“Jullie zijn allemaal uitgenodigd in mijn appartement in Berlijn”, grapt Jaimi Faulkner terwijl hij snel en routineus zijn gitaar stemt. Bedoelt ie niet serieus, natuurlijk. Maar die ontwapenende glimlach doet anders vermoeden. Onschuldig en authentiek. Dát is de Australische singersongwriter. Gisteravond speelde hij in cultuurcentrum Patronaat in Heerlen, overmorgen staat hij in het voorprogramma van Rory Block in Parkstad Limburg Theater Heerlen.
‘They say that home is where the heart is, home for me is where I can find a bed’, zingt Jaimi Faulkner (27) in Highway Life, het nummer dat ‘m in thuisland Australië een Victorian & Tasmanian Music Award voor lied van het jaar opleverde. Sinds een jaar woont Faulkner in Europa. In Berlijn om precies te zijn, maar van zijn nieuwe thuisstad heeft hij nog weinig kunnen genieten. Met rugzak en gitaar trekt hij langs podia om er te spelen. Sinds oktober reist hij voor het eerst door Nederland en België. De afgelopen dagen brachten hem dat in Utrecht, Graauw, Amen, Amsterdam en Lage Vuursche. Zondag deed hij een huiskamerconcert in Vlierden met als voorprogramma de twee kinderen van het gezin. Morgen staat hij met Tina Diko in de prachtige Ancienne Belgique in Brussel.
Australië missen? Nee hoor, benadrukt Faulkner tijdens ons pauzegesprek. “Europa bevalt me prima. Ik ben van plan nog een jaar te blijven.” Zijn moeder stuurde hem naar pianoles, maar de elfjarige Faulkner had zijn zinnen gezet op de nieuwe gitaar van zijn vader. Eindeloos oefende hij de slidegitaar in I Be’s Troubled van Muddy Waters. Zijn ouders werden er gek van. Van de buurman, de beste slidegitarist van Australië, leerde hij uiteindelijk de kneepjes. Na zijn studie gitaar aan het conservatorium in Melbourne gooide hij hoge ogen met zijn debuutalbum Last Light, dat vier maanden op nummer vijf stond in de Australische hitlijst.
In maandblad Revolver’s Lust For Live vergelijkt journalist Peter Bruyn zijn stem met die van Chris Whitley. Treffende vergelijking. In de meer melodieuze nummers heeft Faulkners stem ook wel iets weg van die van Jon Bon Jovi. Een heel klein beetje schuurpapier op de stembanden, zeg maar. Prachtige stem. Zonder meer. Maar het is de combinatie met zijn weergaloze gitaarwerk die Faulkner buitenklasse maakt. Op het vorig jaar verschenen Kiss & Ride – nog niet officieel in Nederland te krijgen, daar zoekt Faulkner nog een platenmaatschappij voor – is dat minder goed te horen. Faulkner speelt er met band. Uitermate aangenaam album, maar de Australiër is alleen op zijn best.
Dat bewees hij gisteravond voor zo’n vijftien muisstille bezoekers, waaronder mederedactielid Harry Prenger. Faulkner speelt er sologitaar, ritmegitaar én slagwerk. Draait zijn hand niet om voor een prachtige vertolking van Tom Waits Picture in a frame. Wie de rode appelwangen, fonkelende ogen en eeuwige glimlach van Faulkner ziet, kan niet anders dan verbaasd zijn. Heeft die jongen zo’n diepe, melancholische stem? Waar is dat schuurpapier op de ziel? Faulkner is zich daar duidelijk van bewust. Hij speelt de rol van zondagskind met verve. Juist dát geeft zijn muziek een extra dimensie. Noem het naïef. Onschuldig. De manier waarop de Australiër blues, rock, jazz en soul combineert is een verademing. Faulkner authentiek? Hij komt in ieder geval verdomd dicht in de buurt.
Meer info:
www.jaimifaulkner.com
interview met Jaimi Faulkner door Peter Bruyn
Gezien: 26 oktober 2010, Jaimi Faulkner in cultuurcentrum Patronaat in Heerlen. Donderdag 28 oktober 2010 speelt hij in het voorprogramma van Rory Block in Parkstad Limburg Theater Heerlen, vrijdag 29 oktober in ‘t Guulke te Nederweert.
Theo Ploeg
Tags: Jaimi Faulkner, Patronaat
Ik zag hem laatst live, en ik kan alleen maar zeggen gaat dat zien! Die jongen is echt een virtuoos, gaan we nog veel van horen.