door Harry Prenger
In recensies wordt het met opvallende gretigheid ingekopt. Django Unchained van Quentin Tarantino zou een eerbetoon zijn aan de Italiaanse spaghettiwestern van de jaren zestig; films waarin de actie belangrijker is dan het plot. Tarantino staat er natuurlijk om bekend dat hij in zijn eigen werk graag verwijst naar andere films; bij voorkeur naar het cultgenre van de b-film die hij als jonge videotheekbezoeker ontdekte. En inderdaad barst het in Django Unchained van de ondubbelzinnige filmcitaten.
