door Erik Slangen / foto’s van Dimitrie van Dijk: Anita Hondong
Vader Van Dijk legt niet alleen straten aan, ook rijdt hij zijn zoons naar elk optreden ver weg of dichtbij. Dimitrie van Dijk (1991), de ene helft van de tweeling, is ‘founding father’ van en gitarist ín de Heerlense metalband Unchained Breathing. Of beter gezegd: Young Ambiant Deathcore band.
Aristarch Lentoelov - Moskou (1913, olieverf, kleurenfolie op doek, 179x189cm)
door Harry Prenger
Eeuwenlang waren ze in de greep van de Byzantijnse beelden. Het maken van iconen met de kerk als opdrachtgever bleek van grote invloed op Russische kunstenaars. Totdat de grote Ruslandvernieuwer Peter de Grote er schoon genoeg van had. Hij was van mening dat zijn land aansluiting bij Europa moest zoeken. Kunstenaars werden erop uitgestuurd om in het westen de schilderkunst te bestuderen en opleidingen te volgen.
door Ank Aerts
De win-winsituatie: als je niet oppast word je ermee doodgegooid. Een tot de verbeelding sprekende term uit de magische management- en marketingkoker. Die op het volgende neerkomt: er gebeurt iets -de verkoop van een telefoon bijvoorbeeld- waar iedereen blij van wordt. In dit geval is iedereen: de verkoper en de koper. Hoef ik verder niet uit te leggen, toch? We herkennen die situaties en wrijven in onze handen als we er weer een op het spoor zijn. Win-win. Zo makkelijk kan het leven zijn.
Maar hoe zit het met zijn tegenpool? De lose-lose, om het zo maar even uit te drukken. Bestaat die ook? Zouden we die net zo gemakkelijk kunnen aanwijzen? Ik kwam er niet zo gauw op. Tot het drama in Meerssen helemaal uit de hand liep. Toen vermoedde ik al: dit is er een. Een van formaat nog wel. Waarbij je je het nodige kunt afvragen.
Hoe bestaat het dat in een land met zoveel kennis, zo’n opeenstapeling van ontwrichtende gebeurtenissen kan plaatsvinden? Hoe kan een stroom van kluchtige incidenten uitmonden in een drama, dat groter is dan het dorp zelf? Had een escalatie niet voorkomen kunnen worden? Waar waren de wijzen met verstand van winnen en verliezen? Waar waren de goeroes met goede raad voor persoon en politiek?
‘Doe maar even niets. In elk geval niets wat onomkeerbaar is of wat niet in verhouding staat met wat er voorafging. En al zeker niets, wat slechts de loep legt op een futiel detail. En als je toch meent iets te moeten doen: zet dan een stap terug, denk na en ben gewoon maar even stil.’ Heeft niemand dat gezegd?
De bodem is geraakt. Meerssen watertrappelt in zijn politieke problemenpoel. Er is veel te winnen. De harde lessen uit een intrieste geschiedenis, die alleen verliezers kent.
door Harry Prenger
De liedjes van Nicole Atkins lijken weggelopen uit een musical. Aan het pathos en het sentiment dat aan de arrangementen kleeft, is het voor de luisteraar even wennen. Eenmaal in de ban hoor je meeslepende songs, verpakt in een decor van grotestadsmuziek. Na haar debuutalbum, het autobiografische Neptune City, raakt echter ze een beetje uit het oog verloren.
Een optreden tijdens de talkshow van David Letterman zorgt in Amerika weliswaar voor het predikaat ‘ster in wording’, maar in Europa wil het bepaald niet vlotten met een doorbraak. Over opvolger Mondo Amore zegt ze openhartig: “Met het schrijven van deze liedjes wilde ik uitdrukking geven aan wat er om me heen gebeurde. Ik beëindigde de relatie met mijn vriend, kapte met mijn band en mijn label. Dat gebeurde allemaal op hetzelfde moment”. Atkins maakt op dit moment een tournee door Europa als voorprogramma van de band Eels. 4 april treedt ze op in Heerlen.
Meer: parkstadlimburgtheaters eels nicole atkins
Nicole Atkins (Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 4 april 2013)
door Janneke Prins / foto’s: Anita Hondong
Dit gesprek vond plaats na de Boekenweeklezing van Adriaan van Dis in Schunck te Heerlen.
