Onlangs fietste ik er weer eens langs. Voetgangers keken niet op of om, onwetend van de popgeschiedenis die zich hier lang geleden alweer ter plekke had afgespeeld. Ik stapte van mijn fiets om enkele foto’s te maken van wat ooit het concertzaaltje Luxor was in Hoensbroek. Onverstoorbaar blijft het pand herinneren aan een optreden van Herman Brood uit 1979. De aankondiging van dat concert pronkte tot voor kort op de voorgevel, volhardend tegen het verstrijken van tijd, weer en wind.

Al jaren is de Luxor aan de drukke Akerstraat bezig met leegstaan en afbladderen. Hoe zou het er nu vanbinnen uitzien vroeg ik me af. In mijn herinnering kon je vanaf een verhoging zittend aan een tafel over de hoofden van het publiek naar het podium kijken. Ik zie mezelf nog zitten op 24 september 1978 (ik heb het opgezocht) toen ik toch maar mooi lijfelijk aanwezig was bij een optreden van de Golden Earring! Het entreekaartje van 17 gulden 50 heb ik ook nog.

Helaas miste ik twee andere concerten uit die roemruchte jaren zeventig. Behalve bij de Engelse progrockers Van Der Graaf Generator schitterde ik eveneens door afwezigheid bij het naar wat achteraf zou blijken allerlaatste concert in de Luxor: Herman Brood dus, en dan ook nog eens met his Wild Romance. Die kwamen toen het net verschenen Cha Cha album opluisteren. Moet vast goed zijn geweest. Mijn herinnering vertelt me niet waarom ik er toen niet bij was. Misschien waren Herman Brood en aanhang net iets teveel seks, drugs en rock & roll voor een jochie van zestien.

Na het overlijden van Brood schilderde een fan bij wijze van eerbetoon een graffitiportret van Nederlands enige rock & rollheld. Hopelijk kijken voorbijgangers af en toe eens even op naar de letters erboven, in het besef dat tussen hen en Herman de tijd zichzelf heeft stilgezet voor zijn eigen ongrijpbare hommage.

Hierbij een verslag van iemand die er wel bij was

Harry Prenger