ParkCity Live 2011 eerste dag:

“Popfestival ParkCity Live in Heerlen in problemen”, aldus VPRO’s 3voor12. Het tweedaagse festival had de financiën niet op orde. De kaartverkoop liep minder goed dan verwacht, artiesten werden om korting gevraagd. Even ontstonden er zelfs twijfels of het festival wel door zou gaan. Maar alles loopt met een sisser af, en op 2 en 3 juli staat het Heerlense Bekkerveld in het teken van muziek. De eerste dag trok zo’n 8000 bezoekers.

Terwijl de bezoekers binnendruppelen, speelt Colossa op de Nieuwe Nor Stage. Het Limburgse-Utrechtse drietal heeft begin dit jaar debuutplaat Born To Make A Sound uitgebracht. Naast enkele nummers van hun EP worden er ook nummers van dit nieuwe album gespeeld. En die komen live goed uit de verf. Erg goed. Denk Triggerfinger en De Staat, als er vergelijkingen nodig zijn. Want zanger Remco Eijssen heeft een unieke stem waar menigeen jaloers op is. Dit in combinatie met de rauwe rock is een perfecte start van de dag. Hoofden van het publiek bewegen al voorzichtig mee, want het enthousiasme van de band werkt aanstekelijk. Deze band verdient Main Stage, ideetje voor volgend jaar?

En op die Main Stage speelt Moke nu. Twee albums hebben ze uitgebracht en er werd getourd met het Metropole Orkest. Op ParkCity Live staan ze ‘gewoon’ met z’n vijven op het podium. En dat klinkt ook nog steeds prima. Het inmiddels redelijk gevulde park klapt vrolijk mee met hits als Last Chance en Switch. Iedereen waardeert Moke, en als zanger Felix Maginn zijn microfoonstandaard laat vallen kan het publiek er hartelijk om lachen. Naast eigen werk spelen ze ook een cover van The Killing Moon van Echo & The Bunnymen. Moke speelt een goede set, zo’n optreden dat prima wegluistert op een festival. Laat die nieuwe nummers maar komen.

Volgende op het hoofdpodium zijn The Opposites, bestaande uit rappers Willy en Big2. Vooraan verzamelt zich een grote schare jongeren, wat natuurlijk ook de doelgroep is van dit duo. Entertainen lijkt het voornaamste te zijn tijdens dit optreden, hun raps komen op de tweede plaats. Wat het publiek overigens niet lijkt te deren; Willy roept “handen in de lucht!” en binnen één seconde gebeurt dat. The Opposites springen over het podium en hebben plezier. Er wordt een blik aan hits opengetrokken: Broodje Bakpao, Dom, Lomp & Famous en Sjonnie & Anita. Niets wordt overgeslagen en alles wordt woord voor woord ‘meegezongen’. Je kunt zeggen wat je wil, maar The Opposites zijn topentertainers.

Tijd voor VanVelzen. Tijdens het optreden kan hij niet vaak genoeg zeggen hoe blij hij is om op ParkCity Live te spelen, hoe mooi het eruit ziet. Hij en zijn bandleden stralen een gemeend enthousiasme uit, waardoor het publiek hem omarmt. Als hij het publiek vraagt mee te zingen tijdens grote hit Baby Get Higher, zingt dan ook écht iedereen mee. VanVelzen dwingt sympathie af van het publiek en bewijst een goede muzikant te zijn. Mooie liedjes speelt hij. Oud werk, maar ook nieuwe single Too Good To Lose. Heerlijk op een zomeravond als deze.

Er staat dit jaar ook een tent op het festivalterrein, de Peppermill Stage, vooral gericht op dance en hiphop. Een van de acts die daar staat is Nobody Beats The Drum, een dance-act uit Utrecht. De tent staat aardig vol, men heeft zin in een dansje. Maar het duurt een tijdje voordat die dansjes daadwerkelijk komen. De heren spelen leuk, maar echt opzwepend is het niet. Gelukkig wordt het dat uiteindelijk wel, en de tent gaat uit z’n dak. Goede beats en veel afwisseling. Prima vermaak voor de danceliefhebber.

