Openingsshot: een lege herfstige straat in een ingeslapen dorpje in Denemarken. Hoofdpersoon Lucas (Mads Mikkelsen) loopt de straat af richting de peuterspeelplaats. Het volgende moment wordt hij belaagd door een meute spelende kinderen. De hoofdpersoon speelt net zo hard mee, de kinderen klauteren over deze grote vriendelijke reus en zijn duidelijk dol op hem. Volgende scene: een vijfjarig engeltje weet zich geen raad met haar aldoor ruziënde ouders.
De volwassenen zijn zo druk met hun eigen sores dat Klara zich in de steek gelaten voelt. Op weg naar school komt ze haar buurman tegen, de grote vriendelijke Lucas. Ze heeft de kindertic om niet op de lijntjes van de stoeptegels te mogen staan, daarom belooft Lucas haar naar school te brengen terwijl ze haar aandacht bij de stoeplijnen kan houden. In de speelpauze geeft Klara een zoen op Lucas’ mond. Hij schrikt en zegt dat dat iets voor papa en mama is, maar daarmee is het drama geboren. Een kinderpsycholoog gaat aan de haal met wat vage aanwijzingen van Klara. De tamtam wordt aangezet en al gauw denkt het hele dorp dat Lucas diverse kinderen heeft lastiggevallen.
Regisseur Thomas Vinterberg, die we kennen van het fantastische familiedrama Festen, kiest rond het personage van Lucas voor minimalistische dialogen. Hij wordt niet door zijn collega kleuterleidster, noch door zijn vrienden noch door andere dorpsgenoten om uitleg gevraagd. Zelfs als Lucas in de supermarkt in elkaar wordt gemept omdat hij er simpelweg zijn boodschappen wil doen, ijvert hij niet om zijn kant van het verhaal naar voren te brengen. Dat doet zijn zoon voor hem, die heilig in vaders onschuld blijft geloven. Ook al krijgt hij klappen van kerels die drie keer zo groot zijn.
Zeer indringend is de scène dat de in elkaar geslagen Lucas de moed bijeen raapt en toch naar de kerstmis gaat. Vooraan in het kerkje is er een bankje leeg, hij strompelt er voor het oog van de hele goegemeente heen. Tijdens het optreden van het kinderkoor, draait hij zich om en kijkt zijn buurman en tevens once-best-friend indringend aan. Buurman begint in te zien dat de tamtamklopperij het leven van Lucas heeft vernield. Het is gillend goed gespeeld door Mads Mikkelsen.
In Jagten draait het uiteindelijk om ‘onskuld’ en ‘verhilden’*, de twee bekendste woorden van Deense makelij die met tv-series zoals The Killing en Borgen mee geëxporteerd zijn. De film eindigt niet met een happy-end. Helaas geeft de trailer van de film daarover al iets teveel weg. Als je die niet hebt gezien, moet je dat vooral zo houden. Dan verklap ik niets over de reden van de titel.
Janneke Prins
(*deze woorden zijn fonetisch gespeld en ze betekenen respectievelijk ‘sorry’ en ‘verdomme’)
Tags: Maastricht
