"bel me, 06..."
De collegezaal. Een bijzondere locatie waar veel gebeurt. Uiteraard wordt er kennis opgedaan en doorgegeven, maar er is een verschijnsel dat universeel lijkt te zijn: het schrijven en achterlaten van berichtjes op de bankjes en stoelen. Na een aantal maanden college valt me op dat op bijna elk bankje een boodschap of tekening staat. De een ontpopt zich als een ware poëet, de ander schrijft de meest mogelijke onzin op.
De teksten variëren van Nietzsche-citaten tot seksuele voorkeuren, gsm-nummers en (in)directe contactadvertenties: “Meisje gezocht. Blond, dun. Bel me 06…” “Hoe saai kun je het vertellen? Verveeld tot op het bot.” Ook zijn er opvallend veel scheldwoorden en nog meer uitingen van ongenoegen. Tijdens mijn vakantie in Egypte viel me een soortgelijke trend voor het eerst op. Dit zorgde voor lichte irritatie. Ik heb aardig wat tempels bezocht in dit mooie land. En elke keer stonden er namen van mensen, dezelfde poëtische boodschappen en nog meer ongein gekerfd in het eeuwenoude steen van de tempels en piramides. Een patroon dat op meerdere plekken terug te zien is en vaker een punt van verbazing is geweest.
Maar deze keer in de collegebanken is nog het meest verbazingwekkend. Op geen enkele uitzondering na zijn alle collegezalen waar ik in heb gezeten uitgebreid beklad. Waar komt de behoefte vandaan van mensen om dit soort informatie over zichzelf te verspreiden? Willen we onsterfelijk blijven? ‘Iets’ achterlaten? Is het een verzet tegen ons korte bestaan op de wereld? Het fascinerende aan dit alles vind ik de blijkbaar onweerstaanbare drang van de mens om te communiceren. Zich te laten zien en te horen. Het is een bron van entertainment geweest om alles te lezen. Maar zonde is het wel natuurlijk. En afleidend. Toch maar weer even opletten.
Marjolein Welling
Tags: collegezaal
