door Jackie Raes / foto’s: Anita Hondong
Met een potlood achter zijn oor en een notitieboekje in de hand opent Ricardo Frederiks (18) de deur. Geen twijfel mogelijk, dit moet de enige echte en bovendien éérste jeugdstadsdichter van Heerlen zijn. Hij is liever alleen dan onder de mensen, kan zijn gedachten beter kwijt in gedichten dan in een gesprek. Maar voor een interview over zijn dichtkunsten en zijn kersverse “jeugdstadsdichterschap” blijkt hij geen woorden tekort te hebben.
Hij is nog niet zijn hele leven bezig met dichten, maar kwam er tijdens een paar schoolopdrachten achter dat het hem heel makkelijk af gaat. Frederiks: “daarna ben ik thuis verder gaan proberen, en ik blijk gewoon te kunnen dichten. Mensen noemen het soms een gave, je kunt me bijvoorbeeld vragen om tien minuten in een hoekje te gaan zitten en te schrijven over die prullenbak daar. Dan kom ik na tien minuten terug met een gedicht over een prullenbak.”
In de vierde klas van de middelbare school kwamen plots een aantal mensen in Frederiks’ omgeving te overlijden, waaronder zijn mentor en studiebegeleider. Ondanks dat hij het hier zwaar mee had, was dit ook een kans om zijn gedichten voor te dragen voor de hele school. “Ik wist de hele zaal stil te krijgen. Dat was voor mij toch wel een teken dat ik mensen kan raken met mijn woorden. De zus van mijn mentor was erg onder de indruk van mijn gedichten. Zij en haar man hebben me vanaf die tijd veel geholpen en aangemoedigd. Dat deed me goed, onder andere voor hen wilde ik door blijven gaan met dichten.”
Frederiks’ talent werd opgemerkt, en al snel werd hij gevraagd voor een aantal evenementen in Hoensbroek. “Daardoor kenden veel mensen mij en mijn gedichten al. Ik werd eigenlijk een beetje gezien als de dichter van Hoensbroek. Toen ik de oproep zag voor jeugdstadsdichter van Heerlen, was de keus snel gemaakt.” Hij stuurde twee gedichten in en na twee maanden kreeg hij te horen dat hij, samen met twee anderen, genomineerd was.
Vanaf dat moment was het een kwestie van campagne voeren. Klinkt niet helemaal als iets wat in Frederiks’ straatje past…“Ik ben een persoon die liever alleen is, ik meng me niet graag in een groep, omdat ik niet goed kan inschatten wanneer ik me in een gesprek kan mengen. Vaak zoek ik ergens een rustig plekje waar ik overzicht over een ruimte heb. Dan ga ik daar lekker muziek zitten luisteren of gedichten schrijven.” Vreemd genoeg had hij er geen moeite mee om zichzelf te promoten. Hij trok de stoute schoenen aan en ging zijn gedichten voordragen in cafés en scholen. “Ik ken geen schaamte, voel nooit die remming om voor zoiets op mensen af te stappen. Dat is echt een groot voordeel.” Hij vroeg mensen op hem te stemmen en won met een duidelijke meerderheid.
Op 1 februari wordt hij officieel geïnstalleerd als jeugdstadsdichter van Heerlen. Wat moeten we ons nou precies voorstellen bij een jeugdstadsdichter? Frederiks zegt dat hij niet al te veel verplichtingen heeft. “Acht gedichten en vijf optredens per jaar, dat is wel te doen. Naast het dichten studeer ik ICT aan het Leeuwenborg in Sittard. Een groot contrast, ICT en gedichten, dat klopt ja. Ik zie poëzie als hobby, met ICT heb ik later meer kans om mijn brood te kunnen verdienen.”
Als jeugdstadsdichter vindt hij wel dat hij een voorbeeldfunctie heeft. “Ik vertegenwoordig de Heerlense jeugd, ik zie het als mijn taak om poëzie wat meer onder de jeugd te brengen. Zo heb ik al samen met een grote groep jongeren een poëzie-magazine gemaakt. Poëzie wordt niet als hip gezien, terwijl jongeren er echt veel meer bezig zijn dan ze denken. Ze luisteren rap: pure poëzie. Ze plaatsen songteksten op Facebook: pure poëzie. Poëzie is zo veel breder dan je denkt!”
De eerste jeugdstadsdichter van Heerlen, van Limburg zelfs. Een jongen die liever alleen is. Die zijn eigen plekje nodig heeft, van waaruit hij een overzicht heeft over iedereen. Een bezige bij, die momenteel werkt aan een boek, een tijdschrift, en vooral aan het ontwikkelen van zijn eigen stijl. Een jongen die mensen weet te raken met zijn woorden. Frederiks: “mensen vragen me wel eens hoe het kan dat ik zoveel levenswijsheid toon in mijn gedichten. Ik weet het ook niet precies. Ik zie dingen gewoon op een andere manier.” En door die manier van zien, zullen wij nog veel van hem gaan horen en lezen.
