Aan de Amsterdamse zangeres Signe Tollefsen de eer het optreden van Marianne Faithfull te openen als voorprogramma. Wel een beetje jammer dat de bevallige roodharige niet zingt maar haar stem verheft. Haar voordracht bevat een variatie die nadrukkelijk van laag naar hoog gaat, weer omgekeerd met van alles wat je ertussen in kunt verzinnen. Dat zullen we weten ook. Ze legt de emotie er dik bovenop, maar de stilering van zang en gitaarbegeleiding zijn zo gecharcheerd dat haar optreden neigt naar kleinkunst en een braaf soort mooidoenerij. PJ Harveys Down By The River valt hooguit op dankzij het ter plekke opnemen én weer afspelen van zang en klank.

Een stem die naar verkoudheid klinkt heeft ze al, dus erg veel maakt het niet uit dat Marianne Faithfull wat grieperig is gedurende haar optreden in de grote zaal van het Heerlense Parkstad Theater. Ze begint er zelf maar vast over, min of meer als verontschuldiging. “Thee met honing, gin tonic én een goede nachtrust helpen vaak het beste”, verduidelijkt ze. Al bevat de thee waar ze tussen de nummers door aan nipt geen sterke drank verzekert ze haar publiek, dat voornamelijk uit vijftig- en zestigplussers bestaat.

Desondanks is Faithfull geweldig op dreef. Muzikaal loopt het eveneens gesmeerd. Haar band speelt dynamisch en behaagt als een warme deken met mooi ingekleurde nuances per saxofoon, accordeon en piano. Die neemt Faithfulls “musical director” Kate St. John voor haar rekening. Zij is een veelzijdige muzikant-componist die in de jaren tachtig deel uitmaakte van The Dream Academy. Met typisch Engelse humor kondigt Faithfull de songs aan. “This one I wrote with that guy in the sixties”, doelend op Sister Morphine dat ze, althans volgens haarzelf, met Mick Jagger schreef. De credit heeft ze er echter nooit voor gekregen. Imponerend is haar vertolking van Working Class Hero van John Lennon. Lange tijd gold dit werk meer als statement dan als zomaar een song van een ex-Beatle. Faithfull zingt het ondanks haar aristocratische achtergrond met zoveel hartstocht dat de tekst actueler wordt dan ooit.

Faithfull is natuurlijk van een aanzien en leeftijd dat ze niet snel onder de indruk raakt van wat mensen van haar vinden. Wanneer ze haar jasje uittrekt geven een zwarte bh en haar wat plompe witte buik onder een doorschijnende blouse haar niet bepaald een flatteus uiterlijk, wat nog eens versterkt wordt door het harde licht van de schijnwerpers. Faithfull doet gewoon waar ze zin in heeft, neemt nog een slokje thee en grapt over de achternaam van Greg Dulli, zanger van The Gutter Twins waar ze een nummer van uitvoert. Een persoonlijke noot gaat ze evenmin uit de weg. Over Why Do We Have To Part, dat handelt over haar recent verbroken liefdesrelatie met haar manager, zegt ze: “ook op mijn leeftijd kun je nog hartzeer krijgen hoor”. Faithfull wordt in december 65.

Zeker voor haar doen zingt ze prachtig. Ondanks de gebarsten rookstem houdt ze zich kranig, ook wanneer tijdens het concert haar verkoudheid overgaat in keelpijn: “it feels like singing through glass”, zucht ze, “jullie moesten eens weten hoe het voelt”. Dan maant ze haar band een nummer over te slaan, heeft ze moeite met de hoge noten in The Ballad Of Lucy Jordan. Een toegift zit er niet meer in. Tijdens de huidige tour speelt ze anderhalf uur, haar aanwezigheid in Heerlen duurde hooguit een kwartiertje minder. Die kuchjes tussen de nummers, dat nippen aan het porseleinen theekopje (vooruit, zonder gin tonic), het doorkijkhansopje en haar relativerende humor. Ach, het droeg allemaal bij aan een concert dat ongetwijfeld als gedenkwaardig de geschiedenis zal ingaan.

Marianne Faithfull en Signe Tollefsen (Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 8 oktober 2011)

Tekst: Harry Prenger
Foto’s: Ziggy Beckers

Tags: Heerlen, Marianne Faithfull, Parkstad Limburg Theaters, Signe Tollefsen

This entry was posted on Sunday, October 9th, 2011 at 14:39 and is filed under muziek. You can follow any comments to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.