Alan Parsons (foto: Jeff Jaspar)
‘”Ooooooooooooh”, klinkt het uit 1300 keeltjes. Bij de eerste noten van ‘Don’t Answer Me’ slaakt de uitverkochte Limburgzaal een zucht van herkenning. En ja, even later wordt er meegezongen en -gefluisterd. Bekende hits uit de jaren tachtig. Dáár is iedereen voor gekomen. Alan Parsons en zijn gastmuzikanten bedienden Heerlen gisteravond op z’n wenken.
Stuart Staples (Tindersticks) Parkstad Theater Heerlen (foto: René Bradwolff)
Ooit was er veel te doen om Tindersticks. In het begin van de jaren negentig was de verbazing groot en nam de bewondering toe over een groep muzikanten uit Nottingham die Europees gekleurde chansons speelden, waarin Jacques Brel weerklonk, en geen spoor van de toen heersende Britpop. Bij monde van de omfloerste bariton Stuart Staples bleken de songs van Tindersticks een kroegtocht vol dobberend levensgemoed. Geen gitaarpop op maat, maar strijkers en piano aan de zwier. Het was de tijd dat een Tindersticksplaat door muziekbladen nog werd uitverkozen tot album van het jaar.
Tindersticks onderging de afgelopen jaren een knipperlichtbezetting. Net iets te vaak werd er op safe gespeeld met brave, degelijke liedjes op hapklare soulinvloeden. De twijfel rees, en de twijfel is nooit meer weggegaan. Tindersticks werd een band met een verleden. Even was er de opleving met het fraaie Waiting For The Moon dat teruggreep naar de hoogtijdagen. Maar de fans van het eerste uur weten het dondersgoed: Tindersticks is al jaren de weg kwijt.
Die artistieke tweespalt tussen heden en verleden werd pijnlijk duidelijk tijdens het optreden in Heerlen. Met nadruk werd geput uit songs van de laatste albums. Wat in positieve zin opviel was het heldere geluid, de verstaanbaarheid van de doorgaans mompelende Staples, de intieme sfeer, de band van zeven man sterk die goed, misschien wel te goed, op elkaar was ingespeeld. Maar de echte bezieling, ja waar was die? In het gevang gezet door cipier Staples, de sleutel per ongeluk (?) kwijtgeraakt. En reken maar dat hij voor het oprapen lag die sleutel. Tijdens Raindrops bijvoorbeeld, waarin de bijna fluisterende Staples tegenwerking kreeg van cello- en gitaarcrescendo’s. “Silence is here again, the silence is here again tonight…” Prachtig en ontroerend voor zolang het duurde.
Tindersticks, Parkstad Theater, Heerlen (foto: René Bradwolff)
Ook die andere schaarse hoogtepunten kwamen van de eerste drie meesterwerken. Songs als het leven, nerveus, jachtig, ongedurig. Wat je wilt van een van je favoriete bands is dat ze ter plekke op het podium alles uit zichzelf haalt, uit reserves put waardoor de albumversies worden overmeesterd en de luisteraar overweldigd. Het amper anderhalf uur durende optreden van Tindersticks klonk als een koud kunstje, als ervaren muzikanten verdwaald in een amusementsorkest.
Tindersticks (Parkstad Limburg Theaters, 12 november 2010)
Harry Prenger
Jack Poels (foto: Jeff Jaspar)
Met een paar gele en een enkele rode kaart moest scheidsrechter Leon Verdonschot de in geelblauwe voetbaltenues gestoken Limburg All Stars, af en toe quasi tot de orde roepen. Het rollenspel was onderdeel van een ‘voetbalwedstrijd’ door Limburgse popmuzikanten, ter ere van het vijfentwintigjarig jubileum van de Stichting Popmuziek Limburg. Voor de gelegenheid diende de Limburgzaal van het Parkstad Theater als voetbalarena. Elftalaanvoerder en organisator Tren van Enckevort viel samen met Jack Poels, zijn bandgenoot bij Rowwen Hèze, pas ver in de tweede helft in. Niemand minder dan Jan Smeets zorgde voor de inzet van invallers en wisselspelers. Zijn versprekingen en een verkeerde aankondiging deden vermoeden dat Smeets van een aantal Limburg All Stars nooit eerder had gehoord. Een gele kaart voor de eeuwige Pinkpopper was hier op zijn plaats geweest. Natuurlijk was van een echte wedstrijd helemaal geen sprake. Er stond één elftal op het podium dat was gekomen met één doel voor ogen: het spelen van een thuiswedstrijd. Maar dan eentje zonder doelpunten.
