door Erik Slangen / foto’s: Ziggy Beckers
Waarom ook niet? Een bijna uitverkochte Limburgzaal loop ik afgelopen zaterdagavond binnen, vlak voor opkomst van het viertal om wie Nederland de afgelopen maanden niet heen kon. Stukje bij beetje werden op verschillende tijdstippen afgelopen voorjaar details van dat nieuwe album losgelaten, variërend van nieuwe singles tot en met de albumtitel. De week voor release was er een heuse bijna Jeugdweek op radiostation 3FM. Ieder bandlid afzonderlijk een ochtend te gast in het programma van Giel Beelen, en om de zoveel tijd kwamen nummers van de heren door de dag heen voorbij. En die campagne sloeg aan, daar het nieuwe album al enkele weken in de topdrie van de album tophonderd staat. Daarmee de hoogste notering van een De Jeugd-album ooit.
Overigens geen reden om van meet af aan de show met nieuw werk af te trappen. Dat doen rappers Faberyayo, Vieze Fur, Willie Wartaal en beatmaker/dj Bas Bron met Hollereer, Tantie Lien en de in 2005 verschenen debuutsingle Watskeburt. Drie nummers uit een tijd dat De Jeugd het label van enfants terribles veelvuldig, ook zelf uitgelokt, kreeg opgeplakt. De wisselwerking en verstandhouding met publiek en journalisten is nooit dusdanig geweest dat je weet wanneer ze jou nou serieus nemen, als ze je al serieus nemen. Niet veel later vraagt Vieze Fur dan ook of er iemand in de zaal trek heeft in een Bewuste Sabotage, het eerste nieuwe nummer dat vanavond wordt gespeeld. Even schrikken als de schijnwerpers aangaan, maar het cabaret blijft uit.
Een feestje bouwen, dat is het credo van de mannen. Dan moet er wel wat gebeuren om het tot dan toe nog vrij tamme publiek losser te krijgen. Via een seksuele revolutie misschien? Vieze Fur vraagt of er dames, en dus geen mannen, op het podium “geil willen dansen”. Een paar willen wel, zoals in het eerste deel van het optreden er altijd wel wordt geklapt of gejoeld als erom gevraagd wordt. In ieder geval wordt tijdens die seksuele revolutie voor het eerst deze avond het decorstuk goed gebruikt, of trekt het oog. Een kasteel met videoschermen als ramen tonen beelden van vrouwen met vetrollen; het tovert bij mijn medebezoekers en mij dan ook een grijns op het gezicht. Buiten het feit dat we weten dat ze komische teksten kunnen schrijven, is het jolijt dan toch daar.
Zo nu en dan is er ruimte voor Bas Bron met een keyboard-en-breaks-en-bliepjes-solo. Bron zou meer credits moeten krijgen voor het instrumentale oeuvre dat hij door de jaren bij De Jeugd heeft opgebouwd. Althans, dat lazen en hoorden we in diezelfde interviews de afgelopen maanden terug. Toegegeven, de beats zijn voor hiphop-begrippen altijd vooruitstrevend geweest en flirten vaak met populaire stromingen uit de dance. Op het nieuwe album onder meer met dubstep en trap, opzwepende genres.
Het liedje Gekke Boys bijvoorbeeld, dat tegen het einde wordt ingezet. Dan worden dito jongens voorin de zaal ook echt even gek en ontstaat een kleine moshpit. Iets wat de show eigenlijk eerder nodig had, muzikaal de beuk erin, dat het publiek vuur in haar reet stopt, in plaats van het plichtmatige op-verzoek-handjes-in-de-lucht. En dat kan best. Dat heeft De Jeugd in het verleden vaak bewezen, maar de kekke danspasjes van voornamelijk Faberyayo laten het feest vanavond niet helemaal tot ontploffing komen. Ondanks een groot deel dat toch wel meezingt of danst. En de rest van de nummers die in een soort greatest hits-achtige show perfect worden gespeeld. Wordt die echte Jeugd-feest-vibe dan louter bij festivaloptredens uit de kast getrokken?
De Jeugd van Tegenwoordig (Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 19 oktober 2013)
Tags: De Jeugd van Tegenwoordig, Heerlen