Op het literaire festival Saint Amour vertelde Piet Piryns dat de boekenverkoop afgelopen jaar is gestegen. Dat kwam vooral door de Vijftig Tinten Grijs-trilogie. Hebt u het gevoel dat uw werk daar gewicht tegen moet bieden? Mag ik uw werk omschrijven als humanistische literatuur?
“Ik vind dat een groot woord, humanistisch. Ik zou mijn werk eerder omschrijven als een zoektocht van een man die opgegroeid is in een huis waar die het gevoel van had dat ie er niet bijhoorde. Bij het verleden van ouders, bij de oorlog van ouders, bij de kolonie van de ouders. Maar tegelijkertijd is dat de bron geweest van verhalen, van inspiratie. Ik ben opgegroeid met ‘kleur’, ik ben altijd op zoek geweest naar het anders zijn van mensen. Dat boeit me en dan heeft me gevormd tot schrijver. Dus noem het maar ontdekkingsreizen.”
door Erik Slangen
Brabantse vrouwen doen het goed in Heerlen. Althans, als ze in De Nieuwe Nor achter een draaitafel staan. Lady Aïda trad regelmatig op tijdens TechNORm (Konstrukt, red.) en ontving veel positieve feedback. In maart 2012 brak Steffi de tent af tijdens miNOR. In een Facebook-poll werd de laatste verkozen tot beste act van dat jaar in het poppodium.
door Harry Prenger
Eilen Jewell begint haar loopbaan als straatmuzikante. Beetje bijverdienen voor haar studie aan de ‘college’ van Santa Fe. Wanneer ze in clubs begint te spelen valt op dat haar muziek een onuitputtelijke bron aanboort. Een mengvorm van country, blues en folk. Fijnproevers noemen het americana. Veel van haar liedjes zijn autobiografisch, maar net zo vaak verhaalt ze over gebeurtenissen die andere mensen meemaken. Ook in haar teksten zit die afwisseling: vertwijfeling tegenover verlossing. Zelf is ze idolaat van Bob Dylan en Billie Holiday. Zingen gaat de frêle blondine makkelijk af. Ze doet haar mond open en de liedjes huppelen lichtvoetig naar buiten. Om haar hals draagt ze een parelketting. Best stoer met die cowboylaarzen erbij. Om maar te zwijgen van de opvallende tatoeage op haar linkerarm.
Meer: nieuwe nor eilen jewell en jaimi faulkner
Eilen Jewell (met Jaimi Faulkner, Heerlen, De Nieuwe Nor, 22 maart 2013)
door Harry Prenger
Sommige gangpaden zijn vernoemd naar bekende straten in New York. Wellicht een verwijzing naar Amerika dat, blijkens een onderzoek, in 2013 de nieuwe marktleider is op het gebied van kunsthandel. Onder de naam Tefaf vindt in het Maastrichtse MECC het jaarlijkse onderonsje plaats van kunsthandelaren, verzamelaars en liefhebbers. En niet te vergeten van beroemdheden en andere vips; onder meer rapper Kanye West werd gesignaleerd. Volgens het toonaangevende Amerikaanse blog The Huffington Post geldt de Tefaf immers als ‘Europe’s art mecca’. Voor even mag Maastricht zich de kunstschatkamer van de wereld noemen. Wie eenmaal op de Tefaf is geweest hoeft de rest van het jaar niet meer naar het museum hoor je wel eens gekscherend zeggen.
door Harry Prenger / foto’s: Anita Hondong
Voor de meeste mensen bestaat jazz uit noten die klinken alsof ze van de trap vallen. Ingewikkeld, te lange solo’s. Zoniet bij de Deeldeliers. Bij deze gelegenheidsband danst de jazz een groove die niet lang genoeg kan duren. Vroeger was alles beter lijken ze te willen zeggen. Met vroeger bedoelen ze de jaren vijftig, hooguit begin jaren zestig. Toen jazz nog niet ‘free’ was maar wel ‘swingde’. En muzikanten nog gewoon rookten tijdens het spelen.
(foto: Ben van Duin)
door Ank Aerts
De website van Toneelgroep Maastricht belooft een “warmbloedig en explosief portret van een jonge generatie in chaotische tijden.” Een portret dat “het verhaal vertelt van de ploeterende mens en zijn verlangen naar houvast.”
