Haveluy nabij parcous Parijs-Roubaix
Op het moment dat andere fotografen nauwgezet de wedstrijd blijven volgen, besluit Stephan Vanfleteren af te stappen. Oog voor wat er zich langs de kant van de weg afspeelt. De inspanningen aflezen aan het gekerfde gelaat van de renner. Vanfleteren legt de wisselwerking vast tussen wielrenners en de toeschouwers langs de weg. Hoe zij de passerende wielrenners tijdens de koers aan hun eigen leven spiegelen.
Een dorpscafé; de eenzame signaalgever langs de weg; de bejaarde die uit zijn Renault (of is het een Citroën?) stapt om naar de renners te zwaaien. Op de achtergrond de ruwe parel die Vlaanderen heet, net zo bonkig en gegroefd als de mensen die haar land bewonen en beklimmen. Van kasseien in een fotocollage tot een kapelletje als markering voor een tussensprint. Over onbegaanbare wegen, soms stoffig, dan weer vol modder, waar je niet eens met je auto overheen wil rijden laat staan ploeterend met een tweewieler op flinterdunne bandjes.
Eddie Merckx
Brasschaat, Snellegem, Schorisse. De plekken waar de foto’s zijn gemaakt klinken indrukwekkender dan de namen van de wielrenners. Van Luik helemaal naar Bastenaken en weer terug naar Luik. En natuurlijk De Muur van Geraardsbergen in de Ronde van Vlaanderen. Waar zelfs de meest geharde stoemper een beetje doodgaat. In het gebeitelde zwartwit van Vanfleteren krijgt het landschap de lading, die het wielrennen ontdoet van de knallende koppijnkleuren van commercie, reclames en geldverdienen. Wat rest is de rust en het zelfverkozen ritueel van de toeschouwers: bewonderaars die ongemerkt geschiedenis en levensader zijn van het Vlaamse wielrennen. Wielrenners die eruit zien als mijnwerkers. Behalve Tom Boonen. Halfnaakt. Bij wijze van schel contrast een geposeerde afgod. Het nieuwe wielrennen.
Wie Vanfleterens beelden op zijn netvlies wil voelen branden, zal de in de doka ontwikkelde foto’s in het echt moet gaan bekijken. Net zoals je films in de bioscoop moet zien. De nauwelijks in woorden uit te drukken essentie vastleggen.”In de doka heb ik het gevoel een filosoof te zijn”. Kleurloos lijkende mensen tot leven brengen, van dynamisch zwartwit tot gemêleerd grauw; alsof er tijdens het fixeren in de donkere kamer een laagje steenkoolgruis overheen is geblazen. Zwart zilver.
Meer: Schunck Flandrien
Flandrien – Stephan Vanfleteren (Schunck*, Heerlen, t/m 18 november 2012)
Harry Prenger
Tags: Flandrien, SCHUNCK*, Stephan Vanfleteren
