Terwijl hij met dEUS internationaal tourt, prefereert Mauro Pawlowski de Muziekgieterij in Maastricht. De anders zo stille, op de muziek meedeinende zanger-gitarist afkomstig uit Belgisch Limburg, staat er nu helemaal in zijn eentje voor. Vanavond moet hij vertrouwen op zijn stem en akoestische gitaarset. Best even wennen, zo zonder band. Hij oogt in eerste instantie meer kwetsbaar.

Pawlowski heeft hoorbaar moeite met het halen van hoge toonhoogtes. Vlak na het begin van het optreden krijgen we er een verklaring voor: “Ik ben een beetje hees vanavond. Wellicht draagt dit bij aan een soort…waarachtigheid”. Hij kan hoorbaar minder kracht bijzetten. Dit komt sterk naar voren in het nummer ‘High culture’. De toonhoogte is overeenkomstig de titel veel te hoog. Pawlowski haalt de tonen nauwelijks en perst met moeite de hoge noten eruit. Met gevoel voor humor lost hij dit creatief op. De aankondiging van het nummer was volgens hem een “retro powerpop songfestival genre”. Voordat hij de allerhoogste tonen wederom probeert in te zetten zegt hij: “Nu komt mijn favoriete gedeelte”. Het wordt vrij hilarisch wanneer een persende, hese en moeilijk kijkende Pawlowski zijn nummer probeert af te zingen.

Er is iets aan de houding van Pawlowski dat bij dEUS ook opvalt. Het is een zekere gereserveerdheid. Terughoudend in de manier waarop hij zingt. Alsof hij zich niet volledig laat gaan. Hij benoemt het zelf ook: “Nu een nummertje om het ijs te breken”. Wat volgt is een zeer komisch nummer van Jonathan Richman and the Modern Lovers, genaamd Buzz buzz buzz. Pawlowski vergelijkt het met een Amerikaanse versie van Sesamstraat. Dat klopt. Het volgende illustreert dit: ‘buzz buzz buzz goes the honey bee, while tweedily tweedily twee goes the bird’. Na dit bizarre intermezzo lijkt de stemming wat losser te worden. De keuze voor juist dit nummer toont het experimentele in Pawlowski. Hij schuwt niet om extravagante, meer alternatieve nummers uit te kiezen.

Je kunt veel zeggen over zijn muziek en zangkunst, maar sfeer maken is aan hem goed besteed. Behalve muzikaal is Pawlowski sociaal met het publiek. Zo wordt een door hem gecoverd countrynummer als volgt aangekondigd: “Het volgende nummer is van mijn oom in Polen, Henk Pawlowski”. Naast de komische inslag is er ook ruimte voor serieus werk. You got me working en een ander nummer, waarvan de titel niet genoemd wordt zijn hier voorbeelden van. Deze nog onbenoemde song kent een naargeestige sfeer. Het gaat over een toegewijde liefde: ‘Ripping out a black page. After five beers I’m still at rage’. Zijn teksten hebben een poëtische inslag en leveren mooie momenten op. Een ander versterkend element is het geluid tijdens het optreden. De sound in de Muziekgieterij is helder met een mooie akoestiek. En de zaal zit lekker vol, opvallend, zeker voor een woensdagavond om elf uur.

Desalniettemin is Pawlowski een innemende verschijning met een relaxte houding. Hij straalt kunstzinnigheid uit. Vrije expressie. Maar wat hij vooral laat zien is dat hij doet waar hij van houdt en waar zijn hart ligt. Zijn passie voor muziek is duidelijk zichtbaar, zeker op momenten wanneer een clubje dronkaards schreeuwend en lallend de boel probeert te verstoren. Pawlowski laat zich er niet door afleiden, hij zingt onvermoeibaar door en lacht er om.

Na afloop krijg ik de kans hem even te spreken. We voeren een kort gesprek over het verschil tussen dEUS en solo-optredens. “Als ik maar muziek kan maken. Dan ben ik tevreden. Ik hou juist van het experimentele en intieme van dit soort optredens, en met dEUS is weer een heel andere kick”. Wat hij leuker vindt, kan hij niet zeggen. “Het heeft allebei zijn charme.”

Mauro Pawlowski (Muziekgieterij, 13 april 2011)

Tekst: Marjolein Welling
Foto’s: Paul Rondags

deel dit artikel

• 

Tags: dEUS, Maastricht, Mauro Pawlowski, Muziekgieterij

This entry was posted on Friday, April 15th, 2011 at 12:44 and is filed under muziek. You can follow any comments to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.