(foto: Ben van Duin)
door Ank Aerts
De website van Toneelgroep Maastricht belooft een “warmbloedig en explosief portret van een jonge generatie in chaotische tijden.” Een portret dat “het verhaal vertelt van de ploeterende mens en zijn verlangen naar houvast.”
(foto: Hans Gerritsen)
door Anne Cobben
Inmiddels bevindt het Schrit_tmacher festival zich in de tweede speelweek van dansvoorstellingen, workshops en films in Heerlen en Aken. Afgelopen dinsdag heeft het publiek mogen genieten van het Scapino Ballet uit Rotterdam met Le Chat Noir. Een gezelschap dat je naar huis stuurt met nieuwe inzichten en innovatie.
door Anne Cobben
Inmiddels wordt het schrit_tmacherfestival voor de achttiende keer georganiseerd. Een dans- en balletfestival dat opgericht werd in Aken en slechts drie jaar geleden internationaal ging. Heerlen mag meegenieten van dit bijzondere feestje. Met optredens, films en workshops kun je het festival actief beleven. Met wat vooronderzoek verdwaal je bijna in de essentie van het schrit_tmacherfestival.
door Janneke Prins
Sombere gezichten in het publiek. Rouw en eenzaamheid staan op het programma. De Argentijnse theatergroep rondom Fernando Rubio beeldt op onconventionele wijze deze zware thematiek uit met behulp van oude kleding en kleine briefjes.
(foto: Ben van Duin)
door Marjolein Welling
Witte huisjes met blauwe daken, zwartwitte katten en vlees. Heel veel vlees. Typerend voor Griekenland. Echter, de tijden zijn veranderd. Ooit sleutel tot rijkdom, nu symbool voor de donkere kanten van de mens, hetgeen leidde tot de economische crisis. Toneelgroep Maastricht reflecteert met Timon van Athene scherp en vernieuwend op tijdloze hebzucht, individualisme en huichelachtigheid.
Moderne dans is niet alleen de expressie van het lichaam maar biedt in de beste gevallen evengoed een mogelijkheid om met inlevingsvermogen en verbeelding uitdrukking te geven aan de psyche. Dat laatste gaat beslist op voor CHARLIE, Joost Vrouenraets’ choreografie voor vijf dansers, waarin heroïek versus kwetsbaarheid van een gevierde strip- en filmheld wordt blootgelegd. Choreografie als reflectie. Dansen om je lichamelijke gesteldheid te verbeteren, zoals de opdracht luidde die Vrouenraets leermeester Maurice Béjart op jonge leeftijd meekreeg van zijn huisarts. Vrouenraets legt in zijn performances de nadruk op de geestelijke variant.
Op vrijdag 9 november mocht danser en choreograaf Joost Vrouenraets de Inspiratieprijs 2012 in ontvangst nemen. De prijs was hem toegekend door het Prins Bernhard Cultuurfonds Limburg en werd uitgereikt door Matu Huijbregts, voorzitter van het bestuur en Theo Bovens, commissaris van de Koningin in Limburg.
Marco Roelofs (foto: John Klijnen)
Zestien jaar geleden zag ik Marco Roelofs voor het laatst. Hij trad op met De Heideroosjes in de Oosterpoort in Groningen tijdens het Noorderslagfestival. Ik deed mee aan een van mijn eerste moshpitten en belandde onder een kudde stampende laarzen. Een carrière later zag ik Marco Roelofs weer, in zijn theatershow Kaal. Dit keer hield ik er minder blauwe plekken aan over.
Landgraaf. Nu eens niet de plek voor Pinkpop maar Breakfest. Festival voor en door jongeren. Muziek, skateboarden, breakdance, games, ja zelfs nagels stylen. ZwartGoud’s René Bradwolff, weliswaar geen jongere meer, was erbij en maakte met camera in de aanslag de volgende fotoreportage. Vet!
Jan Janssen en Hennie Kuiper
Geen enkele sport spreekt zo tot de verbeelding als wielrennen. U weet wel. Fragiel ogende mannen die net over de meet, voorovergebogen, druipend van het zweet een microfoon onder de neus geduwd krijgen. En dan tóch antwoord geven. Over die slopende, acht uur durende bergetappe van zojuist. Over het bedwingen van de Mont Ventoux, de berg met het kale ‘maanlandschap’ “waar je nog niet dood aangetroffen wil worden”. Wielrenners zijn stoer. Ze blijven onder alle omstandigheden gewoon aanspreekbaar. Kom daar maar eens om bij de heren voetbalvedetten.