Vorig jaar nog als opener, dit jaar als afsluiter: Kane heeft deze eer. Ik persoonlijk erger me nogal eens aan de maniertjes van Dinand Woesthoff en zijn vrienden, maar aan dit optreden is niks aan te merken. Vrijwel alle hits van de band worden goed ten gehore gebracht. Geen gedoe, gewoon goed spelen. Kane speelt super vandaag, en wie dat niet vindt heeft vast zijn dag niet. Verdiende hoofdact, en met Kane komt er een einde aan dag één.

Tekst: Simone van Hugten
Foto’s: Anita Hondong

 

ParkCity Live 2011 tweede dag:

Het weer zat mee tijdens ParkCity Live 2011. Een zonovergoten zomerse dag in Heerlen: vol ontspanning, grote hits, muzikale vervoering en een heuse Zwartgoud-stand, waar koffie geserveerd werd. Deze dag stond in het teken van een zoektocht. Een zoektocht naar een festivalgevoel. Het leverde gemixte ervaringen op.

Bij aanvang is het ophalen van de perskaarten wel heel erg makkelijk. Zonder aanwezigheid van een medewerker lukt het de kaart gewoon mee te krijgen. Er is geen controle van ID of van persoon in het algemeen. Opmerkelijk. Eenmaal binnen oogt het terrein professioneel opgezet. Het is een duidelijk festivalconcept: drie podia, een festivalmarkt, een inzamelpunt voor drinkbekers, en een food & beverage area. Er is een uitgebreid programmaboekje met alle details over het festival. Kortom, precies zoals het hoort. Duidelijk en overzichtelijk. ParkCity Live heeft dan ook zichtbaar een ruim budget uitgetrokken voor beide dagen. Ondanks de financiële dreiging dat het festival afgelast zou worden vanwege de kaartverkoop, is het terrein goed vol. Dagblad De Limburger meldde dat het bezoekersaantal voor beide dagen op 16.000 heeft gelegen.

Qua programmering op de tweede dag is de eerste opvallende band die van Beth Hart. Een rauwe stem geeft haar tegelijkertijd een ruig, maar ook kwetsbaar geluid. Haar nummers variëren van stevige rock, in de richting van Anouk en Melissa Etheridge, tot gevoelige ballads. De band speelt strak en heeft duidelijk plezier in wat ze doen, maar komt hier en daar echter wat geënsceneerd over. Weinig improvisatie, alles volgens het boekje. Een drumsolo van Todd Wolf maakt weinig indruk, wederom vanwege het clichématige karakter. De zang van Hart maakt echter veel goed. Ze staat er, en met veel power. Bekende thema’s in de nummers zijn de problemen die Hart heeft gehad. Haar vechtlust is te horen in haar stem, te zien in haar uiterlijk (stevige, krachtige houding), maar ook in haar teksten. Ze zingt elk nummer met een passionele overgave. Muziek lijkt voor haar een belangrijk middel te zijn om haar verleden te verwerken. Ze kampte onder ander met alcohol, drugs en manische depressiviteit. Ondanks deze problematiek is het mooi om te zien wat voor een levendige vrouw op het podium staat.

Dan is het tijd voor The Black Box Revelation. Belgische alternatieve garagerock met hier en daar een vleugje blues. De bezetting: Jan Paternoster vertegenwoordigt zang/gitaar en Dries van Dijck op drums. Ook al zijn ze maar met twee man, ze klinken als een volledige band. Dat is knap. De band heeft iets weg van Motörhead. De charismatische zanger, gekleed in een heuse punk-outfit, gaat enthousiast van start. Mede door de lange gitaarsolo’s wordt het na een paar nummers eentonig en zwakt de aandacht snel af.

