Wat hebben Argentinië, energieke dansers, een zwevend decor en acrobatische acts met elkaar gemeen? Het komt allemaal samen in de interactieve theatershow Look Up van de Argentijnse theatergroep Fuerza Bruta. Vol zintuiglijke prikkels, levenslust en met een hoog entertainmentgehalte. Kan deze voorstelling, die de ‘rode draad’ van cultuurfestival Cultura Nova genoemd wordt, de hooggespannen verwachtingen waarmaken?
Het idee van de enthousiaste Argentijnen is vernieuwend: een theatervoorstelling waar het publiek letterlijk en figuurlijk aan deelneemt, met verrassende elementen zoals zwevende decors en bewegende podia. Ook zeer origineel is het idee van naar boven kijken. Alle acts zijn er zo op gemaakt dat we met onze hoofden naar de hemel draaien om het te kunnen zien. Een voor ons onbekend perspectief in het dagelijks leven, een andere kijk op zaken, leert meer oog te hebben voor niet alleen datgene wat er voor ons gebeurt, ons standaardbeeld, maar naar alles om ons heen, van beneden tot boven.
Wat de topper van het festival had moeten zijn, liep echter uit op een teleurstellende theaterervaring die nauwelijks raakt. Het in de creatieve en originele idee om de Limburgzaal van Theater Heerlen om te dopen tot een arena waarin het publiek (staand) meebeweegt en danst blijkt niet te werken. Juist door de staande positie krijgt de toeschouwer alle activiteiten mee die zich normaal backstage afspelen.
Zo opent de show met een lopende band waarop een man steeds sneller rent en rent, terwijl er diverse objecten langs hem heen vliegen. De kijker staart naar boven richting de act, terwijl er naast, voor en achter het podium personeel aan de slag is om de objecten op te vangen, aan te geven en weer te verwijderen. Ook staat het publiek door de keuze van deze speelstijl vaak in de restanten van de vorige act: snippers, vernielde kartonnen dozen of een waterplas. Afleidende effecten, chaotische bewegingen en het doorbreken van de illusie op het podium zijn hiervan het gevolg. Dit levert gedurende de hele show een probleem op voor de concentratie en inleving, waardoor het bepaald niet indrukwekkend over komt.
Op goed geluk en hoopgevend is de zwembadact: een zwevend plastic bad met sensuele waterscènes. Ook hier valt het ‘look-up’ perspectief op met een origineel en verrassend effect: een zwembadbodem, normaal gesproken onzichtbaar, hangt nu boven het publiek waardoor het niet alleen zichtbaar wordt maar ook tastbaar. Het zwembad daalt neer tot 10cm hoogte van het publiek. De zintuiglijke prikkeling is vernieuwend: de kijker komt ogen te kort, overal zijn energieke kreten van de dansers te horen en het kunnen aanraken van de schaars geklede vrouwen zorgt voor verwonderende blikken en bijzondere ervaringen. Zelfs de lichaamswarmte – en het gewicht zijn voelbaar. Er ontstaat een sprookjesachtige sfeer en saamhorigheid onder het publiek. Dit showelement laat het originaliteitsniveau flink stijgen. Echter, na een tijd van op en neer springen van de vrouwen in het bad, begint het snel te vervelen. Zeker als de waterbak naar boven gehaald wordt en weer naar beneden komt, is de verwondering er snel vanaf.
Wat je vooral mist in deze voorstelling is samenhang: een achterliggend verhaal, een diepere betekenis, een duidelijke chronologie. Wie op zoek is naar vermaak en entertainment is bij Fuerza Bruta aan het goede adres. Publiek dat op zoek is naar diepgang, komt bedrogen uit. De handelingen die verricht worden zijn eerder losstaande acts dan dat ze een doel hebben. Zo wordt de openingsscène op de lopende band plotseling onderbroken door een geweerschot waarbij de man neervalt. Om vervolgens weer op te staan en verder te lopen. Waarom blijft onduidelijk. Dit alles levert gemiste kansen op. Zo had het opvoeren van een goed uitgewerkte choreografie bij de waterscènes verveling kunnen voorkomen. Ten slotte is de prijs en kwaliteit niet in verhouding: zesendertig euro voor één uur theater.
Waren de verwachtingen te hoog gespannen? De folders misleidend? Of was het een typisch voorbeeld van: op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats? Hoe dan ook, ‘Look up’ van het Argentijnse theatergezelschap Fuerza Bruta maakte geen verpletterende indruk.
Look Up! Fuerza Bruta (Cultura Nova, Parkstad Limburg Theaters, Heerlen 26 augustus 2012)
Tekst: Marjolein Welling
Foto’s: Ziggy Beckers
Tags: Cultura Nova, Fuerza Bruta
Wat een onzin dit artikel. Dit is weer typisch een mening van een gekrenkte ziel die het zijn geld niet waard vond.
Ik persoonlijk vond de show geweldig en de man die neergeschoten wordt en weer opstaat symboliseert het leven. ‘Vallen en opstaan’.
Mvg, Mark
Een beetje jammer dit artikel.
Naar mijn mening was het publiek (op zondag 26-8) wel enthousiast, telkens in spanning als de lichten uitgingen en vonden ze het interactieve deel geweldig.
Mensen werden op het podium getrokken om mee te dansen, een collega kreeg een blok piepschuim op zijn hoofd geslagen en ik werd aan mijn haar getrokken en het publiek kon zijn handen niet van de onderkant van het ‘zwembad’ houden. Kortom de interactie met het publiek en de zwevende, bewegende en spuitende objecten waren een lust voor het oog.
