Om nu te spreken van het best bewaarde geheim van de Nederlandse popmuziek gaat wat ver, maar Black Velcro zou wel eens kunnen uitgroeien tot een bandje waar we reikhalzend naar uit gaan zien. Dit vijftal is namelijk niet het zoveelste doordeweekse gitaargroepje. Dat blijkt meteen al bij de eerste kennismaking. Niet via internet of een achterafzaaltje, maar in de galmende vestibule van de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Inclusief toespraak van de directeur. Geen toeval. Drie van de vijf bandleden zijn in het dagelijks leven beeldend kunstenaar. Keetje Mans, Rik Meijers en Jowan van Barneveld. De laatste is bovendien zanger-gitarist bij stonerrockband Viberider.
Het optreden van Black Velcro luidt de opening in van hun gezamenlijke tentoonstelling in het ‘postacademische instituut voor beeldende kunst’. Verder aanwezig: tientallen collega-kunstenaars en ander kunstvolk. Zij zijn getuige van punkpop die puntig en urgent wordt aangesneden, verpakt in fraaie, alerte melodieën. Twaalf songs achterelkaar door op hoog niveau. Dat komt natuurlijk ook omdat drummer Francesco Smeets en de gitaristen Meijers en Joris van Veghel er flink de wind onder houden. Black Velcro live wil je al na één nummer toeschreeuwen: stop, ik ga mijn gitaar halen, ik wil ook meespelen.
Zoals bij wel meer goede bands zijn de songs van Black Velcro voor meerdere uitleg vatbaar. Uiterst herkenbaar refereert de muziek aan Pixies, Ramones en Blondie; maar volgens Meijers horen daar ook eigentijdse bands bij als The Vaccines en The Black Lips. Opvallend zijn de teksten. Ironiserend, absurdistisch en zwartgallig tegelijk. Razendknap en heel bijzonder hoe de band zwarte humor combineert met een doortastende, melodieuze aanpak.
Pieces of skull and shreds of brains
Stick to our chairs and under our fingernails
A tooth, a bone, a decomposing toe
This ain’t no graveyard, this is home
Met zulke teksten ga je vragen stellen. Is I Wanna Be Noticed het antwoord op I Wanna Be Sedated van de Ramones? Zou zomaar kunnen. Waarna een droogkomisch eerbetoon (?) volgt aan actrice en paparazzilieveling Lindsay Lohan. Vrijwel elk nummer is in feite een op muziek gezet doordenkertje.
Of ze het niet raar vindt dat haar schilderijen na de anonimiteit van haar atelier, tijdens een opening door wildvreemden wordt bekeken? “Optreden vind ik enger”, antwoordt zangeres Keetje Mans resoluut. Daar is overigens niks van te merken. Onder de blikken die ze op zich gericht weet, gaat Mans haar stoïcijnse gang. Niks geen danspasjes of populaire praatjes met het publiek. Evenmin een hip flesje bronwater onder de arm. Stoer neemt ze zo nu en dan een teug van een pijpje, in een nummer blaast ze op een plastic speelgoedfluitje. Ondanks of misschien wel dankzij haar onschuldig klinkende, meisjesachtige stem geeft Mans aan het begrip onderkoeld een lading die er onvergetelijk inhakt.
Vooralsnog is Black Velcro een band zonder website, zonder album en zonder Spotifylijst, maar wel met een eigen facebookpagina. In juni wordt het debuutalbum opgenomen. Zaaleigenaren, sla uw slag!
Black Velcro (27 april 2012, Jan van Eyck Academie, Maastricht. Volgende optredens: 16 mei, Schunck*, Heerlen. 25 mei, Jan van Eyck Academie)
Ondanks het overstuurde geluid krijg je via deze facebooklink een aardige indruk van het Black Velcro optreden (met dank aan Patrick Rikers)
Vijf songs via Black Velcro’s facebookpagina: Black Velcro
De tentoonstelling Keep The Ghosts Away is nog te zien t/m 31 mei 2012.
Harry Prenger
Tags: Black Velcro, Jowan van Barneveld, Keetje Mans, Rik Meijers
