Jelle Denturck
Het publiek zingt luidkeels met hem mee, hij speelt piano met een wortel en brengt een ontroerende ode aan zijn moeder. Zo veroverde de winnaar van het tiende Parkstad Cabaret Festival zaterdagavond de titel. Het Parkstad Cabaret Festival vond dit jaar voor het eerst plaats in het Cultuurhuis in Heerlen. Voorheen was dit festival in het legendarische Heerlense Theater Lexor te zien.
“no
I’m done talking
don’t even ask
stop asking
if you love me
you leave me alone
leave me the fuck alone
leave me alone
leave me alone
leave me
I want you to see
that this is it
this is it
let that be enough
let me be enough
can I go now?
can I go somewhere now
by myself?
why are you not stronger?
why do you need me to show myself to you?
you think that you can take something out of me?
something you lack?
go fuck yourself”
Lex Nelissen
Dat hij vooral van de dienstverlening is, bromt zijn donkerbruine stem. En dat ook hier de koffie erg lekker is. Lex Nelissen (1949), sinds een half jaar directeur van Cultuurhuis Heerlen, voelt zich als een vis in het water in het voormalig Patronaat. Zijn kantoor, waar kunst en een rood vloerkleed domineren, biedt uitzicht op de Sittarderweg. “En het wordt iedere keer weer de 22e en staat mijn salaris op de rekening”, grapt Nelissen. Een ongekende luxe voor de man die jarenlang vooral de onzekere kant van creatief ondernemen leerde kennen.
(foto: Edwin Penners)
Deze week van 12 tot en met 18 december is het podium van Cultuurhuis Heerlen de thuisbasis van het Improvisatieplatform van GOTRA/ Joost Vrouenraets. Verschillende disciplines als eigentijdse dans, breakdance en butoh (dans gebaseerd op modern Japans bewegingstheater) zoeken en vinden elkaar in improvisatie met als doel een voorstelling op zondag 18 december. “Heel spannend”, vindt choreograaf en danser Joost Vrouenraets, “ik heb nog nooit op deze manier gewerkt. Normaal duurt de voorbereiding van een voorstelling zeker drie maanden. Dat doen we nu in zes dagen.”
André Amaro (links)
Tijdens mijn verblijf op Oerol, het theaterfestival van Terschelling, bezocht ik een interdisciplinaire theatervoorstelling van Amaro Creative Industries. Deze voorstelling, een combinatie van theater, muziek, dans en eten is me sindsdien bijgebleven. Wellicht door de fantastische uitspraak van André Amaro: “festivaldirecteuren zijn mislukte theatermakers”.
Video: Jeff Jaspar
Vanaf vrijdag 9 september verandert Heerlen in dé speelplaats voor straatcultuur. Het internationale breakdance-event The Notorious IBE slaat zijn tenten op in de Limburgse stad. Voor de vierde maal. Dat is bijzonder. In de beginjaren vond de vuurdoop van het festival plaats in Rotterdam. Dat Heerlen voor de vierde keer het toneel is, zegt iets over de metamorfose van de stad. Niet alleen in elitaire kunst- en cultuurkringen – de veel genoemde ‘culturele lente’ – maar ook in de krochten van de popcultuur. En dat is misschien nog wel veel belangrijker. Échte cultuur is immers van de mensen en ontstaat niet binnen de museummuren.
The Notorious IBE brengt de in het ondergrondse sudderende straatcultuur naar boven én haalt een keur aan internationaal talent op het gebied van hiphop, breakdance, graffiti en straatkunst naar Heerlen. De invloed daarvan op de beleving van de inwoners is niet te onderschatten. Popcultuur is immers laagdrempelig en vindt gewoon plaats op pleinen, in straten én in clubs, filmhuizen en musea. Dat is precies zoals kunst, cultuur en pop zich anno 2011 hoort te manifesteren.
The Notorious IBE 2011 (Heerlen, 9 t/m 11 september 2011)
Meer info: thenotoriousibe
Theo Ploeg
“Dit is de eerste dag van de rest van mijn leven.” “Die dag had ik vorige week.” “En wat deed je toen?” “Ik ging naar mijn werk.” De toon voor de dansvoorstelling SKIN door Danshuis Station Zuid, onderdeel van Cultura Nova, is gezet. Een sfeer van afwachting die al voelbaar is bij het betreden van het Kerkraadse theater. Want de toeschouwers weten dat ze onderdeel zullen uitmaken van de voorstelling.
Een rustig jaar, noemt hij het. Maar zijn agenda is tot de nok toe gevuld. Projecten en activiteiten waarvan choreograaf en danser Joost Vrouenraets (Heerlen, 1979) veel leert en inspiratie opdoet. Zelfs een nieuwe voorstelling die de veelbelovende naam STIIGMA gaat dragen. Toch wordt het een kalme periode vergeleken bij de afgelopen vier jaar waarin hij zeven avondvullende choreografieën ontwikkelde. Van een rit in de achtbaan naar pied-à-terre, voet aan de grond.
Omdat café Peutz in het Glaspaleis gevuld is met kinderen en hun ouders die de Dag van de Architectuur vieren, stelt Vrouenraets voor om bij Ginelli in de Saroleastraat het interview te doen. Een snelle wandeling over de kermis en een Lex Nelissenimitatie verder steekt de choreograaf van wal. Pied-à-terre, dezelfde Franse uitdrukking die Vrouenraets op een briefje schreef, toen tijdens de laatste CultuurBrouwerij voor de vakantie de mening van het publiek werd gevraagd over de Culturele Lente in Heerlen. “De start is gemaakt, nu moeten we aan de slag. Vooral de makers moeten die Culturele Lente handen en voeten geven.”
