Zomer 2009 bevond ik me op een plek waar ik nooit eerder was geweest. Een soort niemandsland dat verlaten leek van de bewoonde wereld, van jan en alleman. Er was een straat, een café, een weide, enkele boerderijen, een bushalte. Maar er was ook heel nadrukkelijk een stilte waar je bijna akelig van werd. Stilte, zomaar ineens. Daar schrik je van als je de rest van het jaar in de bewoonde wereld vertoeft. Op het terras van het buurtcafé zaten een vriendin en ik als enige gasten buiten in de zon. Veel meer dan voor ons uit zitten staren en nippen aan de ijsthee deden we niet.

Naar wat keken we eigenlijk? Waar waren we in hemelsnaam terecht gekomen, zo vroegen we ons af, in stilte. Om ons heen sidderde de zomer loom, wolken aan de knalblauwe hemel waren nergens te bekennen. Wat de stilte benadrukte was het uitzicht. We zagen een landschap met een horizon zo ver je kijken kon. Drenthe in Limburg. Een nogal ongewone gewaarwording te midden van het doorgaans Zuid-Limburgse heuvellandschap waar de provincie zo bekend om is.

De plek van het ongeloof: Sibbe. Gelegen onder Valkenburg op 7 km ten oosten van Maastricht. Om er nog wat van te maken heeft iemand bedacht laten we het ‘t Plateau van Sibbe noemen. Uit het buurtcafé schalde een lach waarvan wij vonden dat deze niet gemeend was. Ondertussen dwarrelde op ons tafeltje een gescheurde bijsluiter voor medicijngebruik. Om welk medicijn het ging werd niet helemaal duidelijk. De enige tekst die nog net leesbaar was luidde ‘aandrang niet negeren’. Deze woorden liet ik even op me inwerken. Een wesp zoemde zenuwachtig aan de rand van de tafel. Welke aandrang kon een mens krijgen in dit van god verlaten oord? Ineens kreeg ik bijzonder veel aandrang in carnaval, in een menigte die op en neer host, in een zaate hermenie dat pal voor mijn neus lawaai begon te maken.

Een andere aandrang was om niet langer op het Plateau van Sibbe te blijven dan strikt noodzakelijk. De weidse verte van het Plateau zat ons al een tijdje claustrofobisch aan te staren. Uitknijpen dat schijfje citroen in de ijsthee en wegwezen. Maar voordat we onze biezen pakten kon ik het niet laten om Sibbe voor de eeuwigheid vast te leggen. Aandrang niet negeren. Een nogal lullige foto die niets zegt en niets laat zien. Of toch? Komt ie.

lullige foto van Sibbe (foto: HP)

Harry Prenger