In het fietsenrek voor de Muziekgieterij staan maar twee fietsen, gezellig naast elkaar. Het is er stil, de deur zit dicht. Binnen zit de Maastrichtse band Lesoir en hun gelegenheidsproducer John Cornfield aan tafel. Er zijn nog maar een beetje noodles over en er staat nog een hele bak met watermeloen. Ik pik een stukje. De band wordt goed verzorgd door de ouders van gitarist Ingo Dassen. Het is de derde studiodag voor het opnemen van het nieuwe album. Zeven van de twaalf nummers zijn al opgenomen, de band is geselecteerd voor de Popronde en medio september vertrekken ze op tour naar China.
Waarom het in de studio zo snel gaat? Het is het resultaat van een maand lang drie à vijf keer per week repeteren. Daarnaast hebben ze alles live opgenomen in plaats van elk instrument apart. Tot tevredenheid van John Cornfield, hun producer en bekend van zijn samenwerking met o.a. Muse, Oasis en Supergrass. De kennismaking? Dat was eigenlijk een kwestie van geluk hebben, vertelt zangeres Maartje Meessen. Ze ontmoetten de producer tijdens een tour in Engeland waar hij het geluid van een paar van hun shows deed.
Toen Cornfield als live geluidsman mee toerde met een Engelse band in Nederland, is hij een paar dagen bij Ingo en Maartje blijven crashen. “Het was heel gezellig. Voor we het wisten zaten we onder het genot van een whiskeytje – of misschien wel meer ja – deze samenwerking te plannen.” Ze weten wat ze met deze rocksterrenproducer in huis hebben gehaald, maar het was toch even spannend. Maartje: “Net als in een relatie moet je maar zien hoe het werkt. Een goede producer hoeft niet perse ook een gezellig persoon te zijn. Dat is nu gelukkig wel zo.” Ingo: “John haalt het beste in ons naar boven. Hij gaat meteen naar de essentie van het nummer qua gevoel en tekst. Dat gevoel wil hij bij Maartje naar boven brengen zodat het ook op de plaat komt. Dat is een groot pluspunt. Je kunt wel een mooie tekst hebben met een mooie melodie, maar het is het gevoel dat het nummer maakt. Dat kost moeite en is confronterend, maar het is wel de basis van elk nummer.”
Maartje ervaart dit proces soms wel als zwaar. “Niet dat ik angstig ben om fouten te maken. Het is gewoon confronterend als je daar staat te zingen en je weet dat sommige dingen misschien niet goed kunnen zijn. Maar dat gevoel krijg ik helemaal niet bij John en dat is super fijn.” Bassist Dachuan: “John heeft als geluidstechnicus zijn hele leven met bands kunnen werken. Dan weet je ook veel beter hoe je een band op zijn gemak moet stellen, aansturen en coachen. Dat is een enorm pluspunt. Het is gek, eerst was het toch wel iemand waar je tegen op keek. Maar nu hoort hij er gewoon helemaal bij. D’n John…”
Volgens de band is de kwaliteit van hun muziek een combinatie van de juiste mensen en er zelf voor gaan. Van deze ondernemingszin kunnen ze op zeer korte termijn al de vruchten plukken. Op 26 september vertrekt de band voor een tour van drie weken naar China. De muziekscène is daar nog heel nieuw en dat biedt meer mogelijkheden. Onder het motto ‘als het andere bands lukt, waarom wij dan niet’ stuurde Lesoir China’s grootste boeker hun single. Die antwoordde binnen 48 uur met de boodschap: bel maar op, vertel wat jullie doen, waar jullie vandaan komen en waarom je in ons land wil spelen.
Dachuan vertelt: “Toen ben ik om vier uur ‘s nachts met ze gaan skypen. In het Engels, ik spreek geen Chinees. Ze waren heel geïnteresseerd en open. Maar, ze zeiden ook dat we eerst wat groter moesten worden. Dat kantoor werkt alleen met miljoenenproducties zoals Placebo. Ze hebben ons toen in contact gebracht met twee andere grote kantoren, waar we er uiteindelijk één van gekozen hebben.”
De volksrepulbiek China staat niet bekend om zijn tolerantie van vrije meningsuiting. Een festival waar Lesoir zou spelen is afgelast omdat de regering wil voorkomen dat de daar aanwezige studenten gaan rebelleren tegen de pas beëdigde president. Ook is de band momenteel nog op zoek naar een manier om de fans thuis tijdens de tour op de hoogte te houden, aangezien Facebook, Twitter en zelfs Dropbox geblokkeerd worden door The Great Fire Wall. Ingo: “Daar heb ik wel een app voor.” Ook moest de band van tevoren hun teksten en kopieën van hun paspoort opsturen. Volgens Maartje en Ingo slechts een formaliteit. Lesoir is niet van plan om in China iets dergelijks schokkends te doen.
Maartje: “Misschien wil ik later, als we wat groter zijn, nog wel eens helemaal gebodypaint het podium op.” Dachuan: “Ik ben zelf ook al vijftien jaar niet meer teruggeweest en ik denk dat het voor iedereen in de band goed is om gewoon eens te kijken van, hoe is het daar, waar houden de mensen van. Dan denk ik dat je de volgende keer beter voorbereidt kunt vertrekken.” Ingo: “En gewoon veel spelen. Veel optreden.” Dachaun: “Dat is sowieso het belangrijkste.”
Op de vraag welke voorbereidingen er nog meer worden getroffen wordt laconiek gereageerd. Ingo zucht: “Inentingen halen.” Dachuan: “Volgens mij is dat optioneel, ik doe dat niet. De vorige keer prikte ze ernaast en toen ben ik de hele middag misselijk geweest.” Maartje: “We zijn nu ook druk bezig met het uitzoeken van de backline, te kijken wat we meenemen en wat we daar gaan huren.” Ingo: “Ik ga me een beetje verdiepen in de plekken van het tourschema. Misschien is er wel iets daar dat ik heel graag wil zien. Zou zonde zijn als je alleen slaapt, eet, speelt.” Maartje: “Zo gaat het normaal wel. Maar we gaan ook kilometers maken dus dan krijgen we wel wat te zien.”
Dachuan: “Ongeveer 1100 km per dag. Het zijn nachttreinen, dat is wel fijn. Gewoon met bedden en een restaurant aan boord. Ik vermaak me daar wel. Volgens mij hebben ze er zelfs internet en is er in dat hele land wifi neergeknald.” Ingo: “Ze zullen ook wel van de Arcade dingen hebben waar zo’n Aziaat dan op een elektronische dansplaat staat te springen.” Dachuan en Ingo beginnen enthousiast te fantaseren over de hogesnelheidsnachttrein; er wordt getwijfeld of ze de trein überhaupt nog willen verlaten. “Misschien kunnen we optreden in de trein,” zegt Maartje.
Maar voorlopig wachten de overige vier nummers van het nieuwe album. Samen met de anderen neem ik plaats in de ietwat broeierige studio voor een exclusief voorproefje. John zit achter de knoppen en na een prikkelend spannende intro knalt Big Talk massief doch subtiel door de luidsprekers. Het soms vinnige stemgeluid van Maartje overtuigt, sleept mee en wordt in vloedgolven versterkt door de mannen van de band. Vanuit de deurpost van de studio luisteren de bandleden aandachtig. Als de laatste tonen wegklinken is de blije verassing op de gezichten te zien. Nu maar afwachten wat men er in China van vindt.
Meer informatie: Lesoirmusic
Tekst: Michelle van Lanschot
Foto’s: Harry Heuts
Tags: Lesoir
