door Frank Benneker / foto’s: René Bradwolff

Na een weifelend begin op zaterdag werd festival Bruis in Maastricht een grote publiekstrekker. De duizenden bezoekers genoten op het gratis festival vooral van La Pegatina, Miles Kane en Handsome Poets op het hoofdpodium, terwijl er voor de fijnproever met Bed Rugs, The Black Angels en Melt Yourself Down in de naastgelegen tent ook het nodige moois stond.

Wanneer het festival op zaterdag wordt geopend met een optreden van Aestrid, dat een mooie met new wave-invloeden doorspekte show geeft, staan er drie man en een paardenkop op het terrein. En de regen van zaterdagmiddag maakt dat de bezoekersstroom richting de Koompe pas laat op gang komt. Festivalvoorzitter Jos van der Heijden trekt achter de coulissen een gezicht als een oorwurm als hij de eerste tussenstand van de baromzet – de kurk waar het festival op drijft – verneemt.

Gelukkig zijn de weergoden Bruis gunstig gezind en verloopt de rest van de zaterdag – en ook de hele zondag - droog en komt ook het publiek massaal naar het terrein naast het hoofdbureau van de politie. Nog net op tijd om Melt Yourself Down mee te pikken, een groep die het alleen al vanwege zijn bezetting verdient om ontdekt te worden. Want hoeveel bands kunnen bogen op een bezetting die bestaat uit twee saxofonisten, twee drummers, een bassist en een maniakale zanger om het zootje bij elkaar te houden?

Revere speelt daarna op het hoofdpodium. Hun optreden is mooi en sfeervol, maar de band tapt iets te nadrukkelijk uit het vaatje van Arcade Fire en Sigur Rós en mist hierdoor eigen smoel, zonder dat de magie van hun grote voorbeelden ook maar een moment benaderd wordt.

De publiekslievelingen van de zaterdag blijken Compact Disk Dummies en La Pegatina. Die laatste band maakt er mijn zijn rumba en mariachi een dansfeestje van; de eerste blijkt één van de weinige acts die op Bruis een bomvolle tent weten te trekken. De jonge Belgische broertjes Lennert en Janus Coorevits zijn in hun thuisland na het winnen van Humo’s Rock Rally in 2012 al een kleine sensatie; ook op vreemde bodem laten ze zien waarom. Hun vuile mix van electro en rock brengt de hele tent in extase; die ook een goede voedingsbodem voor een cover van Britney Spears’ Toxic blijkt te zijn.

Wat Bruis van andere gratis festivals onderscheidt is de aankleding van het terrein. Meestal vinden dergelijke lowbudget-evenementen het wel genoeg als ze ergens een podium neerplempen waar de artiesten kunnen optreden; in Maastricht wordt de bomenrand langs het festivalterrein omgetoverd tot een sfeervol verlicht paradijsje, waar de eettentjes en de wijnbar een mooi rustpunt vormen.

De fraaie aankleding op het achterste deel van het terrein maakt het festival ook zeer kindvriendelijk. Overal zie je kinderen rennen en spelen, terwijl de ouders een eindje verderop rustig van een natje en een droogje genieten; een familie-uitje in optima forma. En ook wat de catering betreft doet Buis het anders. Op dit festival zul je vergeefs zoeken naar een frietje mayo of een broodje frikadel. Nee, de broodjes merguez en ossenhaas of de verse mini-pizza’s maken Bruis naast muzikaal ook culinair verantwoord.

En omdat er ook voor de vaders van de kinderen op speeltuin Bruis iets te zien moet zijn, maakt Claw Boys Claw zondagavond in de tent zijn opwachting. Eigenlijk is deze band het Nederlandse equivalent van Triggerfinger, maar dan één die al vijftien jaar langer aan de weg timmert. Frontman Peter te Bos laat al snel zien dat het podium voor hem te klein is en baant zich met microfoon een weg door het publiek om buiten de tent een nummer ten gehore te brengen. En ook aan settijden heeft de band lak. Als het optreden vijf minuten te laat eindigt en het publiek om meer roept, komt de band nog even terug. “Dit is toch maar een kort nummer”, leidt Te Bos het afsluitende nummer, een gedreven cover van The Stooges’ I Wanna Be Your Dog in.

Daarvoor gaf het Belgische Bed Rugs in de tent een fraai optreden, dat met zijn psychedelische invloeden af en toe als een Black Angels-light klonk. Een band om in de gaten te houden, al hebben dat maar weinig mensen gezien, want veel bezoekers verkozen het keuvelen onder het genot van een biertje op het veld voor het hoofdpodium boven een korte wandeling naar de tent. Het overgrote deel miste hierdoor de echte pareltjes in het programma.

Maar de meeste bezoekers hadden genoeg aan klinkende namen als Handsome Poets en Miles Kane. De eerste speelt veilige en wat saaie 3FM-muziek, maar zet live wel een act neer die staat als een huis en een heel veld meekreeg. Ook Miles Kane ging er als zoete koek in bij het publiek. De Engelsman heeft zich nadrukkelijk aan het britpopfront gemeld en liet op Bruis zien dat hij niet voor niets recht lijkt te hebben op een deel van de erfenis van Oasis.

De afsluiter op de zondag, The Black Angels, bracht de tent in vervoering. Weinig nieuws onder de zon, deze psychedelische rockband, bijna alles wat zij doen hebben we al eens eerder gehoord. Maar The Black Angels maken uit deze invloeden zo’n unieke en spannende mix, dat de band niet als leentjebuur klinkt. De Texanen speelde bezwerend en gejaagd, waarmee Bruis een passend slotstuk kreeg.

Bruis Maastricht (7, 8 september 2013)

Tags: Bruis, Claw Boys Claw, Maastricht, Miles Kane, The Black Angels

This entry was posted on Tuesday, September 10th, 2013 at 19:57 and is filed under muziek. You can follow any comments to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.