Het Cultuurhuis Patronaat aan de Sittarderweg in Heerlen begint al aardig naam te maken als thuishaven voor singersongwriters. Te hopen valt dat de nieuwe directeur die binnenkort in dienst treedt, de ingeslagen weg zal voortzetten. Na het recentelijk indrukwekkende optreden van de jonge Jaimi Faulkner, mag Peter Case het cafégedeelte in het oudste cultuurcentrum (1921) van Heerlen betreden. Komt goed uit. Ook Case is iemand van het verleden. In de vorige eeuw speelde de New Yorker in het powerpopbandje The Plimsouls en daarvoor in The Nerves. Belangrijkste wapenfeit: Hanging On The Telephone, met dank aan Blondie. Voor wie het nog wat zegt tenminste, deze namen uit vroeger tijden.

Trekt Case zich niks van aan. Wanneer hij optreedt met niet meer dan akoestische gitaar, donkere bril en panamahoed op de grijszwarte lokken, duikt hij gewoon nog dieper de geschiedenis in. Strohalm om stiekem zijn niet bijster grote talent van liedjesschrijver te verhullen. Zijn songs zijn weliswaar eigen fabricaat maar ze staan wel opvallend in dienst van het ambacht der Americana vermengd met invloeden uit blues en countryrock. Volgens eigen zeggen put hij uit een andere onuitputtelijke bron van welluidende muziekhistorie, de folkrock. Case heeft naam gemaakt omdát hij al zolang bezig is, gekoppeld aan het vermogen om mensen met meer talent dan hijzelf om zich heen te verzamelen. Op het podium is Peter Case de vleesgeworden verpersoonlijking van dit alles. Waarom ook niet? Het is een gave die langer meegaat dan de waan van de dag. Eerst in Paradiso, Amsterdam, dinsdagavond 10 mei in Heerlen.

Peter Case (Cultuurhuis Patronaat, Heerlen, 10 mei 2011)

Cultuurhuis Patronaat Heerlen

Harry Prenger