Verder moet je naar de voorstelling kijken en niet gaan kijken naar mensen die objecten op de loopband zetten. Het gaat om de man op de loopband, en niet om de mensen eromheen.
En over het verhaal: Er zitten veel symbolische betekenissen in. Het gaat vaak over het dagelijks leven onder andere vallen en opstaan zoals Mark hierboven al zegt.
Als je de voorstelling nog niet hebt gezien, grijp je kans want het is zeker de moeite waard! Na Slava’s Snowshow weer een toppertje op Cultura Nova!
Tja, had me voorgenomen niet te reageren, maar ik heb de voorstelling nu zelf gezien. Of eigenlijk: ondergaan.
Ik recenseer geen theater. Omdat ik er te weinig van weet. Dat zouden andere mensen die niet veel van theater weten ook moeten doen. Maar goed. Dat is weer een ander verhaal.
Verdaat ik Fuerza Bruta onderging, viel me deze recensie al in negatieve zin op. Hij bestaat uit veel woorden, maar de essentie is te vatten in een zin: “Fuerza Bruta maakt postmodern spektakeltheater en ik houd niet van postmodern spektakeltheater”.
Alsof je over Justin Bieber schrijft: “hij maakt muziek van meisjes van 14, ik ben geen meisje van 14 dus vind ik zijn muziek slecht.” Dat is, uiteraard geen recensie.
Dan toch maar naar de inhoud. Fuerza Bruta maakt geen standaard theater waarin je spelers en toeschouwers hebt. Iedereen is onderdeel van het stuuk. Elke centimeter van de zaal is stage. Dat er dus ondertussen aan de voorstelling wordt gewerkt door de mannen met ‘staff’ op hun shirt is niet alleen logisch, het is de essentie van dit soort theater. Kun je niks vinden, oké, maar schrijf dan ook op waarom het normaal is (“Ik stoorde me enorm aan de harde gitaar bij de metalband op het podium”).
Er zat geen verhaallijn in? Dan heb je niet opgelet. Mijn ouders, nu niet bepaald gek van theater, haalden dat er zelfs gedeeltelijk uit.
Dat jij de diepgang niet uit het theater haalt ligt vooral aan jou. Met de man die naast me stond waren we het er al snel over eens dat het verhaal ‘als een lucide droom is zoals die voorkomen in de boeken van Williams S. Boroughs’. Thematisch zijn er diverse lagen: de ratrace van de hedendaagse maatschappij, het hedonisme en de agressie om de nadelen van die ratrace te neutraliseren. Het stuk gaat daar niet subtiel mee om, het is confronterend en direct.
Het waterballet was niet saai en al helemaal niet minutenlang hetzelfde. Dat intermezzo was juist uiterst belangrijk om de strekking van het verhaal te begrijpen – het tussenstuk, de bezinning, de rust, met water als metafoor.
Maar nogmaals: ik ben geen theater-recensent. Wel heb ik verstand van recensieschrijven. Veel verstand, zelfs. En dit is niet alleen een slechte recensie, het is er geen. Ik raad je aan om in het vervolg te schrijven over zaken waar je verstand van hebt.
Vanavond de voorstelling ondergaan en de conclusie getrokken dat deze recensie de plank op álle fronten mis slaat en feitelijk ook nog onjuist is. Theo verwoordt het hierboven prima. Het was indrukwekkend, uitdagend, spannend en oogstrelend. Thumbs up voor Fuerza Bruta!
Dag Theo,
Je bent inderdaad geen theaterrecensent, maar je noemt jezelf wel journalist. Dat is opvallend, aangezien je verhaal een flink aantal fundamentele (journalistieke) basisprincipes doorkruist, zoals:
meningen naast elkaar kunnen laten staan, mogelijkheid van meerdere interpretaties van een voorstelling, open staan voor andere ideeën en
respect voor een ander. Het lijkt me een eenzame hoogte wanneer je leeft met de gedachte dat niemand het zo goed doet en weet als jijzelf.
hallo Marjolein,
Dan heb je mijn comment niet goed gelezen: ik vind alles best, maar een recensie is iets anders dan een persoonlijk mening over een voorstelling. Over de inhoud van de voorstelling kunnen we mening verschillen (dat doen we ook) en blijkbaar ook over de definitie van een recensie. Jij hanteert een andere dan ik (en die gangbaar is binnen de kunst- en popjournalistiek en cultuurkritiek).
En ook dat mag, maar me dunkt dat dat niet strookt met de doelstelling van ZwartGoud (die te vinden is onder het kopje ZwartGoud), al wordt daar het woord journalistiek niet gebruikt. Ik ben nog altijd in de veronderstelling dat ZG wel degelijk journalistiek bedrijft (of dat wil doen).
Ik ben gister naar de voorstelling geweest, ik houd veel van (originele) effecten in het theater en deze voorstelling zat er vol van. Ik ben het eens met theo ploeg, dit is gewoon geen recensie. Dat je zegt dat dit een”teleurstellende theaterervaring” is die nauwelijks raakt vind ik al een valse start. Ik hoop dat niemand zich door jou heeft laten beïnvloeden sinds er na jouw artikel nog voorstellingen van Fuerza Bruta waren. Een voorstelling als deze komt er namelijk niet snel meer in Heerlen/Limburg/Nederland!