Koelpiet, Portret van een Mijnwerker – Fons Haagmans (2011, 100×80 cm)
Fons Haagmans wordt volgend jaar vijfenzestig. Een van de bekendste hedendaagse kunstenaars van Limburg bereikt dan de pensioengerechtigde leeftijd. Of hij ook echt met pensioen gaat valt nog te bezien, want hij werkt nog steeds met onvertogen energie door aan zijn omvangrijke oeuvre.
Al vele jaren schildert hij in zijn bekende stijl aan thema’s die zijn omgeven met krachtige symboliek. Zijn oeuvre is vrij breed en bevat abstract werk, stillevens, landschappen en portretten. Hij schildert het liefst eenvoudige beelden die geladen zijn met allerlei waarden en emoties uit de volkscultuur. Eigenlijk worden het door zijn beeldkeuze en werkwijze allemaal iconen, logo’s. Hij is opgegroeid in de tijd van de pop-art, en zijn werk heeft wel overeenkomsten met de grootste pop-art kunstenaar, Andy Warhol. Net als Warhol schildert Haagmans iconen en beelden uit de alledaagse wereld die doordat ze uit die alledaagse wereld worden gelicht een heel specifieke lading krijgen.
OLS (Tanzmariechen) – Fons Haagmans (2007, 200×150 cm)
De schilderen verwijzen naar iets uit die dagelijkse werkelijkheid en zijn tegelijkertijd iets wat buiten die werkelijkheid staat: kunst. Hierdoor ontstaat een hele specifieke spanning. Door de manier waarop ze verwijzen naar de objecten, plekken en mensen om ons heen, dragen ze iets hiervan in zich mee. Door zijn eenvoudige manier van schilderen met sjablonen generaliseert hij de werkelijkheid waarnaar hij verwijst. Hij maakt er symbolen van. Met zijn manier van schilderen verwijst hij naar andere kunst, naar de kunstgeschiedenis. Ook hier zijn er overeenkomsten met Warhol. Zoals Warhol rücksichtslos zijn zeven volsmeert met inkt in zijn zeefdrukken, smeert Haagmans zijn sjablonen vol met lakverf uit de bouwmarkt. De handeling is doelgericht en zonder fratsen, zoals die van een handwerksman. Hiermee zet hij zich af tegen pretentieuze fijnschilderij. Zijn onderwerpen zijn volks, dus zijn manier van werken ook.
Laura, Portret van Pierre Kemp – Fons Haagmans (2011, 180×130 cm)
Voor zijn onderwerpen heeft Haagmans vele omzwervingen gemaakt. Zo heeft hij een tijd lang zijn inspiratie gezocht in het Verre Oosten met zaken als tarot en kaballah, of in Amerika waar hij geraakt werd door countrymuziek. Maar hier in deze tentoonstelling, Akerstraat Blues, komt hij thuis. Net voordat hij met pensioen kan is de cirkel rond. Hij heeft in zijn lange loopbaan vele goede schilderijen gemaakt, maar hier in Schunck* zien we zijn krachtigste werk. Hij kiest hier de onderwerpen die het dichtst bij hem staan, de thema’s uit de Limburgse volkscultuur: carnaval, schutterijen, bier, mijnwerkers, volkszangers, het Limburgse landschap en de katholieke kerk. Dit is zijn eigen wereld, zijn eigen leven, zijn eigen iconen. Hier voel je de meeste emotionele binding met het onderwerp, hier creëert hij de grootste spanning. Hij kan allerlei symbolen uit den vreemde schilderen, maar als hij een typisch Limburgs bierglas of een schutterskoning schildert, is hij toch op zijn best.
Juist omdat Andy Warhol toen hij klein was iedere dag Campbells soep at, kan hij er een magistraal schilderij van maken. Het heeft voor Fons Haagmans geen zin om een blik Campbells te schilderen. hij moet een Brandbier glas schilderen. Hij moet geen Marilyn Monroe schilderen, maar een dansmarieke. Dan voel je in het zwart van zijn doeken de steenkool er doorheen. Zijn vormen, kleuren en verfhuid krijgen een nog diepere betekenis.
Meer: Schunck Akerstraat Blues
Fons Haagmans – Akerstraat Blues (Schunck* t/m 18 november 2012)
Dennis Hambeukers
Tags: Akerstraat Blues, Fons Haagmans, SCHUNCK*
