amerika zijn onderhand zo bekend dat mensen die voor het eerst New York bezoeken het gevoel hebben dat ze thuiskomen. Ach, Amerika, dat voor ons nuchtere Nederlanders zo ongrijpbare land aan de andere kant van de oceaan, met zijn grote contrasten, monumentale landschappen, wolkenkrabbers, stroeve politiek en kleurrijke bevolking. Zo’n land smeekt gewoon om te worden vastgelegd in afmetingen waarin je de werkelijkheid zelden meemaakt. Dan wordt Amerika pas echt weird, vervreemdend en unheimisch. Wanneer de wéérgave van de realiteit indringender blijkt dan de realiteit die we dagelijks om ons heen ervaren. Die voelbare realiteit is namelijk rommelig en onoverzichtelijk. En juist daar weet een stelletje Amerikaanse rouwdouwers wel raad mee.
Aken lonkt naar Heerlen. De afgelopen jaren ontworstelde de Duitse stad zich van het imago van kleine, ingeslapen provinciestad. Er wordt niet langer gekeken naar Berlijn. De Euregio is het nieuwe ümfeld. Cultuurmanager Rick Takvorian is stellig: “deze regio heeft veel potentieel. Het is zoeken naar die ene bindende factor.”
Continue reading →
