Cuban Heels (foto: Leo Gabriels)
Voor Cuban Heels is de blues een beest dat getemd moet worden. Wanneer je de klaagzang van Jan Hidding hoort geloof je hem onmiddellijk op zijn woord. In geval van twijfel kun je altijd nog te rade gaan bij zijn als alter ego dienende mondharmonicaspeler, die een beerput van menselijke trekjes openrijt: verleiden, liegen, bedriegen en toch maar alles opbiechten dan? Maar diezelfde harmonicagalm is het geluid van de eenzaamheid; loeiend van treurnis en deemoed zoals te horen in het overweldigende Playhouse afkomstig van het album Sweet And Lowdown.
De Cuban Heelsblues is een nijvere, onverschrokken blues. Ongegeneerd een gezicht tonen dat zonder masker doordraaft misschien wel tegen beter weten. Of het bluesbeest getemd zal worden en hoe dit dan zal klinken zullen we nooit weten want de blues heeft de Cuban Heels getemd. De Cuban Heels leggen nu zelf het loodje. Slappe zakken. Nog een paar optredens waaronder eentje in De Azijnfabriek in Roermond en dan is afgelopen, finito, naar de gallemiezen.
Het valt te hopen dat het geen ordinaire kroegblues wordt die recht vooruit draaft in plaats van zich in bochten zwalkt aangejaagd door de godvergeten solo’s van gitarist Rico Gerfen. Als hij er zin in heeft tenminste, als hij als geen ander tot het besef komt dat de blues niet is bedoeld voor brallerige kroegtijgers maar voor de schipbreukelingen van het leven.
Cuban Heels (De Azijnfabriek, Roermond, 8 oktober 2010)
Meer info: Azijnfabriek
Harry Prenger
Tags: Azijnfabriek, blues, Cuban Heels, Roermond