De Belgische singersongwriter Milow doet menig hart smelten. Milow zorgt voor echte feelgoodmuziek. Het zorgt voor een glimlach op het gezicht, zingt lekker mee en is toegankelijk. Met zijn rustige, ontspannende sound in combinatie met het zonnetje, zorgt Milow voor een gelukzalig zomergevoel. Het nummer The Kingdom, een ode aan zijn thuisland, is mooi en aandoenlijk. Zijn liefde voor het land wordt warm gezongen, met hier en daar een vleugje politieke kritiek. De grote hit You Don’t Know zorgt voor een mooiesaamhorigheid in het publiek: men zingt bevlogen het refrein mee. Het publiek geniet zichtbaar. En terecht.

De een na laatste act op de Main Stage is Caro Emerald. Ondanks hoge verwachtingen valt het optreden tegen. Dit is zeker niet te wijten aan de kwaliteit van de big band die ze achter zich heeft staan. De band speelt strak en maakt een spectaculaire indruk. Caro’s zangstem komt er echter nauwelijks bovenuit, klinkt krachteloos en is lang niet altijd zuiver. Het publiek lijkt er echter geen last van te hebben: een lang applaus en veel dansende, tevreden mensen.

Milow en Emerald zijn een goede weergave van de sfeer op ParkCity: ontspannen, mensen genieten van de muziek en de zon. Alles verloopt gemoedelijk, het is er gezellig. Evenementen als ParkCity bewijzen dat in tijden van culturele bezuinigingen cultuur wel degelijk van belang is en de moeite waard om geld in te investeren. Lekker een dagje uit. Mensen ontmoeten elkaar, genieten van muziek en van het samenzijn. Er heerst een goede sfeer en de saamhorigheid is duidelijk voelbaar. ParkCity is ook zeker een compliment waard aan het rijke, gevarieerde cultuurbeleid van Heerlen.

Toch blijft er constant een prangend gevoel naar boven komen. ParkCity Live roept allesbehalve de festivaltraditie op, waarin het gaat om muziek en een typische ambiance. ParkCity Live ademt vooral een commercieel tintje. Een belangrijke factor hierin is de samenstelling van het publiek. Enige observatie geeft een interessant beeld. Vanwege de gratis entree van kinderen zijn er veel gezinnen waardoor het nooit een standaard festivalpubliek is: geen alternatieve jongeren met dreads, wijde broeken, piercings of tattoos die gekleed gaan in shirts van hun favoriete bands en zich overgeven aan drank, seks, drugs, muziek en festival. Nu ligt de verhouding anders. Veel dertigers en veertigers in nette kleding. Mensen die wellicht een keer Pinkpop of een concert bezoeken, maar weinig specifieke muziekliefhebbers – of kenners. ParkCity Live wekt hiermee de indruk van een groot buurtfeest. Hier is niks mis mee, maar ParkCity is geen festival zoals het pretendeert te zijn.

Een andere factor is het gemis van een camping. De ware festivalganger slaapt niet of nauwelijks, maar brengt de nacht feestend door in partytenten. De afterparty’s vinden juist plaats op die campings, met kampvuur en eigen versterkers voor de plaatselijke dj’s. Om vervolgens nog een paar uur slaap mee te pikken, brak je tent uit te komen om weer op het terrein te genieten van de sfeer en de muziek. Het enige aanbod voor overnachting op ParkCity zijn hotels. Hierdoor ontstaat een wat meer geciviliseerde sfeer. Naast de hoge entreeprijs is dit naar mijn idee een reden dat jongeren niet op dit festival afkomen. Een hotelovernachting is voor hen te duur. Bovendien is het ook te statisch qua ervaring. Na het festival braaf naar bed op een hotelkamer is heel iets anders dan met honderden mensen relaxen en feesten op een camping. En dit zijn nu juist de muziekliefhebbers – en kenners van deze tijd. De echte festivalbeleving brengt je even een paar dagen weg van de beschaving. Men begeeft zich op de festivalplaneet, het wordt als het ware een tijdelijke maatschappij van festivalgangers. Door een hotelbezoek word je weer teruggebracht naar die bewoonde wereld, waardoor je ook uit het gevoel raakt van het festival.

