door Janneke Prins / foto’s: Bert Janssen
Na zijn studies geschiedenis en journalistiek in Groningen, verhuisde Mark van der Linde (35) naar Maastricht. Hier woont hij nu al bijna tien jaar met vrouw en kinderen. Uit het noorden nam hij zijn groeiende platencollectie Braziliaanse muziek mee. Aan ZwartGoud vertelt hij hoe zijn muziekliefde is ontstaan.
“Goed, mijn passie voor muziek ontstond op de middelbare school, begin jaren negentig. Mijn beste vriend had familie in San Francisco wonen en zo kwamen wij aan hiphop platen. We droegen Wu-Tang Clan T-shirts toen mensen nog dachten dat dat Chinees eten was. In de hiphop gebruiken ze veel samples, ik vond het interessant om te lezen waar die samples vandaan kwamen. Dat stond vermeld in die CD-boekjes in verband met de copyrights. Bijna al die samples waren terug te leiden tot de funk en soul van de jaren zeventig.
‘Back to the motherland’
Dus toen ik in Groningen geschiedenis en later journalistiek ging studeren, mocht ik bij een lokale radiozender een muziekprogramma verzorgen. De Duitse DJ Rainer Trüby, Gilles Peterson van de BBC – die bijvoorbeeld Amy Winehouse al jaren voor haar doorbraak draaide - en Jazzanova waren mijn grote helden. Sinds 2001-2002 verzamel ik dan ook jazz, afro en latin muziek. Het is ‘back to the motherland’, alle ritme komt daarvandaan – op klassieke muziek zoals Bach na dan. Ik denk dat daarom Braziliaanse muziek me zo intrigeert. Er zijn wel 120 muziekstromingen in Brazilië, ik ken er lang niet alle van. Ik heb momenteel ongeveer zeshonderd platen, nee dat is niet heel veel. Sommigen hebben wel 30.000 platen. Platen die ik bijna niet draai, doe ik weg. Mijn wens is om thuis de zolderkamer in te richten voor mijn muziek, maar dan moeten we eerst een dakkapel bouwen. Hoe heet dat… een mancave, hè?
Zo af en toe treed ik op als deejay, zoals hier vandaag bij de opening van Caracola in Maastricht. In juli 2012 trad ik op in Parijs, daar danste iedereen. Hier in Nederland doen ze dat niet zo makkelijk, Nederlanders kunnen vooral goed springen op een harde beat. En in Parijs heb je natuurlijk een hele Afrikaanse gemeenschap die wel met de heupen kan dansen.
A Rede Do Suingue
Ik kwam in Parijs terecht via een facebookvriend van mij. Die leeft van het verzamelen, draaien en promoten van Braziliaanse muziek. Met hem en nog wat anderen zit ik in A Rede Do Suingue, een groep internationale, like-minded DJ’s en selectors. Mijn artiestennaam is Xango. In alle drie de muzikale gebieden waar ik me voor interesseer (latin, afro en brazil) komt deze naam voor, Xango is de god van de donder, oorlog, muziek, dans en mannelijke schoonheid. Een soort Thor van de Orishas dus, een voodoo-achtige religie die afkomstig is van het Yoruba volk uit Nigeria en Benin.
De grap is dat door onze Europese verzamelwoede en kennis van vintage (focus op jaren zestig en zeventig) Braziliaanse muziek, Brazilianen zelf momenteel hun muzikale historie gaan herontdekken. In de geschiedkunde wordt muziek niet echt serieus genomen, terwijl er een bron van informatie in zit. Het nadeel van deze tendens in Brazilië voor ons als verzamelaars is dat platen veel duurder worden. Vroeger kocht je een plaat voor een paar euro tot een tientje. Nu weet een verkoper dat de plaat wel honderd euro kan opbrengen, dus vraagt hij er tweehonderd voor.
Black Rio
Neem bijvoorbeeld de Black Rio beweging, eigenlijk het equivalent van Black Power in Amerika. Het genre is eigenlijk een mix van James Brown en samba. In Brazilië heerste op dat moment een dictatuur, van witte overheersers. In de favelas werden geheime feesten georganiseerd. Moet je je voorstellen, je zet stiekem ergens zo’n sound system op, dan hard de muziek draaien en rennen als de politie komt. Veel van die zangers moesten het land ontvluchten, zoals Caetano Veloso die in Londen terecht is gekomen. Braziliaanse muziek blijft hoe dan ook altijd vrolijk klinken. Je hebt nieuw spul, zoals drum and bass met wat trommeltjes en trompetjes erdoor zodat het lekker Latin klinkt. Maar ook die DJ’s gebruiken weer vaak samples uit de jaren zestig en zeventig. Vintage muziek geeft mij al met al het meest een positief gevoel.”
Het weekend van 9 en 10 mei draait Mark van der Lind op Cirque du Platzak (Landbouwbelang, Maastricht) en - onder voorbehoud - een week later op de 10e editie van Design Day in de Decorfabriek (Maastricht). En er is een kansje dat hij ook nog kan optreden tijdens het Food Truck Festival in het Stadspark eind mei.
Tags: A Rede Do Suingue, DJ, Mark van der Linde
