door Harry Prenger
Artistiek directeur Christie Arends is per 1 maart niet meer werkzaam bij Schunck. Kort na haar aantreden (1 augustus 2012) bij het Heerlense cultuurpaleis, riep haar manier van werken grote weerstand op bij een toenemend aantal medewerkers. Ondanks dat de door haar gemaakte expo’s landelijk aandacht kregen met overwegend positieve recensies, bleven klachten over haar functioneren aanhouden. Najaar 2013 meldde Arends zich ziek. Eind december zegde ze haar flat op bij winkelcentrum ‘t Loon. De huurprijs, 950 euro exclusief, werd een tijdlang door de gemeente betaald. Schunck valt onder verantwoordelijkheid van de gemeente Heerlen. Gedurende haar werkzaamheden voor Schunck behield Arends haar appartement in haar woonplaats Rotterdam.
“Ik zit hier niet om mijn eigen visitekaartje af te geven”, zegt de kersverse directeur stellig in een interview met ZwartGoud enkele weken na haar indiensttreding. In de praktijk echter drukte Arends een groot stempel op de werksfeer en het beleid binnen Schunck. Volgens diverse bronnen zou het Arends aan leidinggevende capaciteiten ontbreken, negeerde ze adviezen van ervaren medewerkers over organisatorische zaken en bleken gangbare sociale omgangsvormen op de werkvloer niet haar sterkste kant.
Van het stadsbestuur kreeg Arends de taak 1 miljoen euro te bezuinigen en de weg naar verzelfstandiging van Schunck in goede banen te leiden. Na enkele maanden werd duidelijk dat de saneringsopdracht voor haar te zwaar was. Haar eerste beleidsplan werd door de politiek afgekeurd. Ondanks de bezuinigingen huurde ze op tijdelijke basis zowel een pr-bureau in als externe managementondersteuning.
Vlak voordat Arends aantrad kreeg Schunck de mogelijkheid om een grote expositie te maken met werk van Jean-Michel Basquiat. Een schot in de roos voor Heerlen en Schunck zo was intern de gedachte. Basquiat is immers een grote naam binnen de hedendaagse kunst. Een geheide publiekstrekker. Maar Arends vond de tentoonstelling niet passen binnen Schunck en zette een streep door het plan. Hiermee onderschatte ze het belang en de waarde ervan. De tentoonstelling over de vroegere graffitikunstenaar had voor Schunck en Heerlen een afsluitend hoogtepunt kunnen worden van de door voorganger Stijn Huijts ingezette traditie van street-art; het zogenaamde kunstenaarschap van onderaf.
Van Arends’ visie en inbreng is bij Schunck weinig tot niets terecht gekomen. De tentoonstellingen die onder haar verantwoordelijkheid plaatsvonden, kwamen voor een groot deel van kunstenaars met wie ze eerder had samengewerkt. Bij haar vorige werkgever, het Zeeuws Museum, presenteerde ze reeds modeontwerpster Monique van Heist, de Zweed Andreas Emenius en fotografe Martine Stig. Ze mochten vervolgens ook in Schunck opdraven. Eveneens uit de koker van Arends en het Zeeuws Museum komt Superflex. Dit Deense kunstenaarscollectief zal binnenkort exposeren in het Heerlense cultuurpaleis.
Tags: Christie Arends
Griezelig, zo’n afrekening in het culturele circuit. Je hoeft geen graad in de journalistiek te hebben of ook maar iets van deze zaak te weten om te zien dat dit een eenzijdig en rancuneus stukje is. Hier speelt meer…Spannend hoor.
Misschien is er rust, moed en afstand voor nodig om dat raadsel te kunnen ontraadselen? Misschien moet je daarvoor de hele situatie in Heerlen, en de aaneenschakeling van gebeurtenissen even nuchter, objectief, moedig en met hart & verstand analyseren? Dat lijkt mij zo langzamerhand wel tijd worden. Ik weet er nog helemaal niets van af, ken Arends in het geheel niet, maar ruik inderdaad ook wel lont. Beschamend voor een stad, dit soort dingen. Dat zou je toch in de toekomst graag willen voorkomen. Met het oog op de toekomst van het Glaspaleis en met het oog op de toekomst van de kunst in de stad. Van de Heerlense Culturele Voorhoede zou je toch een hele andere, ruimhartige, meer Verlichte rol verwachten.