Alan Parsons (foto: Jeff Jaspar)

‘”Ooooooooooooh”, klinkt het uit 1300 keeltjes. Bij de eerste noten van ‘Don’t Answer Me’ slaakt de uitverkochte Limburgzaal een zucht van herkenning. En ja, even later wordt er meegezongen en -gefluisterd. Bekende hits uit de jaren tachtig. Dáár is iedereen voor gekomen. Alan Parsons en zijn gastmuzikanten bedienden Heerlen gisteravond op z’n wenken.

Zonder gemakzuchtig te worden. De meezinghits worden vakkundig afgewisseld met grotendeels instrumentale progressieve rock uit de beginjaren van The Alan Parsons Project. Een formule die werkt, al is niet iedereen gecharmeerd van het gebrek aan refreintjes. Links van het podium staat een groepje eindveertigers te morren, bier te heisen en luidkeels hun beklag te doen in het dialect. Het zestal wordt op hun nummer gezet door andere bezoekers: ‘zeg, zijn jullie verdwaald? Petticoat is in de andere zaal’.

Op het podium: P.J. Olsson (foto: Jeff Jaspar)

Ondertussen kijkt Alan Parsons goedkeurend op zijn medemuzikanten neer. Nét iets hoger neergezet dan toetsenist Manny Focarazzo, over zijn vintage Korg-synthesizer gebogen, bespeelt hij zijn bordeauxrode Gibson Les Paul. Tegen de zestig loopt hij, maar zijn weelderige haardos, baard en kleding maken hem jonger. Die buik, ja die verraadt hem. Maar dat matje in de nek, gedrapeerde sjaal en colbert mét schoudervulling? Komen zo uit de jaren tachtig. Dat geldt ook voor de muziek. Alan Parsons anno 2010 klinkt als hij dertig jaar geleden klonk.

Juist dat is de kracht van het huidige ‘live-project’ waarmee de Britse producer vanaf de jaren negentig onregelmatig rondtoert. Midden jaren zeventig zit hij achter de knoppen bij de productie van Dark Side Of The Moon, het klassieke album van Pink Floyd. Daarna richt hij met Eric Woolfson The Alan Parsons Project op. Met het magistrale tweede album I Robot wijst het duo eind jaren zeventig de zieltogende progressieve rock de weg. In de jaren tachtig volgt een reeks suikerzoete popalbums. Een wereld van verschil, dat zeker. In 1990 volgt de breuk. Woolfson trekt zich terug, Parsons voegt ‘live’ toe aan het project. Morgen een jaar geleden overleed Woolfson op 64-jarige leeftijd.

Alastair Greene (foto: Jeff Jaspar)

Gisteravond waarde de geest van Woolfson rond in Heerlen. En god, wat wist het Britse duo ooit perfecte popliedjes te componeren. Het eerder genoemde ‘Don’t Answer Me’ bijvoorbeeld. Of wat te denken van het prachtige, suikerzoete ‘Psychobabble’ waarin pop, rock en synthpop elkaar vinden? Die andere popliedjessmeden Daryl Hall en John Oats moeten er destijds stikjaloers op zijn geweest. Met het prachtige gitaarwerk van Alastair Greene en begenadigd vocalist P.J. Olsson staan die popliedjes nog steeds als een huis. Het contrast met het enige nieuwe nummer is groot. ‘All Our Yesterdays’, de uitkomst van een recent educatief project van Alan Parsons, is tenenkrommend slecht én pijnlijk clichématig.

Waar die clichés van afkomstig zijn? Tja, van Woolfson en Parsons zelf natuurlijk. Soms te gemakkelijk - dat klassieke intro van ‘Don’t Let It Show’ - maar meestal goed voor momenten van kippenvel. Met dank aan de fenomenale gastmuzikanten die Parsons om zich heen geeft verzameld. Opener ‘I Robot’ en het fenomenale ‘Mammagamma’ - de inspiratiebronnen voor de neodisco van Hans-Peter Lindstrøm en Aeroplane - klinken kraakhelder en urgent. De medley ‘Breakdown/The Raven’ en de epische combinatie ‘Sirius/Eye In The Sky’ kregen gisteren in de Limburgzaal heel wat handen op elkaar. Terecht, want volstrekt tijdloos, die muziek van Alan Parsons.

Alan Parsons Project (concert, 30 november 2010, Parkstad Limburg Theaters, Heerlen)

Theo Ploeg