Een casual combinatie van jeans, donkerblauw hemd en beige jasje. Joost Zwagerman oogt zowel chique als relaxt. Het lijkt paradoxaal maar is het niet. Het typeert in kledingstijl wat terug te horen is in zijn spraak: een aanstekelijke veelzijdigheid. Zwagerman is van veel markten thuis. Kunst. Politiek. Economie. Literatuur. (Pop)cultuur. Hij staat centraal tijdens de openingsavond van Boekenweek Maastricht.
Kees van Kooten en Remco Campert
Een kruisje in plaats van een handtekening, meer zit er niet in vanavond. Zijn schrijfhand zit in een mitella verborgen onder zijn overhemd. Met bibberende linkerhand signeert Remco Campert de boeken die zijn bewonderaars geduldig voor hem op tafel leggen. Naast Campert zitten Kees van Kooten en Connie Palmen. Literatuurkanonnen binnen handbereik. Ze zijn net van het podium gelopen om boeken te signeren na een lange avond Saint Amour; een rondreizend literatuurfestival dat elke aflevering een ander thema kent. Vanavond was het de beurt aan het of de onbereikbare. En dat in Heerlen, hoe toepasselijk en eigenlijk ook weer niet. De geschiedenis over de wederopstanding van de voormalige mijnstad mag onderhand genoegzaam bekend zijn.
“Mijn moeder kwam uit Heerlen, mijn vader uit Kerkrade. Ze gingen er tussen in wonen, in Schaesberg. Heerlen en Kerkrade waren indertijd water en vuur. Waarschijnlijk probeerden beide steden een eigen identiteit aan te meten door zich te overschreeuwen – zeker tijdens carnaval. In mijn ogen gaat Kerkrade onder een groter gebrek aan zelfvertrouwen gebukt dan Heerlen. De middelbare school doorliep ik in Heerlen, Coriovallum College. Ik kwam in die tijd veel in Femina. Lekker donker.”
