Acht miljoen kilo zand en vierendertig kunstenaars creëren samen vierentwintig enorme beelden die tot wel zeven meter hoog de lucht in torenen. Vele meesterwerken uit de geschiedenis, gemaakt door Nederlandse en buitenlandse zandkunstenaars, passeren de revue en geven het festival een internationaal karakter. Het grootste Zandsculpturenfestival van Nederland is echter ook Euregionaal georiënteerd dankzij de Sandbattle georganiseerd door onderwijsstichting INNOVO.
Vier basisscholen, waarvan drie Nederlandse en een Duitse, leenden een aantal van hun leerlingen uit aan de zandkunstenaars om gezamenlijk een meesterwerk uit de geschiedenis na te bouwen. Leerlingen van ‘De kleine wereld’ uit Vaals, à Hermkes uit Epen, St. Theresia uit Slenaken en de Anna Grundschule uit Aken bouwden de Toren van Babel. Ondanks de taalbarrière is het project duidelijk geslaagd, en prijken er zelfs drie mooie torens op het festivalterrein.
Joan van Zomeren, lid college bestuur van INNOVO spreekt het publiek toe in het Nederlands, Duits en Papiaments. “De Toren van Babel gaat over spraakverwarring,” licht ze het kunstwerk toe. “Kinderen zijn met taal bezig op school maar er wordt hier ook gewerkt. Nederlandse en Duitse leerlingen werken samen. Ook dit is ontwikkeling van kinderen.” Vervolgens mogen vier uitverkoren leerlingen hun voetafdruk op het zandkunstwerk plaatsen om het festival officieel te openen.
De zandsculpturen zijn naast afwisselend van vorm en leuk om te zien, af en toe een beetje banaal. Zo vind ik Manneke Pis eigenlijk niet tussen meesterwerken thuishoren en zijn De Drie Musketiers wel erg grof vormgegeven. De meesterwerken die betrekking hebben op de moderne tijd, digitale revolutie en nieuwe maatschappij mochten wat mij betreft iets fantasierijker. Het leukste in die serie is wel de figuur die vanuit zijn luie stoel twee spelcomputers, een laptop en iets wat op een iPad lijkt bediend, al luisterend naar zijn mp3 speler.
Een van de meest indrukwekkende zandkunstwerken is het eerbetoon aan bouwwerken die in de tijdspanne van 1870 tot 1940 zijn gebouwd. De synthese van Eiffeltoren, de Golden Gate Bridge, het Zwitsers uurwerk en onder andere de Tower Bridge is niet alleen zeer fantasierijk, maar ook een echt bouwwerk op zichzelf. “Je zou er zo naar binnen willen lopen,” zegt de mevrouw naast me tegen haar vriendin. Even denk ik eraan hoe het tweetal als miniatuurmensjes over de brug paradeert, en door het poortje naar binnen verdwijnt.
De verbeelding van het Colosseum is even overweldigend als prachtig. Een gigantische leeuw verorbert zijn slachtoffer voor de ogen van vele kleine Romeinen op de banken van het gebouw. Je staat als toeschouwer als het ware in de ring van het Colosseum. Het gevecht voor je neus en de Romeinen op afstand, kijkend naar het tafereel dat zich voor hen afspeelt. Sommige leden van het Romeinse publiek lijken zelfs enigszins verveeld, zij hebben zo’n slachting al zo vaak gezien. Dat er al een dode op de grond ligt, interesseert ze niet.
Al met al is het zandsculpturenfestival zeker de moeite waard. Het kunstwerk van Rembrandt, met zijn scheve vloer, is zeer geslaagd. Een groot deel van een zandberg is gereserveerd als eerbetoon aan Leonardo da Vinci, en laat een compilatie van zijn levenswerk zien. Onder andere de Mono Lisa, een zelfportret, vliegmachine en homo universalis passeren de revue, samengevoegd in een groot zandschilderij. En zeg nou zelf, wie wil er nu niet zien wat je met drie miljoen kilo zand zoal kunt maken?
Meer info: Kasteelhoensbroek
Tekst: Irene van Wesel
Foto’s: Ziggy Beckers
Tags: Kasteel Hoensbroek, zandsculptuur