Een andere reden die afbreuk doet aan hét festivalgevoel is de programmering. Het aanbod is zeer mainstream-gericht. Makkelijk in het gehoor liggende, toegankelijke muziek met weinig plek voor vernieuwing. Er is een breed aanbod, van dance tot rock, maar het zijn bijna allemaal commerciële acts. Er is nauwelijks ruimte voor de meer experimentele bands of muzikale uitdaging. De meeste acts zijn veilig en toegankelijk voor een breed publiek. Een echt festival kenmerkt zich door het aanbieden van nieuwe bands, of bands met muzikale diepgang. Met name op de Main Stage en de Peppermill Stage is dit niet te zien. De Nieuwe Nor Stage laat dit wel zien. Al met al geeft ParkCity Live geeft een verwarrend beeld: het uiterlijk van de voorzieningen wekt de indruk van een festival, maar goed kijken en luisteren ontkracht dit.

Een uitzondering op alle regels vormt de psychedelische bluesrock van DeWolff. Zij veroorzaken dé ultieme festivalervaring. De jonge jongens uit Geleen springen er absoluut uit qua muzikaal niveau. Het is dan ook het meest drukbezochte concert bij de Nieuwe Nor Stage: tot ver achter het podium reikt het publiek. Als je je ogen sluit hoor je ondanks de jonge leeftijd een volwassen, professionele band. Met toewijding en overgave spelen ze hun nummers. Dit is zeer zeker vernieuwend, vooral vanwege de steeds terugkerende DeWolff-sound. In een tijd waarin er nog maar weinig legendarische bands opstaan of vernieuwende muziek brengen, doen zij een moedige poging. De muziek klinkt strak. Ze beheersen hun instrumenten goed. Duidelijke invloeden zijn hoorbaar van onder andere The Doors, Muse en Deep Purple. The Pistol zou zeer zeker in de smaak zijn gevallen bij Jim Morrisson, inclusief de bekende psychedelische improvisaties, solo’s en de muzikale vervoering van de bandleden.

Naast goede muziek zorgen ze ook voor een goede show. Gekleed in verzorgde pakken en leuke anekdotes van de zanger (zo komen we erachter dat hij in Heerlen is geboren, iets dat het publiek natuurlijk zeer kan waarderen). Wat mij betreft hadden ze op het hoofdpodium moeten staan. Ze krijgen een lang en daverend applaus, zeker als ze besluiten om hun laatste nummer te spelen terwijl de organisatie allang de stekker eruit heeft getrokken.

Het optreden van Caro Emerald is namelijk op het hoofdpodium begonnen, waardoor het geluid elkaar overlapt. Zonder versterking speelt DeWolff onvermoeibaar door, waarna de organisatie uiteindelijk toch weer het geluid erin steekt. Het publiek wordt wild. Dit is een rock & roll gevoel. Lef hebben! Hier draait het om de muziek en de liefde voor muziek, dat is voelbaar bij zowel de muzikanten als de toeschouwers. Dit is een band waar we nog meer van zullen gaan horen. Het festivalgevoel dat de hele dag ontbrak is hier wél te ervaren. DeWolff is trippen zonder drugs.

ParkCity Live (Heerlen, 2 en 3 juli 2011)

Tekst: Marjolein Welling
Foto’s: Jeff Jaspar

Tags: Caro Emerald, Dewolff, Heerlen, Milow, ParkCity Live

This entry was posted on Monday, July 4th, 2011 at 22:34 and is filed under muziek. You can follow any comments to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.